Goed, het is de eerste Genotschap-selfie ooit. En mogelijk ook gelijk de laatste. Maar hij is tevens in gestileerd zwart-wit, gewoon voor de balans. En omdat het kan. Het ging ook zo niet langer meer, diezelfde koloniale tafel, die treurige vitrage, die meelijwekkende stoelen. En zie ze nu eens fris daar staan, onze helden, onze filmsterren, onze gelouterde wijnproevers. We zien van links naar rechts Rick, Jeroen (die met vaardige hand een smartphone van onbekende afkomst bedient), Berno, Edwin, Hans en Ron. Inderdaad, niets minder dan het vol-le-di-ge gezelschap heeft zich weten te verzamelen op deze winterse avond, 28 december 2014. Een unicum dat zich voor de laatste keer in 2007 heeft voorgedaan. Buiten valt de eerste sneeuw van het seizoen. Binnen gaat het los.
Vooral ook op social media. In de aanloop is al veelvuldig gediscussieerd via de zogenaamde group app. Hoe hebben we het ooit zonder kunnen doen, dat is de olifant in de kamer. Rick's Het Heden playlist op Spotify zorgt voor de muziek. Wisselden we vroeger echt CD'tjes? De Vivino app heeft zonder omhaal het dode papier van Hugh Johnson en Parker overbodig gemaakt. Prijzen worden ter plekke vergeleken; reputaties sneuvelen en worden gemaakt. Op Facebook druppelen gedurende de avond snedige commentaren in een opgewekt tempo binnen.
Ron haalt zijn nieuwe glazen tevoorschijn. Duits kristal, deelt hij mede. "Mooi" zegt Rick "dat wordt dus een Kristallnacht" (op Spotify wordt naar BAP gezocht). Of er zoveel aan duigen zal gaan. dat is maar de vraag. Zo staat er een verleidelijke, witte Belondrade Y Lurton 2012 te wachten als bescheiden starter. Volgens de een zonder meer een van de beste wijnen van Spanje. Volgens de ander een Spaanse blonde sloerie. Volgens een derde sluiten die eigenschappen elkaar niet uit.
Ron heeft de fles voor een nog betaalbaar bedrag bij de van der Valk slijterij weten te bemachtigen. Nou ja, flessen eigenlijk. De eerste fles stond enkele dagen daarvoor in de koelkast al op temperatuur te komen. Zoon Thijs - zoals altijd behept met gezonde ondernemerszin - was door zijn vriendin Rianne naar beneden gestuurd om een glas witte wijn te regelen. De fles met het oranje etiket zag er veelbelovend uit - en inderdaad heeft Rianne achteraf verklaard het "best wel een lekker wijntje" gevonden te hebben. Waarvan akte.
Fles twee dus. Best wel een lekker wijntje. Buiten mededinging uiteraard. Want wit en zo.
Dan zet Edwin zijn inbreng op tafel. Noemde er net iemand 2007? Welnu, geheel toevallig heeft hij een Chateau d'Aguilhe 2000 bij zich, precies dezelfde die hij 7 jaar geleden ook bij zich had. Mogen wij - kunnen wij, durven wij - te suggereren dat een en dezelfde leverancier uit Zoetermeer hierbij een instrumentele rol heeft gespeeld? Toentertijd scoorde de wijn een dikke 8.5 bij het panel. Onze vrienden van Vivino geven er bijna hetzelfde voor: 4.2 op een schaal van 5. Maar goed, dat is slechts de Vivino-Schaal. De horde trouwe lezers van dit blog weet dat er maar één schaal is die er echt toe doet: die van Latour, de genadeloze benchmark van het Genotschap Der Fervente Wijndrinkers.
