Proefavond 2015 - Parallel-realiteit & Power-vrouwen

Ach, de Schaal van Latour. Toch een beetje het White Album, de Eva Green, de Tesla onder de wijnranglijsten. De te kloppen benchmark voor wijnliefhebbers, daar is iedereen het wel over eens.

Welnu, we hebben er goed nieuws en slecht nieuws over. Het goede nieuws: de onneembaar geachte waardering van 50 (een Chateau Latour 1994) is overtroffen. Het slechte nieuws: het gaat eveneens om een Chateau Latour. Eentje uit 1998. En het gaat om 0.17 punten hoger.

Is hier sprake geweest van voorkennis, sublimal messages, sociale peer pressure en misschien zelfs wel gevoeligheid voor fake news? Het is gecompliceerd.

Maar laten we bij het begin beginnen. We zijn op 29 december 2015 in het wel zeer sfeervolle appartement van Rick. Het is zomaar anderhalf decennium geleden dat het gezelschap zich hier voor het laatst verzamelde. De geest van de Beatles waart door het pand, getuige de vele unieke foto's, memorabilia en zelfs een klein, smaakvol altaar. Buiten is het een broeierige, nimmer vertoonde 10 graden Celcius (niks aan de hand met het klimaat verder) en binnen loopt de temperatuur ook snel op.

Jeroen heeft opnieuw indrukwekkende, kleurrijke analyses van het proefgedrag van Team Genotschap weten te produceren. Gewoon met Excel, geeft hij met tegenzin toe. Ron - altijd op zoek naar de volgende stap - suggereert de volgende keer gebruik te maken van IBM's Watson Analytics: dat is software die automatisch met suggesties kan komen welke wijnen gedronken moet worden. "Zou er wel eens op uit kunnen lopen dat we dan alleen nog maar Sauternes drinken" meent Jeroen.

Goed punt.

Rick heeft ter voorbereiding van de avond eens even flink schoongemaakt. Daarbij vond hij een fles Kaapse Pracht, de rode low-budget huiswijn van de ALDI uit het gezegende jaar 2005. Wie is er niet mee grootgebracht? Zo'n wijn zou na tien jaar rijpen nog uitstekend te drinken moeten zijn, dat is de voorzichtige hypothese. Het bouquet belooft veel: dat wekt associaties op met instant pudding, samen met een vleugje motorolie. Een eenzame vlieg begint rondjes te draaien rond de fles. Gek, niemand durft uiteindelijk een slok te nemen. "Bij het chemisch afval zetten" is Edwin's invoelende advies.

Goed. Dan niet.

Berno haalt de eerste fles tevoorschijn. Een La Tour Figeac 2009. Een Franse wijn dus, volgens de Noord-Hollander "omdat we dat niet hebben afgesproken". Kijk, zo tonen we ballen. En dat is hard nodig ook, in een jaar waarin volgens het Genotschap de ontmannelijking van de maatschappij steeds zichtbaarder wordt. De laatste uitgave van de Playboy met naakte modellen, met Caitlyn Jenner als centerfold en power-vrouw; we geven slechts een willekeurige illustratie van deze onhoudbare situatie.

Ja, een lastig jaar, dat was het. Wat kun je anders zeggen over een 2015 waarin termen als Gutmensch en Bakfietsterreur gemeengoed werden en de felste discussies werden gevoerd over de Blue Dress versus the Gold Dress?

Terwijl Berno een eerste slok neemt ("lekkel hoor", hij verwijst hier op scherpzinnige wijze naar China, een land dat stelselmatig Franse wijnen aan het opkopen is) verliezen Edwin en Ron zich in een al snel uit de hand lopende discussie over het herkennen van tannines. Het hoe en waarom blijft onduidelijk, maar de discussie is er niet minder om. Heeft de La Tour Figeac nu bijvoorbeeld veel of juist weinig tannines? Onze killer app Vivino geeft er geen uitsluitsel over. Wel wordt er daar een gemiddeld cijfer van 4.3 (uit 5) uitgedeeld, maar dat is voornamelijk door Chinezen en Japanners. Zo heeft de heer Tanaka - wie kent hem eigenlijk niet - maar liefst 5 sterren gegeven, een alles verpletterend inzicht.

Maar goed, Berno kan er ondertussen ook wat van. Na jaren van aanrommelen in het Genotschap als jongste lid - we noemen slechts het incident met een Georgische wijn - heeft hij zijn draai nu wel gevonden. De gemiddelde waardering van 41,83 spreekt boekdelen.