De eerste slokken worden genomen. De wijn wordt mooi, lief en lekker gevonden. "Die zijn op bezoek in de Bordeaux geweest" meent Hans. Jeroen komt met een zeer interessant statistisch inzicht: zijn ondertussen befaamde Big Data analytics - uitgevoerd via in-memory Spark en op een Hadoop business data lake met daarboven een op performance geoptimaliseerde data mart volgens het beproefde snowflake schema - wijzen uit dat de waardering van de eerste wijn een aantoonbare invloed heeft op de rest van de waarderingen op een avond. "Zo haalde Barney's Block van twee jaar geleden een 46,2" verklaart hij, ogenschijnlijk met de bedoeling zijn hypothese verder te valideren. "En nu ga ik er gelijk met gestrekt been in: ik deel een 45 uit". Hans voelt zich niet aangemoedigd. Hij geeft 42 punten, volgens hemzelf "om ruimte te houden". Er wordt nog wat meer gestemd, met als uiteindelijk resultaat een uiterst behoorlijke 44,16.
Rick is aan de beurt. Hij heeft de 2001-editie van Chateau Peyros bij zich. Peyros. Klinkt als een gewest uit Game Of Thrones. Maar ligt bij Madiran, tegen de Pyreneeën aan. En ook dicht bij de Bordeaux. Terwijl Hans met de opvallend lange kurk worstelt, wordt besloten een Ellen Degeneres-style selfie te nemen van het gezelschap. Die pakt interessant uit, zoals de oplettende lezer al heeft vastgesteld. Wat zit er volgend jaar in? Een drone die de foto's neemt? Volgens Ron houdt niets dat tegen; het is slechts een onbeduidende kwestie van tijd. En als men dan toch in de media & entertainment-hoek zit: gaat het wat worden met Trijntje op het 2015 songfestival? De stoelen worden extra aangeschoven. Het is iedereen duidelijk dat met zo'n verzameling gelouterde cultuurkenners aan tafel de voorspellingen meer dan loepzuiver zullen zijn. "Goed lied" vindt Hans "ze gaat winnen". "Top 5" zegt Ron "want er is altijd wel een vrouw met een baard die de echte overwinning wegkaapt". "I couldn't care less" voegt Rick overtuigend toe, terwijl hij nadenkend op de wijn kauwt. Jeroen trekt ook een ernstig gezicht. De Peyros heeft tannines, en die eisen schreeuwerig de aandacht op. Goed, de avond zal dus niet zonder weerstand gaan verlopen. De wijn wordt na enige overleg als meer een mannending geclassificeerd. En daar kan Rick mee leven. "Laten we hopen dat de Chinezen hier voorlopig nog niet achter komen". Met een gemiddelde van 43,5 wint de Peyros weliswaar net niet de oorlog, maar zeker wel de slag. Eat that, Ramsey Snow.
De stemming stijgt. Het niveau van de wijnen is vooralsnog hoog. "Als het zo blijft, ga ik nooit meer weg" verklaart Rick. Berno haalt een Chateau Desmirail 2009 tevoorschijn. Kijk, die komt uit de Margeaux. Als het goed is, komen er vrouwelijke tegentonen aan. Berno verontschuldigt zich voor het feit dat hij zich gehouden heeft aan de afspraken van vorig jaar: "eigenlijk wilde ik niet doen wat van mij verwacht werd". Er wordt instemmend geknikt. Herkenbaar. Maar waarom dan toch deze knieval, edelachtbare? Welnu, misschien omdat de wijn elegant, fluweelzacht en gebalanceerd is, daar heeft het alle schijn van. "Margo heeft weer haar best gedaan" stelt Edwin vast. Rick lijkt zijn koffer uit te gaan pakken: "alles is geweldig tot nu toe, ik ben heel blij met het aanbod vandaag". En hij is niet de enige, getuige de indrukwekkende eindscore van 44,67.
Franse wijnen, het blijft moeilijk te kloppen spul. Hans oppert de afspraak te maken geen Franse wijnen in 2015 in te brengen: "dan wordt namelijk alles Frans".