Ondertussen is de onvermijdelijke groepsfoto genomen. Opnieuw een stemmige selfie. Ron bezweert dat er nu toch echt een selfie-drone zal worden gebruikt bij de 2016-editie. Een gemelijk schouderophalen van diverse betrokkenen volgt. Er is nog weinig vertrouwen, om volstrekt onduidelijke redenen.

Hans haalt een Castel Giocondo, Brunello de Montalcino 2010 tevoorschijn. Ron neemt chocola waar ("maar geen tannines") Edwin neemt tannines waar ("maar geen chocola") en Jeroen houdt het op dropjes. Er worden schalen vergeleken. Hoe verhoudt die van Vivino zich bijvoorbeeld met die van Latour? Zou het zo kunnen zijn dat de 50 van de Latour-schaal eigenlijk hetzelfde is als een 5 bij Vivino? Natuurlijk niet. Er kan makkelijk boven de 50 worden gescoord, hoewel dit nog nooit bij benadering is gebeurd. Het genotschap beraadt zich over een waardering, terwijl Hans claimt het "niet over de klimaattop te willen hebben". Evengoed vraagt hij alle aanwezigen wat zij persoonlijk doen om de gemiddelde wereldtemperatuur 2 graden omlaag te krijgen. Een belangwekkende kwestie die minutenlang onbeantwoord blijft. Wel wordt er gescoord: er valt een mooie 40,83.

Edwin wil het duidelijk eens anders doen dit jaar. Hij heeft de Nieuw-Zeelandse Esk Valley 2011 meegenomen. Een wijn die op aandringen van de leverancier vooraf wordt gedecanteerd. Er wordt voorzichtig een slok genomen; de wijn lijkt in eerste instantie minder hard aan te komen dan het bouquet suggereert. "Hoe oud mag iemand in het Genotschap eigenlijk zijn?". De vraag komt uiteraard van Hans, die mogelijk ooit als eerste met dit dilemma zou kunnen worden geconfronteerd. "Ik bedoel, een rechter mag maar maximaal 70 zijn". Zolang je maar niet kwijlt, is het wat betreft de aanwezigen wel in orde; de minimumleeftijd is uiteraard 18. "Ja, en je moet wel tannines kunnen herkennen" meent Edwin. Gelukkig maar. Dan nog even stemmen. Nieuw-Zeeland krijgt een aangename 40,33 voor de moeite.

Een fijne score, maar uiteraard slechts een voetnoot in de historie van het Genotschap, vooral vergeleken met de monumentale Latour 1994 - nog steeds de basis en de te kloppen maatstaf van de Schaal Van Latour. Jeroen is diep afgedaald in de Kelders van Bergen en brengt een Chateau Latour 1998 in. Want verdomme, vandaag moet het dan maar gaan gebeuren: het glazen plafond van 50 zal worden doorbroken. De emoties lopen hoog op. Iemand tweet #jesuisbordeaux. Er loopt een druppel langs de fles. Een (senior) lid van het gezelschap likt hem zonder gêne op. Jeroen oppert een toiletverstuiver met Latour-geur ("nou, die stallucht is er al" volgens Edwin). Ook Latour winegums zouden zomaar kunnen aanslaan op de mondiale consumentenmarkt.

De wijn heeft geen eind en toont zich prachtig complex. Toch wel net iets anders dan Den Dorstige Man, een wijn die je volgens Edwin in kartonnen literpakken bij de Jumbo kunt kopen. "Ik kom ook wel bij de Jumbo" geeft Berno grif toe "maar niet op de wijnafdeling".

Terwijl bij elk slok Latour zich opnieuw een paralleluniversum ontvouwt, worden er voorzichtig voorspellingen voor het nieuwe jaar uitgewisseld. De hardnekkige trouwe lezer veert nu op, aangezien ondertussen wel bekend is hoe accuraat er door het Genotschap naar de nabije en verre toekomst wordt gekeken. Zo acht Ron het volmaakt onmogelijk dat Donald Trump de Republikeinse presidentskandidaat zal worden. Laat staan president. En als hij al de Republikeinse voorman wordt, dan zal dat zonder twijfel het einde van de Republikeinse partij inluiden, aldus het zelden falende orakel. Iedereen is het er wel over eens dat de wereld straks wordt geregeerd door power-vrouwen als Hillary Clinton en Angela Merkel. Rick ziet de PVV veruit de grootste partij in Nederland worden. Wilders zal maximaal 3 maanden premier zijn, dan zal zijn regering aan schandalen ten onder gaan. Jeroen wil graag vermeld hebben dat "Mr. Robot" de nieuwe, niet te vermijden TV-serie zal zijn, zonder meer vergelijkbaar met Breaking Bad.

Er wordt gestemd. Mede dankzij een 54 van Berno - en ondanks een 45 van Rick - knalt de wijn met een verpletterende 50,17 door de Latour geluidsbarrière. Met maar liefst 0,17 punten, dus. Het is iedereen wel duidelijk dat er vanavond een toxische mix is ontstaan van wilde onbezonnenheid en stalen zenuwen.

"Goed" zegt Edwin "welke hebben we nu?".

Nou, dat wordt een Chateau Certan de May de Certan 2004, ingebracht door Pomerol-liefhebber Rick. Hans en Jeroen beginnen de fles omstandig te fotograferen, voor Vivino en zo. "Met die camera krijg je hem niet open hoor" merkt Rick fijntjes op. Het moet natuurlijk niet te lang gaan duren. Gelukkig, daar is het bouquet dan. Rick ruikt als eerste: "tja, saai, maar dit blijft gewoon op hetzelfde niveau als daarnet". Jeroen bespeurt het stalletje van Jozef en Maria. Daar past de huisvlieg dan weer mooi bij, volgens Ron overigens een spy drone, om onduidelijke redenen gestuurd vanuit een toekomstige parallelle realiteit. Met een 46,5 hoeft de wijn zich in ieder geval - in wat voor realiteit dan ook - niet te schamen in de slagschaduw van de Latour.

Nog even door-voorspellen dan maar. Hoe lang gaat van Gaal het nog uithouden bij Manchester United? De stemmen staken. Berno gelooft in 2 jaar. Rick, Edwin en Hans houden het op het lopende seizoen. Jeroen en Ron zien geen heil in meer dan 2 weken. Het gesprek komt onverhoeds op het fenomeen Buurman en Buurman, iets waar Ron nog nooit van heeft gehoord. Edwin gebruikt Google om aan te tonen dat dit TV-verschijnsel wel degelijk verpletterend bestaat en bij werkelijk iedereen zeer bekend is. Ron wuift het bewijs op de Android weg: "in jouw realiteit is dit misschien zo, niet in de mijne".

De spionerende vlieg denkt er het zijne over. Die raakt bijna verstrikt in de net geopende Chateau Clinet 2005 van Ron. En ook al hebben we het dan over Death By Pomerol, het zou toch zonde zijn van alweer zo'n mooie Bordeaux. Ergens in het Verre Oosten wordt gemopperd. Hoe heeft deze wijn door de mazen kunnen glippen? De proevers drinken flink door, voor de zekerheid. De proefnotities sneuvelen daarbij, maar met een gemiddelde score van 44,67 is het duidelijk een gevalletje Eat Your Heart Out, mr. Tanaka.

Er worden afspraken gemaakt voor de in te brengen wijnen in 2016. Gewoon, zodat er optimaal en gedocumenteerd geen opvolging plaatsvindt. "Ron, moet jij niet eens een Petrus regelen" vraagt er een. Die tweet iets met #notmyreality en onthoudt zich verder van commentaar. Goed, klinkt als een nee. Berno zal in ieder geval een Chileen op de kop tikken. Rick gaat op zoek naar een verpletterende Bandol, Hans een Portugees, Jeroen een Pauillac. Edwin zal "kijken wat ze op dat moment in de aanbieding hebben bij de Lidl". Tja, je bent vaste klant of je bent het niet.

Er wordt nog meer voorspeld. Gewoon, omdat het kan. Nederland zal een recordaantal medailles winnen op de Olympische spelen, vooral door - daar zijn ze weer - power-vrouwen als Dafne Schippers. ISIS zal in 2016 volgens Ron verder volledig worden vermorzeld.

De afsluitende Sauternes - een Chateau Rieussec 2000 - krijgt ondertussen van kenners als Jeroen en Rick zomaar een 50. Berno zet er een 12 tegenover. Gelukkig, zo kennen we hem weer. De gemiddelde score van 40 kunnen we daarmee emotieloos wegzetten als statistisch irrelevant.