Mag wat Jeroen betreft ook. Die geeft het goede voorbeeld door een 1972 Les Fortes de Latour mee te nemen. Een schokkend gerijpte wijn uit het jaar van Dirty Harry, Watergate en de tweede kabeljauw-oorlog tussen Groot-Brittannië en Ijsland - met name deze laatste, verpletterende geo-politiek gebeurtenis echoot nog dagelijks door in de Westerse wereld. En natuurlijk is deze wijn de understudy van Chateau Latour, de tot dusver onklopbare leidraad voor de Schaal Van Latour van het Genotschap. Typisch Jeroen, hoewel hij zich in zijn begindagen bij het proefgezelschap nog wel eens kon bezondigen aan keiharde, veel te jonge ambitiewijnen. Nu zet hij - zonder enige serieuze concurrentie - de oudste wijn ooit gedronken door het Genotschap op tafel. 42 Jaar oud. Zal wel weer geen toeval zijn. Na een moeizame ontkurking worden de eerste slokken genomen. Ron proeft dropjes. Rick haalt de laatste spullen uit zijn koffer: "eh... had ik al gezegd dat...?". Deze wijn heeft meer dan 4 decennia gewacht op zijn final destination in een sfeervol herenhuis in Voorburg. Het oude, dat wordt wel geproefd. Maar de smaak beklijft op de tong. Ron heeft ondertussen eindelijk Kristallnaach van het Duitse gezelschap BAP weten te vinden, een nummer dat Rick - ondanks zijn ronduit intimiderende muziekgeheugen - niet kent. Jeroen's Duitse reflexspieren worden blijkbaar ook geactiveerd. Hij vraagt Skandal Im Sperrbezirk aan van de zonder meer iconische Spider Murphy Gang. Hans houdt het bij All day and all of the night van The Kinks. De stemming zit er goed genoeg in om tot jurering over te gaan van een wijn die eigenlijk te gedistingeerd is om gemeten te worden. Maar vooruit, met een gemiddelde van 42,67 is deze krasse knar vol vertrouwen de confrontatie aan gegaan.
Ron's Cos d'Estournel 2006 wordt ontkurkt en ingewijd terwijl op de achtergrond A Forest van The Cure speelt. "Dit is bijna spiritueel" meent Rick, hoewel de vele updates die tegelijkertijd richting Vivino worden verzonden net een tikje prozaïscher zijn. Maar ach ja, dan de Bordeaux. Terroir. Liefde. Passie. De rest van de wereld kan er alleen maar onmachtig van dromen. De Cos d'Estournel deelt een royale schop uit aan het achterwerk van de Nieuwe Wereld. En de waardering van 44,83 markeert het hoogtepunt van de avond.
Niet dat het daarna zuidwaarts gaat. Hans komt met de opmerkelijke 2009 Cuvee X van Xavier Chateuneuf-du-Pape. Een complex verhaal - niet alleen omdat zo'n wijn uit minimaal 13 verschillende druivensoorten dient te bestaan (toch weer een leuk Wikipedia-weetje) maar ook omdat de verantwoordelijke oenoloog niet zelf deze wijn verbouwt: hij koopt wijnen in van diverse, geselecteerde boeren en combineert ze tot een uniek mengsel. Het is deze keer Jeroen die het eerst dropjes proeft. "Now we're talking" roept Hans: deze uiterst krachtige, donkere wijn ramt erin en zet moeiteloos de foutloze lijn van de avond voort. De score van 44 op de Schaal van Latour is daarvan de niet zwijgzame getuige.
Er wordt kort geapplaudisseerd. Voor elkaar.
Het einde van de avond nadert nu snel. Een enkeling waagt zich toch weer aan een voorspelling voor het nieuwe jaar. Hans komt nog eens terug op Trijntje: die gaat het Songfestival winnen. Ron zal voor een drone zorgen en geeft Google Glass geen schijn van kans. Interstellar wordt de film van het jaar. Het kabinet gaat niet vallen. Dat soort dingen. Jeroen is beducht voor de opkomende Artificial Intelligence. In 2015 zullen we de eerste tastbare gevaren daarvan gaan ervaren, maar in 2042 - toeval natuurlijk - zal de singularity toeslaan en worden mens en machine ononderscheidbaar. Er worden schouders opgehaald. Als ze maar van onze wijnen afblijven.
De afsluitende Sauternes - een Reservé Mouton Cadet 2011 - is slechts de komma in de bijzin. Wat wil je ook, voor 22 Euro. Ja toch? Er wordt ter plekke besloten dat volgend jaar eindelijk weer eens een epische Sauternes zal worden ingebracht. Wie dit precies gaat doen blijft in het verpletterende midden.