Om 12:45 is het welletjes. Van Kaapse Pracht via Death By Pomerol, Power-vrouwen en Fly Drones naar #jesuisbordeaux: het is gezellig rommelig geweest. Bovendien is het glazen plafond van de Schaal Van Latour - zij het met moeite - doorbroken. Een realiteit die we met smaak omarmen, parallel of niet.

Proefavond 2014 - Nooit Meer Naar Huis

Goed, het is de eerste Genotschap-selfie ooit. En mogelijk ook gelijk de laatste. Maar hij is tevens in gestileerd zwart-wit, gewoon voor de balans. En omdat het kan. Het ging ook zo niet langer meer, diezelfde koloniale tafel, die treurige vitrage, die meelijwekkende stoelen. En zie ze nu eens fris daar staan, onze helden, onze filmsterren, onze gelouterde wijnproevers. We zien van links naar rechts Rick, Jeroen (die met vaardige hand een smartphone van onbekende afkomst bedient), Berno, Edwin, Hans en Ron. Inderdaad, niets minder dan het vol-le-di-ge gezelschap heeft zich weten te verzamelen op deze winterse avond, 28 december 2014. Een unicum dat zich voor de laatste keer in 2007 heeft voorgedaan. Buiten valt de eerste sneeuw van het seizoen. Binnen gaat het los.

Vooral ook op social media. In de aanloop is al veelvuldig gediscussieerd via de zogenaamde group app. Hoe hebben we het ooit zonder kunnen doen, dat is de olifant in de kamer. Rick's Het Heden playlist op Spotify zorgt voor de muziek. Wisselden we vroeger echt CD'tjes? De Vivino app heeft zonder omhaal het dode papier van Hugh Johnson en Parker overbodig gemaakt. Prijzen worden ter plekke vergeleken; reputaties sneuvelen en worden gemaakt. Op Facebook druppelen gedurende de avond snedige commentaren in een opgewekt tempo binnen.

Ron haalt zijn nieuwe glazen tevoorschijn. Duits kristal, deelt hij mede. "Mooi" zegt Rick "dat wordt dus een Kristallnacht" (op Spotify wordt naar BAP gezocht). Of er zoveel aan duigen zal gaan. dat is maar de vraag. Zo staat er een verleidelijke, witte Belondrade Y Lurton 2012 te wachten als bescheiden starter. Volgens de een zonder meer een van de beste wijnen van Spanje. Volgens de ander een Spaanse blonde sloerie. Volgens een derde sluiten die eigenschappen elkaar niet uit.

Ron heeft de fles voor een nog betaalbaar bedrag bij de van der Valk slijterij weten te bemachtigen. Nou ja, flessen eigenlijk. De eerste fles stond enkele dagen daarvoor in de koelkast al op temperatuur te komen. Zoon Thijs - zoals altijd behept met gezonde ondernemerszin - was door zijn vriendin Rianne naar beneden gestuurd om een glas witte wijn te regelen. De fles met het oranje etiket zag er veelbelovend uit - en inderdaad heeft Rianne achteraf verklaard het "best wel een lekker wijntje" gevonden te hebben. Waarvan akte.

Fles twee dus. Best wel een lekker wijntje. Buiten mededinging uiteraard. Want wit en zo.

Dan zet Edwin zijn inbreng op tafel. Noemde er net iemand 2007? Welnu, geheel toevallig heeft hij een Chateau d'Aguilhe 2000 bij zich, precies dezelfde die hij 7 jaar geleden ook bij zich had. Mogen wij - kunnen wij, durven wij - te suggereren dat een en dezelfde leverancier uit Zoetermeer hierbij een instrumentele rol heeft gespeeld? Toentertijd scoorde de wijn een dikke 8.5 bij het panel. Onze vrienden van Vivino geven er bijna hetzelfde voor: 4.2 op een schaal van 5. Maar goed, dat is slechts de Vivino-Schaal. De horde trouwe lezers van dit blog weet dat er maar één schaal is die er echt toe doet: die van Latour, de genadeloze benchmark van het Genotschap Der Fervente Wijndrinkers.

De eerste slokken worden genomen. De wijn wordt mooi, lief en lekker gevonden. "Die zijn op bezoek in de Bordeaux geweest" meent Hans. Jeroen komt met een zeer interessant statistisch inzicht: zijn ondertussen befaamde Big Data analytics - uitgevoerd via in-memory Spark en op een Hadoop business data lake met daarboven een op performance geoptimaliseerde data mart volgens het beproefde snowflake schema - wijzen uit dat de waardering van de eerste wijn een aantoonbare invloed heeft op de rest van de waarderingen op een avond. "Zo haalde Barney's Block van twee jaar geleden een 46,2" verklaart hij, ogenschijnlijk met de bedoeling zijn hypothese verder te valideren. "En nu ga ik er gelijk met gestrekt been in: ik deel een 45 uit". Hans voelt zich niet aangemoedigd. Hij geeft 42 punten, volgens hemzelf "om ruimte te houden". Er wordt nog wat meer gestemd, met als uiteindelijk resultaat een uiterst behoorlijke 44,16.

Rick is aan de beurt. Hij heeft de 2001-editie van Chateau Peyros bij zich. Peyros. Klinkt als een gewest uit Game Of Thrones. Maar ligt bij Madiran, tegen de Pyreneeën aan. En ook dicht bij de Bordeaux. Terwijl Hans met de opvallend lange kurk worstelt, wordt besloten een Ellen Degeneres-style selfie te nemen van het gezelschap. Die pakt interessant uit, zoals de oplettende lezer al heeft vastgesteld. Wat zit er volgend jaar in? Een drone die de foto's neemt? Volgens Ron houdt niets dat tegen; het is slechts een onbeduidende kwestie van tijd. En als men dan toch in de media & entertainment-hoek zit: gaat het wat worden met Trijntje op het 2015 songfestival? De stoelen worden extra aangeschoven. Het is iedereen duidelijk dat met zo'n verzameling gelouterde cultuurkenners aan tafel de voorspellingen meer dan loepzuiver zullen zijn. "Goed lied" vindt Hans "ze gaat winnen". "Top 5" zegt Ron "want er is altijd wel een vrouw met een baard die de echte overwinning wegkaapt". "I couldn't care less" voegt Rick overtuigend toe, terwijl hij nadenkend op de wijn kauwt. Jeroen trekt ook een ernstig gezicht. De Peyros heeft tannines, en die eisen schreeuwerig de aandacht op. Goed, de avond zal dus niet zonder weerstand gaan verlopen. De wijn wordt na enige overleg als meer een mannending geclassificeerd. En daar kan Rick mee leven. "Laten we hopen dat de Chinezen hier voorlopig nog niet achter komen". Met een gemiddelde van 43,5 wint de Peyros weliswaar net niet de oorlog, maar zeker wel de slag. Eat that, Ramsey Snow.

De stemming stijgt. Het niveau van de wijnen is vooralsnog hoog. "Als het zo blijft, ga ik nooit meer weg" verklaart Rick. Berno haalt een Chateau Desmirail 2009 tevoorschijn. Kijk, die komt uit de Margeaux. Als het goed is, komen er vrouwelijke tegentonen aan. Berno verontschuldigt zich voor het feit dat hij zich gehouden heeft aan de afspraken van vorig jaar: "eigenlijk wilde ik niet doen wat van mij verwacht werd". Er wordt instemmend geknikt. Herkenbaar. Maar waarom dan toch deze knieval, edelachtbare? Welnu, misschien omdat de wijn elegant, fluweelzacht en gebalanceerd is, daar heeft het alle schijn van. "Margo heeft weer haar best gedaan" stelt Edwin vast. Rick lijkt zijn koffer uit te gaan pakken: "alles is geweldig tot nu toe, ik ben heel blij met het aanbod vandaag". En hij is niet de enige, getuige de indrukwekkende eindscore van 44,67.

Franse wijnen, het blijft moeilijk te kloppen spul. Hans oppert de afspraak te maken geen Franse wijnen in 2015 in te brengen: "dan wordt namelijk alles Frans".

Mag wat Jeroen betreft ook. Die geeft het goede voorbeeld door een 1972 Les Fortes de Latour mee te nemen. Een schokkend gerijpte wijn uit het jaar van Dirty Harry, Watergate en de tweede kabeljauw-oorlog tussen Groot-Brittannië en Ijsland - met name deze laatste, verpletterende geo-politiek gebeurtenis echoot nog dagelijks door in de Westerse wereld. En natuurlijk is deze wijn de understudy van Chateau Latour, de tot dusver onklopbare leidraad voor de Schaal Van Latour van het Genotschap. Typisch Jeroen, hoewel hij zich in zijn begindagen bij het proefgezelschap nog wel eens kon bezondigen aan keiharde, veel te jonge ambitiewijnen. Nu zet hij - zonder enige serieuze concurrentie - de oudste wijn ooit gedronken door het Genotschap op tafel. 42 Jaar oud. Zal wel weer geen toeval zijn. Na een moeizame ontkurking worden de eerste slokken genomen. Ron proeft dropjes. Rick haalt de laatste spullen uit zijn koffer: "eh... had ik al gezegd dat...?". Deze wijn heeft meer dan 4 decennia gewacht op zijn final destination in een sfeervol herenhuis in Voorburg. Het oude, dat wordt wel geproefd. Maar de smaak beklijft op de tong. Ron heeft ondertussen eindelijk Kristallnaach van het Duitse gezelschap BAP weten te vinden, een nummer dat Rick - ondanks zijn ronduit intimiderende muziekgeheugen - niet kent. Jeroen's Duitse reflexspieren worden blijkbaar ook geactiveerd. Hij vraagt Skandal Im Sperrbezirk aan van de zonder meer iconische Spider Murphy Gang. Hans houdt het bij All day and all of the night van The Kinks. De stemming zit er goed genoeg in om tot jurering over te gaan van een wijn die eigenlijk te gedistingeerd is om gemeten te worden. Maar vooruit, met een gemiddelde van 42,67 is deze krasse knar vol vertrouwen de confrontatie aan gegaan.

Ron's Cos d'Estournel 2006 wordt ontkurkt en ingewijd terwijl op de achtergrond A Forest van The Cure speelt. "Dit is bijna spiritueel" meent Rick, hoewel de vele updates die tegelijkertijd richting Vivino worden verzonden net een tikje prozaïscher zijn. Maar ach ja, dan de Bordeaux. Terroir. Liefde. Passie. De rest van de wereld kan er alleen maar onmachtig van dromen. De Cos d'Estournel deelt een royale schop uit aan het achterwerk van de Nieuwe Wereld. En de waardering van 44,83 markeert het hoogtepunt van de avond.

Niet dat het daarna zuidwaarts gaat. Hans komt met de opmerkelijke 2009 Cuvee X van Xavier Chateuneuf-du-Pape. Een complex verhaal - niet alleen omdat zo'n wijn uit minimaal 13 verschillende druivensoorten dient te bestaan (toch weer een leuk Wikipedia-weetje) maar ook omdat de verantwoordelijke oenoloog niet zelf deze wijn verbouwt: hij koopt wijnen in van diverse, geselecteerde boeren en combineert ze tot een uniek mengsel. Het is deze keer Jeroen die het eerst dropjes proeft. "Now we're talking" roept Hans: deze uiterst krachtige, donkere wijn ramt erin en zet moeiteloos de foutloze lijn van de  avond voort. De score van 44 op de Schaal van Latour is daarvan de niet zwijgzame getuige.

Er wordt kort geapplaudisseerd. Voor elkaar.

Het einde van de avond nadert nu snel. Een enkeling waagt zich toch weer aan een voorspelling voor het nieuwe jaar. Hans komt nog eens terug op Trijntje: die gaat het Songfestival winnen. Ron zal voor een drone zorgen en geeft Google Glass geen schijn van kans. Interstellar wordt de film van het jaar. Het kabinet gaat niet vallen. Dat soort dingen. Jeroen is beducht voor de opkomende Artificial Intelligence. In 2015 zullen we de eerste tastbare gevaren daarvan gaan ervaren, maar in 2042 - toeval natuurlijk - zal de singularity toeslaan en worden mens en machine ononderscheidbaar. Er worden schouders opgehaald. Als ze maar van onze wijnen afblijven.

De afsluitende Sauternes - een Reservé Mouton Cadet 2011 - is slechts de komma in de bijzin. Wat wil je ook, voor 22 Euro. Ja toch? Er wordt ter plekke besloten dat volgend jaar eindelijk weer eens een epische Sauternes zal worden ingebracht. Wie dit precies gaat doen blijft in het verpletterende midden.

De voetjes gaan bijna van de vloer. Underworld gaat namelijk op. Cowgirl. Born Slippery. Daar kan geen Taylor Swift tegenop. Als ze al op Spotify had gestaan. Om kwart over twaalf 's nachts is de proefsessie netjes op tijd afgerond. De wijnen waren betoverend mooi. De voornemens waren groots en meeslepend. En wat het allerbelangrijkste is: het volledige, complete gezelschap was er. Probeer dat maar eens te kloppen, 2015.