De voetjes gaan bijna van de vloer. Underworld gaat namelijk op. Cowgirl. Born Slippery. Daar kan geen Taylor Swift tegenop. Als ze al op Spotify had gestaan. Om kwart over twaalf 's nachts is de proefsessie netjes op tijd afgerond. De wijnen waren betoverend mooi. De voornemens waren groots en meeslepend. En wat het allerbelangrijkste is: het volledige, complete gezelschap was er. Probeer dat maar eens te kloppen, 2015.
Vooral ook op social media. In de aanloop is al veelvuldig gediscussieerd via de zogenaamde group app. Hoe hebben we het ooit zonder kunnen doen, dat is de olifant in de kamer. Rick's Het Heden playlist op Spotify zorgt voor de muziek. Wisselden we vroeger echt CD'tjes? De Vivino app heeft zonder omhaal het dode papier van Hugh Johnson en Parker overbodig gemaakt. Prijzen worden ter plekke vergeleken; reputaties sneuvelen en worden gemaakt. Op Facebook druppelen gedurende de avond snedige commentaren in een opgewekt tempo binnen.
Ron haalt zijn nieuwe glazen tevoorschijn. Duits kristal, deelt hij mede. "Mooi" zegt Rick "dat wordt dus een Kristallnacht" (op Spotify wordt naar BAP gezocht). Of er zoveel aan duigen zal gaan. dat is maar de vraag. Zo staat er een verleidelijke, witte Belondrade Y Lurton 2012 te wachten als bescheiden starter. Volgens de een zonder meer een van de beste wijnen van Spanje. Volgens de ander een Spaanse blonde sloerie. Volgens een derde sluiten die eigenschappen elkaar niet uit.
Ron heeft de fles voor een nog betaalbaar bedrag bij de van der Valk slijterij weten te bemachtigen. Nou ja, flessen eigenlijk. De eerste fles stond enkele dagen daarvoor in de koelkast al op temperatuur te komen. Zoon Thijs - zoals altijd behept met gezonde ondernemerszin - was door zijn vriendin Rianne naar beneden gestuurd om een glas witte wijn te regelen. De fles met het oranje etiket zag er veelbelovend uit - en inderdaad heeft Rianne achteraf verklaard het "best wel een lekker wijntje" gevonden te hebben. Waarvan akte.
Fles twee dus. Best wel een lekker wijntje. Buiten mededinging uiteraard. Want wit en zo.
Dan zet Edwin zijn inbreng op tafel. Noemde er net iemand 2007? Welnu, geheel toevallig heeft hij een Chateau d'Aguilhe 2000 bij zich, precies dezelfde die hij 7 jaar geleden ook bij zich had. Mogen wij - kunnen wij, durven wij - te suggereren dat een en dezelfde leverancier uit Zoetermeer hierbij een instrumentele rol heeft gespeeld? Toentertijd scoorde de wijn een dikke 8.5 bij het panel. Onze vrienden van Vivino geven er bijna hetzelfde voor: 4.2 op een schaal van 5. Maar goed, dat is slechts de Vivino-Schaal. De horde trouwe lezers van dit blog weet dat er maar één schaal is die er echt toe doet: die van Latour, de genadeloze benchmark van het Genotschap Der Fervente Wijndrinkers.
De eerste slokken worden genomen. De wijn wordt mooi, lief en lekker gevonden. "Die zijn op bezoek in de Bordeaux geweest" meent Hans. Jeroen komt met een zeer interessant statistisch inzicht: zijn ondertussen befaamde Big Data analytics - uitgevoerd via in-memory Spark en op een Hadoop business data lake met daarboven een op performance geoptimaliseerde data mart volgens het beproefde snowflake schema - wijzen uit dat de waardering van de eerste wijn een aantoonbare invloed heeft op de rest van de waarderingen op een avond. "Zo haalde Barney's Block van twee jaar geleden een 46,2" verklaart hij, ogenschijnlijk met de bedoeling zijn hypothese verder te valideren. "En nu ga ik er gelijk met gestrekt been in: ik deel een 45 uit". Hans voelt zich niet aangemoedigd. Hij geeft 42 punten, volgens hemzelf "om ruimte te houden". Er wordt nog wat meer gestemd, met als uiteindelijk resultaat een uiterst behoorlijke 44,16.
Rick is aan de beurt. Hij heeft de 2001-editie van Chateau Peyros bij zich. Peyros. Klinkt als een gewest uit Game Of Thrones. Maar ligt bij Madiran, tegen de Pyreneeën aan. En ook dicht bij de Bordeaux. Terwijl Hans met de opvallend lange kurk worstelt, wordt besloten een Ellen Degeneres-style selfie te nemen van het gezelschap. Die pakt interessant uit, zoals de oplettende lezer al heeft vastgesteld. Wat zit er volgend jaar in? Een drone die de foto's neemt? Volgens Ron houdt niets dat tegen; het is slechts een onbeduidende kwestie van tijd. En als men dan toch in de media & entertainment-hoek zit: gaat het wat worden met Trijntje op het 2015 songfestival? De stoelen worden extra aangeschoven. Het is iedereen duidelijk dat met zo'n verzameling gelouterde cultuurkenners aan tafel de voorspellingen meer dan loepzuiver zullen zijn. "Goed lied" vindt Hans "ze gaat winnen". "Top 5" zegt Ron "want er is altijd wel een vrouw met een baard die de echte overwinning wegkaapt". "I couldn't care less" voegt Rick overtuigend toe, terwijl hij nadenkend op de wijn kauwt. Jeroen trekt ook een ernstig gezicht. De Peyros heeft tannines, en die eisen schreeuwerig de aandacht op. Goed, de avond zal dus niet zonder weerstand gaan verlopen. De wijn wordt na enige overleg als meer een mannending geclassificeerd. En daar kan Rick mee leven. "Laten we hopen dat de Chinezen hier voorlopig nog niet achter komen". Met een gemiddelde van 43,5 wint de Peyros weliswaar net niet de oorlog, maar zeker wel de slag. Eat that, Ramsey Snow.
De stemming stijgt. Het niveau van de wijnen is vooralsnog hoog. "Als het zo blijft, ga ik nooit meer weg" verklaart Rick. Berno haalt een Chateau Desmirail 2009 tevoorschijn. Kijk, die komt uit de Margeaux. Als het goed is, komen er vrouwelijke tegentonen aan. Berno verontschuldigt zich voor het feit dat hij zich gehouden heeft aan de afspraken van vorig jaar: "eigenlijk wilde ik niet doen wat van mij verwacht werd". Er wordt instemmend geknikt. Herkenbaar. Maar waarom dan toch deze knieval, edelachtbare? Welnu, misschien omdat de wijn elegant, fluweelzacht en gebalanceerd is, daar heeft het alle schijn van. "Margo heeft weer haar best gedaan" stelt Edwin vast. Rick lijkt zijn koffer uit te gaan pakken: "alles is geweldig tot nu toe, ik ben heel blij met het aanbod vandaag". En hij is niet de enige, getuige de indrukwekkende eindscore van 44,67.
Franse wijnen, het blijft moeilijk te kloppen spul. Hans oppert de afspraak te maken geen Franse wijnen in 2015 in te brengen: "dan wordt namelijk alles Frans".
Mag wat Jeroen betreft ook. Die geeft het goede voorbeeld door een 1972 Les Fortes de Latour mee te nemen. Een schokkend gerijpte wijn uit het jaar van Dirty Harry, Watergate en de tweede kabeljauw-oorlog tussen Groot-Brittannië en Ijsland - met name deze laatste, verpletterende geo-politiek gebeurtenis echoot nog dagelijks door in de Westerse wereld. En natuurlijk is deze wijn de understudy van Chateau Latour, de tot dusver onklopbare leidraad voor de Schaal Van Latour van het Genotschap. Typisch Jeroen, hoewel hij zich in zijn begindagen bij het proefgezelschap nog wel eens kon bezondigen aan keiharde, veel te jonge ambitiewijnen. Nu zet hij - zonder enige serieuze concurrentie - de oudste wijn ooit gedronken door het Genotschap op tafel. 42 Jaar oud. Zal wel weer geen toeval zijn. Na een moeizame ontkurking worden de eerste slokken genomen. Ron proeft dropjes. Rick haalt de laatste spullen uit zijn koffer: "eh... had ik al gezegd dat...?". Deze wijn heeft meer dan 4 decennia gewacht op zijn final destination in een sfeervol herenhuis in Voorburg. Het oude, dat wordt wel geproefd. Maar de smaak beklijft op de tong. Ron heeft ondertussen eindelijk Kristallnaach van het Duitse gezelschap BAP weten te vinden, een nummer dat Rick - ondanks zijn ronduit intimiderende muziekgeheugen - niet kent. Jeroen's Duitse reflexspieren worden blijkbaar ook geactiveerd. Hij vraagt Skandal Im Sperrbezirk aan van de zonder meer iconische Spider Murphy Gang. Hans houdt het bij All day and all of the night van The Kinks. De stemming zit er goed genoeg in om tot jurering over te gaan van een wijn die eigenlijk te gedistingeerd is om gemeten te worden. Maar vooruit, met een gemiddelde van 42,67 is deze krasse knar vol vertrouwen de confrontatie aan gegaan.
Ron's Cos d'Estournel 2006 wordt ontkurkt en ingewijd terwijl op de achtergrond A Forest van The Cure speelt. "Dit is bijna spiritueel" meent Rick, hoewel de vele updates die tegelijkertijd richting Vivino worden verzonden net een tikje prozaïscher zijn. Maar ach ja, dan de Bordeaux. Terroir. Liefde. Passie. De rest van de wereld kan er alleen maar onmachtig van dromen. De Cos d'Estournel deelt een royale schop uit aan het achterwerk van de Nieuwe Wereld. En de waardering van 44,83 markeert het hoogtepunt van de avond.
Niet dat het daarna zuidwaarts gaat. Hans komt met de opmerkelijke 2009 Cuvee X van Xavier Chateuneuf-du-Pape. Een complex verhaal - niet alleen omdat zo'n wijn uit minimaal 13 verschillende druivensoorten dient te bestaan (toch weer een leuk Wikipedia-weetje) maar ook omdat de verantwoordelijke oenoloog niet zelf deze wijn verbouwt: hij koopt wijnen in van diverse, geselecteerde boeren en combineert ze tot een uniek mengsel. Het is deze keer Jeroen die het eerst dropjes proeft. "Now we're talking" roept Hans: deze uiterst krachtige, donkere wijn ramt erin en zet moeiteloos de foutloze lijn van de avond voort. De score van 44 op de Schaal van Latour is daarvan de niet zwijgzame getuige.
Er wordt kort geapplaudisseerd. Voor elkaar.
Het einde van de avond nadert nu snel. Een enkeling waagt zich toch weer aan een voorspelling voor het nieuwe jaar. Hans komt nog eens terug op Trijntje: die gaat het Songfestival winnen. Ron zal voor een drone zorgen en geeft Google Glass geen schijn van kans. Interstellar wordt de film van het jaar. Het kabinet gaat niet vallen. Dat soort dingen. Jeroen is beducht voor de opkomende Artificial Intelligence. In 2015 zullen we de eerste tastbare gevaren daarvan gaan ervaren, maar in 2042 - toeval natuurlijk - zal de singularity toeslaan en worden mens en machine ononderscheidbaar. Er worden schouders opgehaald. Als ze maar van onze wijnen afblijven.
De afsluitende Sauternes - een Reservé Mouton Cadet 2011 - is slechts de komma in de bijzin. Wat wil je ook, voor 22 Euro. Ja toch? Er wordt ter plekke besloten dat volgend jaar eindelijk weer eens een epische Sauternes zal worden ingebracht. Wie dit precies gaat doen blijft in het verpletterende midden.
De voetjes gaan bijna van de vloer. Underworld gaat namelijk op. Cowgirl. Born Slippery. Daar kan geen Taylor Swift tegenop. Als ze al op Spotify had gestaan. Om kwart over twaalf 's nachts is de proefsessie netjes op tijd afgerond. De wijnen waren betoverend mooi. De voornemens waren groots en meeslepend. En wat het allerbelangrijkste is: het volledige, complete gezelschap was er. Probeer dat maar eens te kloppen, 2015.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten