Proefavond 2008: Het Bourgogne Complot

29 December 2008. Grote voorvallen hebben het land in het afgelopen jaar geteisterd. De kredietcrisis. Oorlog in een ver land. Terreurdreiging. Gerard Joling. En erger nog misschien: het verslag van de 2007 proefavond is pas ergens in de loop van December (in het jaar daarna) afgerond. Notulist Ron doet een zwakke poging om beterschap te beloven maar dit gebaar wordt met een korte beweging van tafel geveegd. 'Kunnen we niet gewoon live Twitteren?' oppert Jeroen. Charmant idee, maar het zou wat kunnen afleiden. De toon is gezet voor een nieuwe, zeer interessante proefavond. Eentje waarin het aandeel van Franse wijnen tot een all time low is gezakt - evenals de hoeveelheid Old Amsterdam kaas - waarin Wetenschap en Spiritualiteit uiteindelijk lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, waarin nauwelijks wordt voorspeld en en waarin de contouren van het wereldwijde Bourgogne Complot snel zichtbaar worden.

Het is nog geen acht uur, als alle proevers zijn binnengedruppeld in het huis van Ron. We ontwaren dezelfde bemanning als vorig jaar, maar toch behoudt het Genotschap de hoop dat het lid-van-het-eerste-uur Rick ergens in de komende jaren opnieuw zal aanhaken. Edwin krijgt een kleiner proefglas dan de rest, op zijn aangeven dat hij nog terug moet rijden naar Zoetermeer. Bovendien knijpt Ron zijn originele glas fijn tijdens het schoonwrijven, dus we zien eigenlijk vrijwel onmiddellijk diverse causale lijnen wonderschoon in elkaar overvloeien.

Zullen we na zo'n fijne volzin eerst maar eens de verzameling wijnen bekijken? In de overbekende boekenkast staan ze al snel trots uitgestald. Edwin brengt een Canadese wijn in die volgens de leverancier tot de favoriete wijnen van Thérèse Boer van De Librije behoort. Berno brengt een fles uit Argentinië in. Jeroen heeft een monster uit Australië bij zich en Ron heeft voor het Italiaanse wijnhuis Gaja gekozen. Hans komt - in tegenstelling tot Ron - zijn belofte van vorig jaar na en heeft een Cheval Blanc bij zich. Dat is dan ook gelijk de enige Fransoos, uiteraard naast de door Ron meegebrachte - niet weg te denken - Sauternes. Een witte starter is er dit jaar niet meer bij. We moeten immers allemaal een stap terugzetten, vooral als het gaat om het vermogen tot absorberen.

De Canadees wordt snel ontkurkt maar eerst zet Berno een andere, reeds geopende fles op tafel. Het blijkt om een Brunello van Greponne Mazzi te gaan die hij enkele dagen geleden met plezier heeft geprobeerd te drinken. Zonder succes. Toch eens checken bij dit illustere, battle-hardened gezelschap of het dezelfde mening is toegedaan. Dit blijkt het geval. Volgens de proevers is de wijn niet goed: ronduit dun en onsmakelijk. Hans oppert om de wijn nog niet weg te gooien: "wie weet vinden we hem over een paar uur heerlijk". Interessant experiment.

Afijn, over experimenten gesproken: terug naar Thérèse Boer. Samen met Astrid Joosten - wie kent haar niet - heeft ze een boek over wijn geschreven. En over mannen. Dit laatste interesseert het Genotschap bijzonder weinig. Maar vooruit, als mevrouw Boer beweert dat de Occulus 2003 van het Canadese Mission Hill tot haar favorieten behoort, gaan de ruggen toch recht. Kom maar op met de spullen. De heren proosten. Alweer met succes de traditie in ere gehouden. Edwin, de inbrenger van de wijn, vindt het bouquet fruitig. Hans heeft er vertrouwen in, maar denkt dat er even wat lucht nodig is. Terwijl daarop wordt gewacht, komen de verlanglijstjes op tafel. Welke wijnen moeten er komen in de volgende jaren? Hans is kort en bondig: "wat we ook afspreken, ik kom mijn belofte gewoon na". Hij kijkt hierbij Ron om onduidelijke redenen doordringend aan. Deze haakt onverstoord aan. "Jazeker, ik ga voor volgend jaar een Opus One regelen, desnoods via Jeroen's kanalen op Internet". Jeroen knikt maar eens. Deze man weet waar Abraham de mosterd haalt. "Ik zou graag The Dead Arm inbrengen. Maar ja, die heb ik gisteren zelf al opgedronken. Ik kon niet meer wachten, heel vervelend". Hij staart mijmerend voor zich uit. "Misschien toch maar een keer een Bourgogne gaan proberen, een Romane Conti bijvoorbeeld". Om hem heen wordt afkeurend gemopperd. Rode wijnen uit de Bourgogne: deze dunne, limonade-achtige brouwsels hebben door de jaren heen op weinig genade kunnen rekenen bij het Genotschap. Is dat eigenlijk wel terecht? Wordt Bourgogne in feite gewoon gedemoniseerd door dit elitaire gezelschap? We zullen het een keer moeten uitvinden. "Maar wel als de crisis voorbij is" merkt Jeroen op: zo fraai zijn de vooruitzichten voor 2009 niet, nu de globale financiële markt gezellig aan het wegsmelten is.

Terwijl aan tafel warempel diepe relatiekwesties ter sprake komen, begint de wijn aan duidelijkheid te winnen. "Hij wordt minder" meent Berno. "Hij wordt beter" zegt Ron. Hans vindt de wijn nergens mee te vergelijken, hetgeen kan kloppen, gezien de afkomst en zo. Via relatieperikelen komt het gezelschap op het Gerard Joling vuurwerkpakket (een logisch bruggetje, wat u zegt). "Voor je het weet ontploft die rommel in je broekzak" waarschuwt Hans. "Ik zal je een ding vertellen" zegt Berno "hij blijft weg uit mijn broekzak". Gelukkig, we zijn weer op vertrouwd terrein. Edwin gaat morgen weer gewoon terug naar zijn vakantieadres in Holten. Gewapend met sterretjes, want het echte vuurwerk mag alleen op de daartoe aangewezen parkeerplaats worden afgestoken. Er worden nog wat proefnotities opgemaakt. "Toffee" (Berno). "Sigarenkistje" (Jeroen). "Harmonieus en veelzijdig" (Ron). "Lekker, maar hard" (Hans). Terwijl over een cijfer wordt nagedacht komt opnieuw de Bourgogne-stelling ter sprake. Zeg maar gerust: het Bourgogne Complot. Wijnhandelaars maken onwetende klanten wijs dat rode Bourgogne lekker is, zodat ze veel geld spenderen, wat daarna door de handelaars wordt besteed aan het kopen van echte wijn. Voor henzelf, uiteraard. Demoniseren..? Door wie...?

Dan het cijfer: de algemene consensus is dat het hier om een uitstekende starter gaat "maar om er nou voor om te rijden naar Zwolle, dat lijkt wat overdreven". Met een dikke 7.6 zit de gang er in ieder geval gelijk goed in.

Ron haalt de Sperss 2001 uit Barbaresco van zijn favoriete wijnhuis Gaja tevoorschijn. Er wordt aan de wijn gesnoven. Edwin vindt de reuk rokerig (mooie alliteratie trouwens) en claimt associaties met het Zuiderzeemuseum. Hans houdt nogal van dit type wijn ("dit is eenvoudigweg mijn wijn") en is nu al blij dat hij enige ruimte in de puntenmarge heeft gelaten. Hij kan maar een nadeel aan deze wijn ontdekken: er is maar een fles beschikbaar vanavond. Met overslaande stem geven diverse aanwezigen opnieuw af op Bourgogne: die smerige chauvinisten met hun veel te dure rommel kunnen niet eens tippen aan wat Gaja hier presteert. Hans stelt zich vergoelijkend op: "en toch weten we te weinig van Bourgogne om er echt een oordeel over te hebben".

Veel proefnotities zijn helaas niet opgetekend, maar met een 8.5 van alle aanwezigen (behalve Berno, die met een 8.4 een hoogst individueel statement maakt) kunnen we er rustig vanuit gaan dat de Italianen dit jaar weer eens niet teleurstellen.

Berno heeft de Magdalena 2005 van het Argentijnse huis Toso ingebracht. Volgens een van de proevers een "smulwijn om je aan te vergrijpen, een beetje in de lijn van Doutzen Kroes". Het is duidelijk, de stemming begint er goed in te komen. De zeer fruitige afdronk van de wijn - iets met frambozen - helpt hier ongetwijfeld bij. Onvermijdelijk dat er op zo'n moment toekomstvoorspellingen worden gedebiteerd. Jeroen is alweer met een aantal formats bezig, bijvoorbeeld Wijn Drinken met Sterren. Zelf mag hij zich de webmaster noemen van het niet onsuccesvolle jufsanne.com. "Content is in 2009 king" voorspelt hij dan ook met een zweempje van vooringenomenheid. Als tip geeft hij cellartracker.com: wijn goes web 2.0 of zoiets. Dan komt hij in zijn favoriete gemoedstoestand: breed uitweiden over mondiale, wetenschappelijke verschuivingen. Iets met Bose-Einstein condensaten en de 5e aggregatie-toestand. Dingen waar iedereen eigenlijk wel regelmatig over nadenkt, maar Jeroen weet als geen ander deze materie in heldere taal voor anderen toegankelijk, relevant en inzichtelijk te maken. Een warme belangstelling daalt neer over het vertrek. Ron houdt het - uiteraard - een stuk platvloerser. Hij voorspelt dat de architectuurmethode DYA nog maar een kort leven beschoren zal zijn. Opnieuw hangt de rest van het publiek gekluisterd aan de lippen van een spreker.

Een korte stilte volgt.

Dan valt Berno in met zijn voorspelling dat België zal vallen en dat Nederland nog gesmeekt zal worden om in ieder geval Vlaanderen over te nemen. "Dat lijkt me toch een botsing van culturen" zegt Hans "en iedereen wil toch wel zijn eigen identli..ni..ti.. eh...".

Stevig wijntje trouwens. En met een gemiddelde van 8.4 hoeft deze Argentijn vanavond niet in een stil hoekje weg te kruipen.

Terwijl Edwin foto's neemt (Ron: "wel graag morgen gelijk opsturen, anders kan ik het verslag niet afronden") ontstaat een andere botsing van culturen. Die van spiritualiteit en religie versus wetenschap. Popper wordt erbij gehaald, die oude kameraad. Jeroen is ervan overtuigd dat "alle antwoorden op alles" in de wetenschap, via rationele deductie, kunnen worden gevonden: "gewoon iets met computers". Ron doet ook iets met computers. Maar hij haalt de stelling tevoorschijn dat we "veel te dom zijn om ook maar iets zelfs maar een beetje te doorgronden". Hij haalt Wittgenstein aan: waarover je niet kunt praten, moet je zwijgen. Maar dan in het Duits.

Op de achtergrond wordt smoothlounge.com vervangen door de Buena Vista Social Club. Hans heeft - inderdaad geheel conform afspraak - een Cheval Blanc 2001 meegenomen. Vooruit, er zal een experiment worden uitgevoerd: Ron haalt uit zijn kelder een "top Bourgogne" die hij een jaar eerder als kerstcadeautje van zijn werkgever heeft mogen ontvangen. De wijnen worden naast elkaar geproefd. De Cheval Blanc is een prachtige, harmonieuze maar ook krachtige wijn. De Bourgogne smaakt naar "een laf slootje waarin gepoept is". Verdomd als het niet waar is: "als de Cheval Blanc een 9 zou krijgen, dan heeft de Bourgogne een 0.9". De aanwezigheid van een waar complot wordt hier ter plekke bewezen, al helemaal als zelfs Berno's totaal mislukte Brunello van het begin van de avond beter blijkt te smaken dan de Bourgogne.

Niet dat het allemaal veel uitmaakt. In 2012 zal straks immers alles voorbij zijn ("het wordt wel een heeel lange kerstvakantie") en in ieder geval wordt ter plekke besloten om de sessie van dat jaar op 21/12 te houden. Een verslag moet dan natuurlijk achteraf niet worden verwacht.

Met bijna een 8.6 wordt de Cheval Blanc overigens uitstekend gewaardeerd. De Bourgogne wordt onder het uitroepen van verwensingen door het gootsteenputje gespoeld. Ergens in de provincie lacht op dit moment een wijnhandelaar in zijn vuistje, terwijl hij een mooie blockbuster uit de Nieuwe Wereld bestelt op het Internet.

Over blockbusters gesproken, Jeroen heeft een waar archetype meegenomen. De Amon Ra uit 2005 van Ben Glaetzer uit de Australische BarossaValley staat niet bekend als een verfijnd, vrouwelijk brouwseltje. Ron ruikt een botertje. "Grease lightning" roept Jeroen: deze wijn ramt er onmiddellijk in met een stevig alcoholpercentage en "een van de lekkerste geuren die ik tot nu toe geroken heb hier". Hans heeft een interessant voorstel: "we kunnen natuurlijk die Bourgogne ook nog een keer proberen". "Zeker" zegt Jeroen "we kunnen ook gewoon met zijn allen even over een vaatdoek heen gaan zeiken". Kijk, dat is het intellectuele gehalte waarmee het Genotschap der Fervente Wijndrinkers zich al jaren in de blogosphere onderscheidt.

Laten we er niet omheen draaien. Dit is simpelweg Jeroen's avond. In topvorm is hij, al helemaal met zijn claim dat "Michael Jackson dit in zijn zuurstoftent zou moeten ruiken, dan zou alles goed komen" (in retrospectief: wat wist hij wat wij niet wisten?). Dan waagt hij zich opnieuw aan een voorspelling: "de oorlog tussen wetenschap en religie zal in 2009 worden beslecht, en wel in het voordeel van de eerste". Hij peinst even. "Of andersom, ik weet het niet precies meer". Berno roept nog maar eens "België !". Hans is ervan overtuigd dat het niet goed zal aflopen met Obama. Edwin weet een ding zeker: "er komt bij ons geen nieuw kind in het nieuwe jaar". Ron claimt dat "2009 mijn hart doet opbloeien". Erg interessant. "O ja, en Steve Jobs gaat helaas dood".

Even stemmen voor die heidense Amon Ra dan maar. Met net geen 8.5 voorwaar opnieuw geen teleurstelling.

Terwijl een behoorlijk over zijn dronk zijnde Doisy Daene Sauternes 1985 (geen punten bekend) wordt ontkurkt, worden plannen gesmeed voor de volgende sessie. We leggen ze maar even voor de historie vast:

Ron: Opus One
Jeroen: een Franse belofte (bijvoorbeeld een Latour)
Hans: een wijn uit India
Berno: iets aparts
Edwin: iets aparts

Daarna vloeit de sessie - en zoals gewoonlijk daarmee ook de notities - langzamerhand over in een wollig, onsamenhangend continuüm. "Hoe was 2008 nu eigenlijk" vraagt er een. "Just another year" mompelt een ander. "Gewoon old-fashioned wijn" stelt Jeroen vast "de tijd staat stil". Wie zijn de anderen om dat te betwijfelen? Om 1:20 vertrekt Edwin. Hij moet morgen immers weer vroeg oostwaarts. Opnieuw komt de controverse wetenschap / spiritualiteit ter sprake. Of hebben we het in feite over spirits? Hoe dan ook, het Genotschap houdt vastberaden stand in een paradigma-verschuivende wereld vol zwarte gaten, content, Opus Dei-intriges en - boven alles - Bourgogne Complotten. Om 2 uur verlaten de laatste leden het huis, het holst van de nacht in bij een fraaie temperatuur van -5 graden. Dan keert de rust terug in de straat.

De tijd staat stil.

Gedronken: Mas Belles Eaux - Sainte Helene

Met dank aan de firme Capgemini ontving ik onlangs een kistje Mas Belles Eaux Saint Helene uit 2005. Een spectaculaire aanrader, vooral als je van wijn met kapsones houdt.  Echt zo'n gitzwarte, peperige wijn die je bij elke slok uitdaagt. Veel tonen van chocolade ook. Een mooie knokwijn die geen zoete broodjes bakt, in tegenstelling tot al dat politiek correcte spul uit de Bordeaux. Zowel de Languedoc als de Midi zijn sterk in opkomende streken in Frankrijk, en een wijn als deze bewijst waarom.

We nemen nog even de Wine Spectator erbij (dat van 2014 zou ik met een grote korrel zout nemen, maar ik bewaar wel een fles voor dat jaar):

Rich, ripe aromas and flavors of kirsch, dark plum, chocolate and spice are backed up by a chiseled structure and firm tannins. The lush finish echoes the spice, with touches of pepper and beef. Syrah, Grenache and Carignane. Best after 2014.
Score: 92	Kim Marcus, WineSpectator.com, February 2008

Proefavond 2007: in onsamenhangend retrospectief

Laten we er maar niet omheen draaien: je hebt een ijzersterk geheugen nodig om na acht tergende maanden van treuzelen en uitstellen alsnog een sluitend, waarheidsgetrouw verslag te schrijven over de jaarlijkse proefavond van het Genotschap van Fervente Wijndrinkers. En veel verbeeldingskracht, dat helpt ook. En anders zouden uitgebreide aantekeningen, met verhelderende toelichtingen en kwistig rondgestrooide voetnoeten meer dan welkom zijn. We zullen het echter dit jaar vooral moeten laten aankomen op de ongebreidelde verbeelding. En - om met de TROS te spreken - gelukkig hebben we de foto's nog.Op de foto ontwaren we van links naar rechts Jeroen, Hans, Edwin, Berno en Ron. Wat u zegt, een beetje de Wet van Communicerende Vaten: Edwin is na een jaar van afwezigheid teruggekeerd maar Rick - toch een lid van het allereerste uur - is er om persoonlijke redenen niet bij. We blijven hopen dat de sessie van 2008 weer een voltallige bemanning zal kennen.

Evengoed: wat zijn er weer een prachtige wijnen aangerukt. Een witte wijn die ons bekend voorkomt, een gelouterde Italiaanse krachtpatser, een veelbelovende Zuid-Afrikaan, twee gerenommeerde Fransozen, een gevaarlijke outsider uit dezelfde streek en de onvermijdelijke, zoete afmaker uit de Sauternes. De muziek wordt vanavond geheel automatisch geregeld door iTunes, dat op de achtergrond zachtjes het Chill-out Lounge kanaal laat voortkabbelen. Op de tafel ontwaren we - we nemen aan tot ieders verbijstering - kaas. Franse kaas, maar ook Nederlandse kaas. Vooral oude Nederlandse kaas. Edwin is terug en dat zal het gezelschap weten ook. Hij schept een bord vol met Old Amsterdam en kijkt dan belangstellend de tafel rond "willen jullie ook een bordje? Neem gerust hoor". Ron snijdt ondertussen het brood aan, dit jaar via dat leuke delicatessenwinkeltje in de Herenstraat verkregen van een Joodse bakkerij. Kosher brood dus, we wisten niet dat het bestond maar het geeft een geruststellend, ecovriendelijk gevoel.Er wordt gelijk maar geposeerd voor de groepsfoto, dit jaar onder het toeziende oog van een Thaise tempelwachter. Mooi moment voor de foto. Nu kijkt iedereen immers alert en handelingsbekwaam uit de ogen. Na twee pogingen met de zelfontspanner zit de klus erop en kan het echte werk aanvangen.

En mocht het iemand niet duidelijk zijn: het échte werk verbergt zich in de eerste fles, die ondertussen ontkurkt is. Het gaat hier om een oude bekende: een Moulin Touchais uit 1980. Ooit eerder geproefd door het Genotschap in 1999. Ah, 1999! Een achteraf fabuleus jaar. Wat waren de meesten van ons naiëf, onschuldig zelfs. Grote, zware dingen moesten nog gebeuren, zowel persoonlijk als zakelijk. We wisten niet zeker of we de Y2K-crisis zouden doorstaan. Internet bestond pas net en we draaiden onze hand niet om voor - achteraf - lachwekkende websites met truttige midi-muziekjes op de achtergrond. En inderdaad, Amerika had nog een - achteraf - heel fatsoenlijke president. De wijn wekte toentertijd de indruk 'wel 100 jaar' mee te kunnen en het is eigenlijk niet meer dan logisch dat we bijna een decade later de proef op de som nemen. Wat jammer bij dat alles dat de wijn dan niet uit hetzelfde jaartal (1973) blijkt te stammen. Toch hangt er een spanning in de huiskamer van Ron als de eerste slokken worden genomen. De Moulin Tourchais blijkt een halfzoete smaak te hebben, zo nadrukkelijk zelfs dat sommigen opperen dat dit eigenlijk een dessertwijn had moeten zijn. Iemand meent groene appeltjes te proeven. Het valt niet te ontkennen: de kritieken zijn minder laaiend dan die in de vorige eeuw. Er wordt kort gekauwd op een passend cijfer. Jeroen waagt er ondertussen alvast een voorspelling voor het komende jaar aan: "Internet gaat het helemaal worden in 2008". Blijkbaar toch wat voorzichtig geworden na jaren van falende visioenen. Dan volgt de waardering: de uiteindelijke 7.3 is helemaal niet slecht voor een starter maar kan niet in de schaduw staan van de zwaar toeslaande 8.44 van destijds.

Maar goed, that was then and this is now. In plaats van te kniezen over hoe geweldig het vroeger was, kunnen we misschien beter de volgende fles ontkurken. Ron is warempel zijn belofte van vorig jaar nagekomen en heeft een Brunello uit 1999 meegenomen, en nog wel eentje van het tot de verbeelding sprekende wijnhuis Casanova di Neri. Er wordt geroken, men meent de typerende 'poeplucht' van een klassieke Bordeaux te bespeuren. Allemaal verbeelding natuurlijk - we zijn nu in compromisloze Italiaanse sferen - maar zo verschuift het gesprek wel naar Sarkozy en Carla Bruni. Uiteraard verlaagt het Genotschap zich niet tot het bespreken van de fysieke attributen van laastgenoemde. In plaats daarvan ontstaat een diepgravende discussie over het profiel van de politicus van Nu. Alles wijst erop: we naderen het tijdperk van de charismatische politici. "Behalve dan toch in Nederland" meent Jeroen. Er wordt zwijgend geknikt. Edwin is blij dat hij er weer is (de rest van het Genotschap sluit zich hierbij aan) maar er worden wel zorgen geuit over de gekozen dag: voor het eerst wordt de proefavond gehouden op 30 december, vlak voor de oudejaarsviering. Misschien maar die goede oude anti-kater remedie, gewoon doordrinken de volgende ochtend? De Brunello valt in ieder geval in goede aarde, hoewel er weinig spraakmakende proefnotities worden vastgelegd, anders dan dat Hans 'wel een doosje wil hebben' en Berno denkt op deze manier snel van zijn verkoudheid af te zijn. De gemiddelde waardering is desalniettemin zomaar een dikke 8.5.

De discussies blijven ondertussen aan de zware kant. De theorie komt aan tafel dat wij allen nog veel meer een kosmische eenheid vormen dan we altijd al dachten. Een beetje boedhistisch één zijn met het universum, we weten het nu wel. Maar in het glas water dat je drinkt moleculen hebben die ooit behoorden tot de urine van Columbus, dat geeft het holistische bewustzijn een onverwacht praktische dimensie. Ron kijkt zijn broer peinzend aan "tja Edwin, of je het wilt of niet, je bent onverbrekelijk met mijn urine verbonden". "Geen probleem" volgens Edwin "zolang het maar niet je haargel is". "We bestaan natuurlijk toch gewoon voor 80% uit water..." vult Hans aan "...wellicht momenteel iets meer wijn". Jeroen veegt de discussie van tafel. Geneve, daar gaat het volgens hem allemaal gebeuren in 2008. "27 kilometer tunnel om deeltjes te versnellen, daar kan zomaar een zwart gat van komen dat ons allemaal opslokt". Weliswaar een kans van 1 op een paar miljard, maar het is weer eens iets anders dan global warming.

Berno, ons bijtend relativerende junior-lid, overziet het verbale slagveld maar eens. "We komen maar langzaam op gang heren, een beetje opschieten zou ik zeggen". Verdorie, er ontvouwt zich net een dispuut over of De Nederlander nu wel of niet bestaat, met dank aan ervaringsdeskundige Maxima. Wat zullen we doen, nog even doorkletsen over de invasie van de Polen, de stoomwals van China, Indiërs die massaal emigreren naar Noorwegen, de stille opkomst van Turkije? Of toch maar die Zuid-Afrikaanse Syrah Mourvèdre open maken, volgens bronnen op het Internet een uiterst veelbelovende wijn. Daar rolt de kurk al over tafel. Opnieuw manifesteert zich een kenmerkende stallucht. "Een snoepje" meent Hans. Jeroen laat het zware bouquet tot zich doordringen: "goed, die draaien we er dus ook niet in een half uur doorheen". De wijn is speels, verrassend en toont allerlei schakeringen. Vanilletonen maken er een echte smulwijn van, koren op de molen van vriend Parker. Deze wijn is minder subtiel dan de Brunello van zojuist, maar wel ordinair lekker. Berno heeft de wijn bij een bekakte Haagse handelaar gevonden en klaagt over de norsheid van de eigenaar, die niet om zijn grapjes kon lachen (Edwin: "wij ook niet", Jeroen: "eh, welke grapjes?"). Warme kameraadschap en compromisloos respect, we hebben het zonder meer bijna uitgevonden in ons wijnproefclubje. Gemiddelde cijfer voor de wijn: Een uitstekende 8.25.

Het zal eens niet waar zijn. Ondanks een consequente reeks van mislukte voorspellingen door de jaren heen, meent het gezelschap toch weer het vizier op het komende jaar te moeten richten. En de taak wordt nog bloedserieus opgevat ook. Edwin gaat nog niet gelijk op het niveau van de wereldeconomie: hij gelooft dat zijn kat Zwabber - het oude, knorrige kreng - 2009 niet gaat halen Dan komen de anderen ook los. Wie wordt er bijvoorbeeld president van Amerika? Iedereen heeft een mening. En zonder uitzondering zijn ze grondig onderbouwd. Hans weet zeker dat het een Republikein gaat worden. De vraag is alleen nog maar wie. Berno voorspelt met rotsvaste overtuiging Hillary Clinton. Edwin ook, hoewel hij wel wil toegeven dat hij 'enigszins gokt'. Jeroen sluit zich bij de vorige twee sprekers aan en wil nog even kwijt dat volgens hem de populariteit van Oprah Winphrey in 2008 genadeloos tot een einde zal komen (dit in het licht van haar kritiekoze ondersteuning van ene Barack Obama). Ron houdt het op de Republikeinse predikant Mike Huckabee, een licht exotisch inzicht, dat wel.Over exotisch gesproken: daar hoort de onderhavige wijn zeker niet bij want ondertussen wordt er een Chateau Angelus uit 1994 geproefd. Een echte klassieker waarvan de geur Hans aan vochtontrekkende 'poepjes' doet denken. Edwin kan zich voorstellen dat dit ruikt als chocola die een maand in de stal heeft gelegen. Jeroen moet gelijk denken aan 'bokkenmeur op de kinderboerderij' (de jonge vader spreekt hier uit ervaring). Berno is nog niet onder de indruk: de wijn geeft zich naar zijn mening maar moeilijk prijs. Hans vindt dat juist goed: 'geduld Berno, dit is nou een wijn waar je een gesprek mee aan moet gaan, niet gelijk onder de lakens'. De consensus is uiteindelijk dat deze wijn nog wel 10 tot 20 jaar meekan. En met een gemiddelde waardering van 8.5 houdt dit exemplaar zich ook anno 2007 heel aardig staande.

Terwijl Edwin een mysterieus ogende Franse wijn uit 2000 ontkurkt die van het Chateau d'Aguilhe blijkt te zijn, wordt er onverdroten doorvoorspeld. Het EK voetbal: ha! Iedereen is er wel van overtuigd dat Nederland al in de voorrondes roemloos zal sneuvelen, en wel door het verliezen van letterlijk álle wedstrijden. Alleen Hans ziet wel brood in Oranje. Volgens hem komt er een finale tegen Denemarken, maar dat lijkt vrij sterk omdat de Denen niet meedoen. Weet hij meer dan de rest?De wijn van Edwin komt van een vlot babbelende leverancier uit Zoetermeer die wel kwijt wilde dat de betreffende jaargang op een blinde proeverij zelfs de Chateau Petrus alle hoeken heeft laten zien. Dan mag je wel wat verwachten. Ron is niet gelijk onder de indruk, want hij vindt dat de wijn geen lange afdronk heeft. 'Dan moet je de wijn ook in je mond houden' meent Hans. 'Ja' valt Jeroen hem bij 'gewoon niet doorslikken dat spul'. Heerlijk, zulke ongebreidelde vakkennis. Toch? Ook Berno vindt dat hij ondertussen als deskundige mag worden beschouwd. 'Ik heb in de drie edities dat ik er nu bij zit, nog geen misser gehad' claimt hij overmoedig. Wat jammer dan toch dat hij pas twee jaar meedoet.Jeroen lanceert weer eens een hemelbestormend idee voor het Internet. Hij ziet een 'web 2.0 toepassing voor wijnliefhebbers' voor zich, waarbij hij onmiddellijk duidelijk maakt dat het hier niet gaat om het bereiken van de grote massa maar juist een klein, select groepje van 'ingewijnden' (deze kenmerkende woordspeling van Hans wordt op dat moment al als grappig ervaren). Wie zijn deze 'ingewijnden' dan wel? Er hoeft niet geraden te worden.Het is onmiskenbaar, de alcohol begint sluipenderwijs zijn tol te eisen. Berno komt ontdaan terug van het toilet, met de mededeling dat hij het licht niet kon vinden (Hans: 'ik heb ook een Oud-Hollands tegeltje staan in te drukken'). Beter maar snel even stemmen over de wijn, waarover helaas in de notulen geen enkele leesbare proefnotitie is opgenomen. Aan de andere kant, de gemiddelde waardering van 8.6 spreekt eigenlijk wel voor zIch. Had dat mannetje uit Zoetermeer warempel nog gelijk ook.

Jeroen heeft het Internet dit jaar ook weer gebruikt om een spectaculaire wijn te vinden. Althans, op papier zou de Chateau Ausone 1985 toch echt ass moeten kicken: net als de Angelus van daarnet zo'n echte geweldenaar uit St. Emilion. Maar is dat ook echt zo? Na één slok voelt Jeroen de bui al hangen. 'Deze wijn is veel lichter dan de vorige. Ik was er al bang voor'. De anderen zijn het met hem eens. De Ausonne ontvouwt zich als een slappere, wat vlakke wijn. Wie weet is de fles wel heen en weer naar Amerika geweest, doorgaans niet bevorderlijk voor een evenwichtige rijping op de fles. Hoewel de tannines zo'n beetje geheel ontbreken, betoont de wijn zich nog best smaakvol. Maar de teleurstelling overheerst en de gemiddelde score van 7.5 is daar een weerspiegeling van. 'Drop, vlak, een niet geweldig jaar in een zwakke fles' vindt Ron 'het lijkt wel een andere wijn met een Ausone etiket erop'. Terwijl Berno zich oningehouden vergrijpt aan de geitenkaas van Saskatoon, kan niemand eromheen dat de wijn harder toeslaat dan normaal. En dat terwijl het morgen al Oudjaar is. 'Het beste morgen gewoon doordrinken' meent er een. Toch wordt de discussie al geopend over de in te brengen wijnen in het volgende jaar. Hans wil nu eens eindelijk een Cheval Blanc gaan regelen, al jaren op het verlanglijstje van het Genotschap. Ron gaat proberen een Opus One te vinden. Jeroen gaat inzetten op een 'hoge Parker' terwijl Berno het gooit op een 'afwijkende keuze'. Edwin heeft geen planning. Wie weet gaat zijn Zoetermeerse huisleverancier weer voor een daverende verrassing zorgen.Jeroen relativeert alle snode voornemens. 'Die deeltjesversneller gaat natuurlijk wel aan in de zomer, dus op zich weten we weinig zeker over een eventuele volgende sessie'.

Een reden des te meer om tot besluit een Sauternes op tafel te zetten. 'Hebben we ooit wel eens een proefavond zonder Sauternes gehad?' vraagt er een bespiegelend. 'Ik hoop het niet' zegt Hans. De Chateau Rieussec uit 1999 ziet er in ieder geval veelbelovend uit.Zowel Berno als Jeroen verwachten in het komende jaar een tweede spruit. Na een kort overleg komen de heren tot de voorspelling dat het om jongetjes zal gaan en dat beiden op 29 februari zullen worden geboren. Dit staaltje van perfecte synchronisatie doet de rest van de tafel beleefd navragen of er op de avond van de bevruchting misschien wederzijds telefonisch overleg is geweest (een antwoord blijft uit). Hoe dan ook, op deze manier ontstaat er wel opvolging voor het Genotschap: Thijs, Thijmen en Quinlan Tolido en dan ook nog eens 'Jan' Mulder erbij en 'Ron' Ramakers, de wijnindustrie zit ook in de komende decennia goed.De scherpte verdwijnt nu snel uit het gezelschap. Ook van de Sauternes worden laten geen proefnotities terug gevonden, hoewel de gemiddelde waardering van een dikke 8.7 doet vermoeden dat de wijn geen klap in het gezicht was. De laatste bewuste aantekeningen zijn eerlijk gezegd onbegrijpelijk. Iets met de snaartheorie. Dan Jeroen weer met zijn deeltjesversneller. Vervolgens iets over paradigma's. Dan de voorspelling dat de platitude 'zeg maar' zal worden vervangen door het veel sterkere 'What The Fuck' (WTF)'.

Buiten is het niet voor de eerste keer zo rond de 1 graden. Binnen zijn de rollen volledig omgedraaid: Hans maakt aantekeningen op een geavanceerd mobiel apparaat met touch screen terwijl Edwin met een balpen bezig is. Iemand roept 'Resumé Overflakkee' (klinkt achteraf als een woordspeling van Hans), maar verder gebeurt er niets. Een ander wil het om onduidelijke redenen hebben over Genghis Khan. Verbijsterend, eerlijk gezegd. Er wordt iets gemompeld over de Blauwe Muren van het Kremlin. Er is nog een vage notitie, gemaakt om 1:40: 'nu gaawe internet op appel'.

Het zal voor iedereen wel een heel flitsende Oudejaarsdag zijn geworden.

Proefavond 2006: van Voorburg tot Antwerpen en terug

Wat kijkt het Genotschap van Fervente Wijndrinkers op de avond van 27 december 2006 toch weer vertrouwenwekkend de camera in. Zou het zijn omdat het hier zo'n beetje om de allereerste foto van een gloednieuwe Canon EOS 400D gaat, of weet het gezelschap eenvoudigweg meer dan de argeloze toeschouwer? Zal er deze avond bijvoorbeeld eindelijk worden onthuld hoe het zit met global warming? Welke mondiale politieke, culturele en sociale aardverschuivingen mogen er in 2007 worden verwacht? Valt dat nou mee, een eerste kind krijgen? Is de groepsfoto door Edwin genomen of via de zelfontspanner? En voor we het vergeten, wat is er precies met de Old Amsterdam kaas gebeurd?

Allemaal brandende vragen waarop u en ik korte, bondige antwoorden verlangen. Blijf daarom vooral lezen, hoewel er rond de genoemde bijvoeglijke naamwoorden weinig garanties gegeven kunnen worden. Hebben we het nog niet eens gehad over de Moeder van alle Vragen: zijn de wijnen nog een beetje te drinken dit jaar? De voortekenen zijn in ieder geval goed. In de ons ondertussen maar al te bekend voorkomende boekenkast (we ontwaren onder andere het monumentale standaardwerk 'digitale fotografie voor gevorderden' en ook zien we 'the world is flat' van Thomas Friedman) zien we - toch weer - opmerkelijk veel Fransozen staan, vanuit de Nieuwe Wereld geflankeerd door een geïsoleerd opererende witte starter uit Chili. Wel is er wat Portugees gooi-en-smijt-werk aangerukt en is er gezorgd voor 30 jaar oude Sherry.

We hebben vandaag wel met een speciale editie te maken. Buikklachten na de pré-proefavond begin december (een er verraderlijk langzaam insluipende gewoonte om enkele weken vantevoren alvast teveel wijn te drinken) hebben Edwin doen besluiten deze keer niet mee te doen. 'Het kan ook gewoon teveel kaas zijn geweest' merkt er een op. Waarna een deel van de rode draad door de hele avond heen is gevonden. Nou ja, draad. Noem het maar gerust een kabeltouw, als elke tweede zin vanuit een nieuwe, creatieve optiek op hetzelfde onderwerp terugkomt. Om de meelezers niet teveel te bruuskeren wijden we er in dit verslag slechts beperkt - zij het steeds met veel enthousiasme - aandacht aan.

Want er moet natuurlijk ook nog geproefd worden, en wel van 's werelds beste wijnen. Neem bijvoorbeeld deze niet te versmaden witte starter uit Chili, de Vina Casas del Bosque uit 2004. Berno neemt een eerste slok en en kijkt dan benauwd op 'ik heb een beetje buikpijn, geloof ik'. Flauw Berno, bah. Gelukkig komen er anderen met serieuze proefnotities. Rick bespeurt bijvoorbeeld Granny Smiths. En Jeroen ruikt grapefruit ('gelukkig smaakt hij niet zo'). Hoewel de door Hans meegenomen wijn 9 maanden op eikenhout heeft gerijpt, domineren de vanilletonen niet. Rick zit er in eerste instantie wat onderuit gezakt bij, moe als hij is van een bedrijfsborrel van de HTM (de Haagse bus- en trammaatschappij). 'De schalen bitterballen werden me letterlijk uit de handen gerukt; en iedereen maar zeuren over agressie in de bus. Maar wie let er op de chauffeurs? Niemand natuurlijk. Ik voelde me net een ambulancebroeder, zo bedreigd'. Ron en Hans springen snel bij. Een schande is het inderdaad, dat openbaar vervoer. Als Jeroen vragend opkijkt, voegt Ron snel toe dat hij wel eens een bus voorbij heeft zien rijden op straat. Een typisch geval van ervaringsdeskundigheid. Met een gemiddelde waardering van 7.1 komt de eerste wijn goed uit de startblokken.

Gek trouwens hoe er tussen de ene zin en de volgende soms - voor je gevoel dan - maanden tussentijd kan liggen. Maar dit even terzijde. Hoogste tijd om 2006 in retrospectief eens wat na te kneden. 2006 Is eigenlijk het jaar van 'zeg maar', constateert Jeroen. Achter elke derde zin volgt wel deze toevoeging, ogenschijnlijk zonder enig nut. Het is iedereen wel duidelijk: de rest van de avond zal het taalgebruik op een gouden schaaltje gewogen worden.

Ron vertelt over zijn nieuwe website 'http://www.mierenneuken.com/', een site die beoogt de wereld duidelijk te maken hoeveel CO2 er wel niet door mieren wordt geproduceerd. Mieren zijn slecht, daar komt het eigenlijk op neer, en daarom mag er best een beetje gedemoniseerd worden. Vandaar waarschijnlijk ook de slagzin 'Ant Incoveninent Truth' op de hoofdpagina van de site. Ach, eigenlijk zijn we bij voorbaat kansloos, besluit het populistisch redenerende gezelschap. Je kunt wel lekker groen gaan fietsen, maar ondertussen werken de verzamelde industrieën van China en India op volle kracht door. Daar moet je heel wat kilometers op je fiets voor compenseren, zeg maar.

Op de tafel verschijnt een Chateau Du Tertre 1997. Hans heeft ooit op een blinde proeverij deze fles herkend ('hoewel ik moet toegeven dat er niet zoveel 5e cru's zijn'). Berno brengt deze fles in en hij heeft gelijk ook maar een stapeltje printouts van wijnrecensies meegenomen. Rick neemt de lijst van Bordeaux cru's door en stelt vast dat hij nog altijd wat te wensen heeft, 'maar niet veel'. Er wordt geproefd en het bouquet wordt geprezen. De bekende stal komt langs, evenals vanille. Eigenlijk valt een echt goede Bordeaux nog steeds niet te overtreffen, wordt er gemompeld. De wijn begint met een lichte impressie maar hakt er daarna alsnog stevig in. 'Ik voel toch wat krampjes nu' klaagt Hans. Jeroen snijdt ondertussen een opvallend groot stuk kaas af, hetgeen hem op de opmerking komt te staan dat 'Edwin er niet is'. De recensies blijken van de Amerikaanse wijnrecensent Parker te zijn, in zijn eentje verantwoordelijk voor het werkwoord 'Parkerization' (lees: wijnen worden steeds vleziger, voller en fruitiger, want Parker houdt daarvan). Wat vinden we eigenlijk van deze wijn, wordt er gevraagd. 'Moment' zegt Hans 'ik begin nu aan het deel van Edwin'. Toch weer drie EdwinMomenten in minder dan een minuut. De vanille verdwijnt langzaam, zo luidt de opinie, en de wijn wordt nu alengs milder.'Aangenaam. Mooi. Een wijvenwijntje'. We doen maar even een greep uit de talrijke opmerkingen. Terwijl op de achtergrond de Blue Note Trip voortkabbelt, wordt er een gemiddelde waardering van 7.9 uitgeperst.

'We drinken wel traag dit jaar' vindt Rick 'jullie worden blijkbaar een dagje ouder'. Zonder veel omhaal zet hij een Cos d'Estournel 1994 op tafel, toch maar even de beste St. Estèphe die er te krijgen is en gewoon weer zo'n echte, klassieke Bordeaux. De wijn is zeer donker van kleur en belooft intensiever te zijn dan zijn voorganger. Jeroen proeft dropjes. Hij vertelt zwijmelend over zijn dochter Lily 'nu al echt zo'n vrouw, met pieken en dalen en zo'. Ja kerel, dat is iets met Himmelhoch, schijnt het.

Berno vertelt over Yilva, die na een wat moeizame start nu kerngezond is en op volle toeren draait. 'De darmen werken ook wel goed, ik wist niet dat een mens zulke luchten kon produceren'. Leuk begeleidend praatje voor bij het proeven. Het panel laat zich gelukkig niet afleiden en werkt stug door aan de proefnotities. Parker zou er een puntje aan kunnen zuigen. Met een gemiddelde van 8.3 worden superlatieven als 'heel mooi', 'klassiek' en 'kiezel' recht aangedaan.

Laat ons raden: de volgende wijn is een klassieke Bordeaux? Inderdaad, de Vieux Chateau Certan 1990 is na Petrus zo'n beetje de best bekend staande Pomerol. De kleur is mysterieus donker en Jeroen merkt na de eerste slok op dat 'deze wijn weer niet te zuipen is'. 'Kolere' roept Hans, zo te zien met een goedkeurende intentie. Sommigen vinden dat deze wijn opmerkelijk dicht in de buurt van de legendarische Petrus van vorig jaar komt. Dan gaan de gedachten - geheel verrassend - uit naar Edwin, die het op dit moment waarschijnlijk moet doen met een Bordeaux Superieur uit de kampwinkel. De aanwezigen geven zich over aan een minuut van ingehouden, bespiegelende stilte. Daarna wordt er hartverscheurend, snikkend en krijsend gelachen. 'Vieze wijn behoeft geen krans' roept er een. En terwijl op de achtergrond ondertussen de Brand New Heavies hun Greatest Hits afdraaien, wordt er gestemd over de Vieux Chateau Certan, een 'magistrale, complete wijn' die er uiteindelijk met een 8.6 vanaf komt, in waardering in feite nog geremd door Berno die een en ander 'wat zuur' vindt smaken.

'Klap dat notitieblok maar open' zegt Hans 'we gaan voorspellingen doen; nu zijn we nog helder, zeg maar'. Ah, de voorspellingen. Jammer toch dat alle sessies voor het nageslacht op Internet worden bewaard. Zo wordt het pijnlijk duidelijk hoe weinig accuraat het gezelschap tot nu toe de toekomst heeft geduid. Gelukkig heeft dat niemand tot nu toe tegengehouden zijn mening te verkondigen. Berno is er van overtuigd dat we in 2007 opnieuw naar de stembus zullen gaan. En een kabinet met de Christen Unie, dat komt er nooit. 'Nederland wordt een politiestaat' wordt ergens geroepen. Hans waagt zich aan een extreem visionaire voorspelling: 'ik denk dat Saddam Hoessein wel wordt opgehangen'. Als het gezelschap zo nog eens op 2006 terugkijkt, valt het eigenlijk mee 'hoe weinig aanslagen er worden gepleegd'.

Er is al weer een paar keer 'zeg maar' gezegd volgens Jeroen. Rick reageert begrijpend 'nog één keer daar iets over zeggen en we rammen je met zijn allen in elkaar'. Terug maar weer naar de voorspellingen dan. Revolutie in Cuba, dat zit er duidelijk aan te komen. En Noord-Korea gaat binnen 5 jaar vallen, volgens Hans. De toekomst van het Genotschap wordt kort doorgesproken. Thijs, de zoon van Ron en vooralsnog zo'n beetje de enige mannelijke troonopvolger in het hele ecosysteem, taalt met zijn 13 jaar nog in het geheel niet naar wijn. 'Geeft niks' vindt Hans 'ik ben ook pas op mijn 26e gaan drinken, nadat Marlijn was geboren, zeg maar'. Heerlijk, van die mijlpalen in je leven.

Gelukkig is er nog wijn. Daarvan kunnen we in ieder geval met grote stelligheid beweren dat deze straks soldaat zal zijn gemaakt. Hans haalt een Côte Roties 1993 tevoorschijn. Volgens hem de beste Rhône-wijn die er te koop is. Er wordt een aards, krachtig bouquet geproefd. Mag ook wel, met een wijn die van bijna 100% Syrah is gemaakt. Sommigen maken een vergelijking met de indrukwekkende Vieux Chateau Certan van zojuist. Berno meent sigaartjes te ruiken. Jeroen vindt de wijn - na een paar slokken - zachter aanvoelen dan verwacht. Eigenlijk heeft de wijn veel meer weg van een Bordeaux dan je zou verwachten. Het gesprek komt weer eens terug op Edwin: we missen zijn ontnuchterende opmerkingen toch wel. 'En dat hebben we nodig ook met al die drank' constateert Hans. Met een gemiddelde waardering van 8.5 komt de Rhône-wijn er fraai vanaf. Er wordt een verlanglijstje opgesteld van wijnen die er volgend jaar best in zouden gaan: nu toch eindelijk eens een kraker uit St. Emilion, bijvoorbeeld Cheval Blanc of Aussone. Ook de Amerikaanse Opus One scoort hoog, evenals een 'top Brunello' uit Italië. Jeroen biedt groothartig aan een en ander via het Internet te regelen 'behalve het geld dan'.

Ron heeft op het vliegveld van Lissabon een oude bekende gevonden: de Mouchao is al twee keer eerder gedronken en maakte toentertijd veel indruk met zijn ondoorzichtige, alles verslindendende kracht.Ook de 2001 jaargang maakt op het eerste gezicht een verwoestende impressie. Jeroen claimt alleen maar zwarte duisternis te zien en vraagt of het licht aan mag. Hans vindt de wijn aards smaken 'goedbeschouwd wijkt deze helemaal niet zoveel af van eerdere wijnen vanavond'. In de boekenkast staat ondertussen een Chateau d'Yquem opzichtig te lonken. 'Je mag nu afhaken hoor' zegt Hans vaderlijk tegen Berno. Die blijft toch nog maar even zitten, maar niet nadat hij heeft vastgesteld dat hij in 2006 'nog nooit zo gelukkig is geweest'. Dat kon dus slechter blijkbaar. Aangezien het Genotschap in de loop van de jaren een steeds hechter team is geworden, komt naast de voorspoed echter ook de tegenspoed ter sprake op tafel. Het heeft Rick duidelijk minder meegezeten in 2006 en menig indringend woord wordt gewijd aan de grilligheden van het leven in het algemeen en relaties in het bijzonder. Er wordt nog maar eens een slok op genomen, waarna de jurering een gemiddelde van 8.1 voor de Portugese geweldenaar oplevert.

Tja, die Chateau d'Yuem. Die moet eh... ook nog op. 'We moeten eigenlijk vaker d'Yquem drinken' merkt Jeroen op, blijkbaar in een zeldzame bui van verlichting. De fles gaat met enige moeite open, na een bitter, zwijgend gevecht met het door Hans meegenomen 'snelontkurkapparaat'. Gelukkig wordt er geen druppel gemorst, zodat het proeven een aanvang kan nemen. Berno merkt op dat 'dit toch wel erg goed is'. Hans kijkt naar zijn glas, dat opvallend snel leeg is 'Sorry, welke wijn bedoel je?'. Onder invloed van het oplopende alcoholgehalte worden steeds flauwere grappen gedebiteerd. Een creatieveling heeft zelfs het mierenthema met Edwin weten te verbinden en komt tot de zogenaamde 'Antwin' humor. Uiteindelijk weet men zelfs 'Antwerpen' in dit steeds complexere bouwwerk te betrekken. Over humor gesproken, het gesprek komt weer terug bij politiek. Berno gelooft er niets van dat er een kabinet kan komen met de Christen Unie. Herverkiezingen, er zit niets anders op. Rick bekent D'66 te hebben gestemd (Jeroen: 'Oh, was jij dat!'). Dan nog even terug naar de wijn, waarvan volgens Jeroen de fles opgloeit. Met 5 unanieme negens kunnen we de d'Yquem zonder aarzeling tot de overwinnaar van vanavond uitroepen.

Ron heeft nog een 30 jaar oude NOE sherry achtergehouden, een stroperige bom vol met honing en chocolade. 'Dit heeft eigenlijk weinig meer met druiven te maken' vindt Jeroen. Berno heeft nog steeds een beetje pijn in zijn buik en slaat dit decadente toetje af. Terwijl het buiten een nietzeggende 0 graden is, wordt zo langzamerhand de balans opgemaakt. Het cynische gehalte was lager vandaag, zonder twijfel door het ontbreken van Edwin. Het dissidente lid wordt nog niet ter plekke afgeschreven. 'Is er misschien een datum volgend jaar die Edwin wel goed uitkomt?'. We zullen het vanzelf zien. Het gezelschap ontbindt zich gaandeweg, en uiteindelijk zijn alleen Rick en Ron (uw onverdroten, doch traag producerende notulist) nog aanwezig. Er is immers nog genoeg te bespreken, tot kwart voor 4 's nachts om precies te zijn. Vanuit de voorkamer komen flarden van een onsamenhangend zingende Jim Morrisson aandrijven. Jim was een poëet, een onsamenhangende gek en een ironische ruziezoeker. In ons achterhoofd neuriet hij zachtjes door, betoverend, mijmerend, berustend: This is the Ant..... my only Friend: the Ant.

Proefavond 2005: Rijkdom

Overvloedige Rijkdom. Als we klemgezet zouden worden in een hoekje van de lift en we moesten tussen de achtste en negende verdieping even snel vertellen hoe de Proefavond 2005 van het Genotschap der Fervente Wijndrinkers ook alweer was, zouden we er met deze twee woorden makkelijk vanaf komen. Want laten we er rond voor uitkomen: de imposante uitstalling van wijnen die dit jaar de tafel bedekt, kent zijn gelijke niet. Hebben we het nog niet eens over het kaasplateau gehad, rechtstreeks afkomstig uit een van de meest exclusieve delicatessenzaken van Nederland. En vooruit, laten we het dan ook gelijk maar het Design Tafelwater noemen, afkomstig uit een Noors bergmeertje waar eeuwenoud fjordenwater vanuit de hoger gelegen gletsjers wordt verzameld, om uiteindelijk door nijver doorwerkende bos-trollen gebotteld te worden.

We bedoelen maar, je denkt dat je alles gehad hebt en uiteindelijk blijk je nog niet eens de buitenwijken van Swifterbant verkend te hebben. Of kent zelfs Luilekkerland zijn grenzen? Teneinde nog een schijn van nederigheid op te houden, bedienen we ons ter gelegenheid van deze editie maar eens van in stemmige sepia-tonen omgetoverde foto's. Kleurt leuk en past bij de versobering die uw verslaglegger geheel toevallig op het moment van schrijven aan het doorvoeren is op de website.

Het Genotschap zelf versobert in ieder geval niet, laat daar geen misverstand over bestaan. Sterker nog, het breidt uit. Waar enkele jaren geleden de toevoeging van een nieuw lid nog onwaarschijnlijker werd beschouwd dan het ontdekken van leven op Mercurius, bleek de afgelopen herfst de voordracht van Berno een hamerstuk. Komt dat omdat hij als virtuele schoonzoon / zwager gaandeweg deze positie heeft verworven? Of was het toch zijn getalenteerde reactie op de mededeling van het Genotschap dat hij voortaan mee mocht doen: "ach, daar moet ik nog even over nadenken, ik vind jullie wel erg elitair".

Elitair? Het Genotschap? Zou je niet zeggen als we de dit jaar meegenomen flessen nu gewoon eens objectief bekijken. Vooruit, er moet even worden gediscussieerd over de drinkvolgorde van de wijnen. Nemen we nu eerst de Haut Brion of toch maar gewoon de Chateau Margaux? Beiden uiteraard slechts als voorgerecht voor de Petrus 1997 die bescheiden naast de andere flessen in de teakhouten boekenkast staat te prijken. Als we dan ook nog eens de 3e cru ('slechts 3e cru') Lagrange bekijken, geflankeerd door een witte blockbuster uit Australië, een port uit 1970, een Australische eiswein en een geheimzinnig ogende Spanjaard, dan wordt het iedereen duidelijk dat de term 'luxeprobleem' vanavond een nieuwe dimensie betreedt.

Zullen we eens een wijn opentrekken! Voordat je het weet ben je anders alleen maar complexe volzinnen aan het spuien in een onnodig lang verslag. Hans heeft The Hermit Crab meegenomen, een witte wijn afkomstig uit de bij het Genotschap goed bekende McLaren Vale streek in Zuid-Australië. Volgens de jolige makers van de wijn is de naam Heremietkreeft (een nijver beestje dat graag de behuizing van anderen gebruikt) gekozen 'omdat deze wijn erg goed past bij het eten van vis en ook wel bij andere activiteiten die wij vanwege juridische belemmeringen hier niet kunnen vermelden'. Laat relatief weinig aan de verbeelding over, maar zo zijn Australiërs. De Viognier en Marsanne druiven zorgen voor een mooie witte wijn met veel smaak, een 'rangetje' in de neus en wat zuren in de afdronk. Met een gemiddelde van nagenoeg 8.0 hebben we hier een waardige witte starter.

Dat van die Heremietkreeft, dat wordt dan wel weer begrepen door het Genotschap. Échte mannen, namelijk. Een korte navraag leert dat er maar liefst drie aanstaande vaders rond de tafel zitten. Edwin's gezin zal in het voorjaar van 2006 voor de tweede keer met een liefdesbaby verrijkt worden. En nu Jeroen netjes getrouwd is met Sanne, ziet hij er blijkbaar wel been in om tot gezinsuitbreiding over te gaan. Nog pril is het nieuws van Berno en Marlijn, maar ook hier is de feestvreugde er niet minder om. 'Ik denk zo rond 8 juni zeer gelukkig te worden' constateert Berno. Jeroen voelt de sterk opwaartse lijn blijkbaar ook want hij roept ter plekke 2006 uit als 'het jaar van Berno'.

Allemaal fraaie woorden, daar niet van. Maar nú is het nog gewoon 2005 en er ligt een decadente verzameling wijn ordinair te schreeuwen om aandacht. Wat te denken van de Chateau Lagrange 1988? Een derde cru uit de Saint Julien die op dit moment in topvorm zou moeten zijn. Meegenomen door Rick, die deze wijn 'wel leuk om mee in te komen' vindt. Edwin voelt wel aan dat de normen aan het verschuiven zijn: 'dat was vier jaar geleden gewoon de topwijn van de avond'. Hans probeert - vanuit een genetisch bepaalde drang - de zaken wat te relativeren. 'Proef jij nu het verschil met het AH huismerk?' vraagt hij Berno. Zijn bijna schoonzoon reageert opnieuw adequaat: 'die heb ik nooit in huis, maar jij wel, schijnt het'. Jeroen vindt de wijn heerlijk ruiken en smaken, maar diagnostiseert weinig afdronk. Gemiddelde waardering: een dikke 7.8.

Het gezelschap neemt een korte pauze en mijmert wat na over de spirituele kersttoespraak van Koningin Beatrix. Verdomd, helemaal waar wat ze heeft gezegd: we moeten gewoon blij zijn met wat we hebben. Toegegeven, makkelijk praten voor haar. Voor menig lid van het Genotschap ook, als je zo de anekdotes eens beluistert. Hans heeft de 1e kerstdag met de hele familie doorgebracht aan de Chef's Table van restaurant Christian. Een memorabel gebeuren 'met alleen wel heel veel witte wijn'. Moet inderdaad een nachtmerrie zijn geweest.

Er worden bijna troostende schouderklopjes uitgedeeld. Maar voor het zover is, komt gelukkig de volgende wijn op tafel. Een Chateau Margeaux '94 nog wel, een van de pronkstukken van de tegenwoordig onder vuur liggende Bordeauxstreek. Na een korte proefslok wendt Hans zich tot zijn beproefde recensietechniek: 'zou ik niet nemen als ik jullie was'. Het gezelschap waagt het er - tegen beter weten in - toch maar op en getuige het gemiddelde cijfer van 8.5 viel de wijn niet tegen. Toch merkt er een op dat de ervaring 'nét niet is wat je zou verwachten'. Met zo'n Premier Grand Cru Classé zou de hele tafel immers ondertussen moeten stuiteren. En dat doet hij eigenlijk alleen vanwege de flauwe grappen, onder andere over de onlangs verschenen hulpstukken voor de iPod en het vermoeden dat daardoor de dreunende Thunderdome beats wel ongekend populair zullen worden. Don't ask.

In zo'n gezelschap als het Genotschap van Fervente Wijndrinkers komt het makkelijk tot ontheiliging van zelfs de meest gekoesterde relikwieën. Om er zeker van te zijn dat dit nu ook weer lukt, heeft Hans een verzameling zeer smaakvolle kaarsjes meegenomen. Ware Design Objects eigenlijk, die zelfs de meest dure fles wijn nog nét even dat extra stuk uitstraling meegeven. Wie bovenstaande foto bestudeert, zal hierin grif meegaan. 'Beetje dure kandelaars, dat wel' wordt er opgemerkt. Edwin ergert zich - zoals wel vaker - aan de grondige manier waarop Ron foto's neemt. Die grondigheid manifesteert zich volgens hem vooral in de eeuwigheid die het lijkt te duren voordat er eens wordt afgedrukt. 'Volgend jaar neem ik een kookwekker voor hem mee' belooft hij.

Begrijpelijk, die ergernis. Ja toch? Want er ligt zomaar even nog zo'n eerste Cru 1994 uit de Bordeaux te wachten. Met het vooruitzicht zometeen een Chateau Haut-Brion te mogen drinken, mag je best ongedurig worden, desnoods tot op het onredelijke af. Terwijl de glazen worden gevuld, stelt het gezelschap vast dat deze wijnavond voor de tiende keer 'in deze opstelling' wordt georganiseerd, zij het voor het eerst met Berno erbij. De kazen en het brood van de firma Saskatoon zijn van een uitstekend niveau, onder dankzegging aan de eigenaresse. Het drinktempo verlaagt zich nu wat, maar Berno heeft er goede zin in. Deze Grootebroeker die als beroepen 'jurist' en 'kleiduivenschieter' opgeeft, heeft een extra fles port meegenomen en vindt dat 'die er zometeen ook nog wel even doorheen kan worden gejast'. Rick voorspelt ongelukken als het gezelschap daarna de bittere kou (het vriest 1 graad) in zal gaan. De Haut-Brion wordt ondertussen met een gemiddelde van 8.8 tot de beste wijn van de avond - tot nu toe - geklasseerd.

En dan is het cijfer nog kunstmatig laag gehouden door - daar is ie weer - Berno. 'Dat is omdat ik niet de referentie van het drinken van een Petrus heb' probeert hij. 'Die hebben wij ook niet' is de onvermijdelijke repliek van Hans. Droog is hij wel. De repliek.Tja, die Petrus. Wat wordt er eigenlijk nauwkeurig, bijna pietluttig ingeschonken naarmate avond vordert. Begint er soms een apotheose te naderen? Of is het toeval dat Rick opzichtig met een rolmaat aan het oefenen is?

Nee, waarde lezers. Dat is om den drommel geen toeval. Maar voordat er zometeen wijn per mililiter gaat worden verdeeld, is er eerst nog een andere wijn aan de beurt. En niet zomaar een bescheiden type. De mysterieuze, ja bijna zwijgzame Spaanse Iugiter uit het jaar 2000 is door Edwin ingebracht en is duidelijk niet van plan de underdog te spelen. Niks verpieteren in de slagschaduw van de beste wijn ter wereld. Hans heeft nog nooit zoveel chocola geproefd ('is dit chocomel?') en Ron vindt dat hier sprake is van een uitgesproken smulwijn. Ook Berno blijft niet onberoerd door het gooi-en-smijt-werk en wil wel kwijt 'geen probleem' met deze wijn te hebben. Een beetje sloerie-achtig, vindt het gezelschap. En ook bijzonder verleidelijk. En van grote klasse, want met een 8.81 passeert de onbekende Spanjaard met een fractie van een neuslengte de hiervoor gedronken Bordeau Premier Cru.

Een diepe, betekenisvolle vaststelling. Het gezelschap mijmert hier nog zeker een halve seconde over door, eenieder opgeslokt door zijn eigen spirituele overpeinzingen.Dan wordt hij razendsnel tevoorschijn gehaald, de Chateau Petrus 1997. Gebrouwen op de heilige kiezelgronden van dat hele speciale plekje in de Pomerol, roept hij onvermoede dieptes op bij de aanwezige proevers. Rick gaat daadwerkelijk aan de slag met zijn rolmaat en al snel vliegen de instructies, en daarna de insinuaties, over de tafel. Iemand roept dat de tafel een lichte bolling vertoont en laten we eerlijk zijn, het is dat er niet zo snel een waterpas in Ron's huis te vinden zal zijn, anders was deze zeker te hulp geroepen.

Eindelijk is de wijn dan toch verdeeld. Nadat Rick nog heeft voorgesteld ter plekke een willekeurig lid te royeren ('dan houden we per persoon meer over'), vangt het proeven aan. En waar in een vroegere jaargang een klinkende naam nog wel eens door het ijs kon zakken, liegen de recensies er deze keer niet om. 'Het hoeft nog niet eens je smaak te zijn" weet Jeroen uit te brengen "maar het is wél mijn smaak". Hoe ver kun je eigenlijk gaan met wijn, vraagt hij zich af. Kan het nog wel lekkerder? Hans lijkt te vinden van niet. Althans, zijn analyse ('toegang tot de hemel') klinkt niet echt afkeurend. Een ontroerend moment, vindt er een. Berno oppert dat het misschien een enorm altruïstisch gebaar zou zijn om enkele druppels voor morgen over te houden. Voor de partners, zeg maar. Een hele lieve gedachte, die emotieloos in totale consensus van tafel wordt geschoven. Er wordt niet eens gelachen. Een begrijpende glimlach is er wel als Berno naar de WC moet en - zo te zien voor de zekerheid - zijn glas met Petrus meeneemt. Hans vat bondig samen: 'geniet extra van deze Petrus, want zo vaak zul je dit niet meer drinken'. Nog duidelijkere taal spreekt het gemiddelde cijfer: met een 9.6 gaat de Chateau Petrus de historie van het Genotschap in als de lekkerste wijn ooit.

Na zulke gelukzalige momenten, lijkt het een perfecte timing om de blik te werpen op het komende jaar. Hoewel in het verleden niet elke deelnemer even acuraat is gebleken, wordt er toch met belangstelling naar elkaars voorspellingen voor 2006 geluisterd. Edwin is er van overtuigd dat zijn zoon op korte termijn zijn bril te pakken zal krijgen en zal vermorzelen. Hans ziet in zijn glazen bol het smadelijke aftreden van Rita Verdonk. Rick ziet visioenen van Huntelaar die topscorer wordt op het wereldkampioenschap voetbal. Jeroen is iets minder prozaïsch: 'op natuurkundig en ook wel biologisch vlak voorzie ik een belangrijke paradigmaverschuiving waar we allemaal wat aan zullen hebben'. Er wordt begrijpend geknikt. Ja, dat hing wel in de lucht, goedbeschouwd. Hans weet redelijk zeker dat hij opa gaat worden. Een knappe, bijna gewaagde analyse. Berno voegt daaraan toe dat hij 'rond 8 juli' zeer gelukkig denkt te worden.

Kunnen de dessertwijnen eigenlijk nog iets toevoegen, na zulke gewaagde taal en zulke monumentale wijnen? Ja en nee. De door Ron meegebrachte Oostenrijkse Eiswein, Seewinkler Impressionen, valt - zoals eerder al dit type wijn gebeurde - in ongenade bij het Genotschap. 'Imitatie Sauternes' en 'zoet, maar zonder finesse' zijn de nog meer milde kritieken op dit resultaat van de zogenaamde Nobele Rotting. Edwin vindt de fles vooral geschikt voor 'op de bodem van het meer'. Hoezo nobel? Een bescheiden 7.3 resteert.

De door Berno ingebrachte Warre's Vintage Port uit 1970 wordt aan de andere kant door iemand uitgeroepen tot de heerlijkste port ooit gedronken. En het gemiddelde van 8.4 illustreert die stelling. Krijgt Berno toch nog zijn zin met het voornemen de port er aan het einde van de avond nog even snel doorheen te jassen.

Want hoe dan ook, het einde nadert. De buitenwereld wacht al. Daar vriest het 1 graad en knalt er nog geen vuurwerk. De zorgtoeslag is nog niet binnen, vermoedt er een.


Conclusies? De grote verrassing is deze avond gekomen uit Spanje. En de Petrus, die heeft eenvoudigweg zijn faam volledig waar gemaakt.Ron belooft volgend jaar een bijzonder goede Sauternes mee te nemen, om naar toe te leven als het ware. En er staat nog genoeg smulwerk op het verlanglijstje. Opus One uit Californië bijvoorbeeld. Of Cheval Blanc uit St. Emilion. Of wie weet The Dead Arm, naar het verluidt een niet te missen klapper uit Australië.De voornemens laten zich samenvatten als Meer Avontuur en Minder Geld Uitgeven. Klinkt als een goed compromis na een sessie vol overvloedige rijkdom. Beatrix zou er trots op zijn. En een waardig motto bovendien voor een nieuw jaar waarin voor enkele leden van het Genotschap veel gaat veranderen. Begeleid door een stevige wind begeeft het Genotschap zich huiswaarts, op alles voorbereid.

Proefavond 2004: ZeitGeist

Wat is Zeitgeist op de drempel van 2005? Dat je als Genotschap als enige tastbare zorg hebt dat de centrale verwarming op de proefavond is uitgevallen en dat je het moet doen met een ijlings aangerukte olieradiator? Op het moment van de jaarlijkse proefsessie op 29 december begint er in ieder geval een sluier van totale relativering over de wereld te komen. Behalve in Azië dan. Hoewel de omvang van de ramp drie dagen na dato pas beperkt bekend is, kan het verzamelde gezelschap Het Onderwerp niet uit de weg gaan. En er worden de hele avond geen flauwe grappen of verkapte woordspelingen uitgewisseld.

Want de opmerking 'Eerst een vloedgolf en nu ook nog de verwarming kapot. Die gifbeker moet blijkbaar helemaal leeg' kunnen we niet in één van die categorieën onderbrengen. Toch? Een ontnuchterende toonzetting dus voor alweer een nieuwe editie van een ondertussen in marmer gehouwen traditie. De lokatie is voor de derde keer op rij de woning van Ron, voornamelijk om allerlei praktische, goed uit te leggen redenen. Edwin verklaart ter plekke de cyclus volgend jaar te zullen doorbreken. Desnoods komen er taxi's aan te pas, maar de proefavond van 2005 zal in Zoetermeer plaatsvinden.

Gelukkig zijn er zelfs in een onzekere wereld nog altijd ankerpunten. Zo kan het niet anders, of op de proeftafel staat een bord dat is volgepropt met stukken Old Amsterdam. Edwin kan de aanblik waarderen 'maar waar is de kaas voor de anderen?'. En zo kan het ook niet anders, of bij aanvang wordt het tableau van wijnen in vol ornaat gefotografeerd. Natuurlijk door Ron, natuurlijk met behulp van wéér een nieuwe camera en natuurlijk wéér gestoken in een nieuw colbert.Sommige van de compromisloze voornemens van vorig jaar blijken daadwerkelijk uitgevoerd. Oude, half vergane wijnen uit overgewaardeerde streken komen we deze keer niet in het aanbod tegen. Wel een stevige hoeveelheid Italiaanse geweld, geflankeerd door twee klinkende namen uit de Bordeaux en een stijger uit de Nieuwe Wereld. Helemaal rechts zien we, zo'n beetje buiten mededinging, een Chateau d'Yquem. Na jaren van moedige, maar onrealistische voornemens, is nu werkelijk de grootste dessertwijn ooit van de partij. Hoewel enkele aanwezigen eigenlijk het liefst gelijk maar met het nagerecht zouden beginnen, is het eerst de beurt aan de zogenaamde 'witte starter'.

Of je in het geval van het populaire Italiaanse huis Gaja nog oneerbiedig kunt spreken over een 'starter', is zeer de vraag. De fles (hier subtiel in de boekenkast gefotografeerd naast 'De Ontdekking van de Hemel', de film was beter dan het boek) bevat witte wijn die is gemaakt van de in Italië ongebruikelijke Chardonnay druif. Trendy spul, volgens wijnkenners, hetgeen zich weerspiegelt in de hoge aanschafprijs. 'Te hoog?' wordt dan al snel de hamvraag. Niet volgens het panel. Jeroen vindt de reuk zeer apart en meent abrikozen waar te nemen. Hans houdt het vreemd genoeg meer op toffee's (abrikozentoffee's?). De proevers vragen zich zo'n beetje voor het eerst af of deze witte wijn met de ogen dicht niet voor een rode zou kunnen doorgaan. Vermoedelijk is dat goed. Een witte wijn die dus blijft hángen. En vooral niet drinken in combinatie met eten: dit is niet een geinig begeleidertje voor bij de vissticks. Evenzeer niet aan te raden om weg te slobberen op nieuwjaarsrecepties. De witte starter toont zich verre van een allemansvriend (Hans: 'maar ach, dat soort bestel ik liever op terrasjes') en scoort gelijk fors hoog met een 8.1.

Hoewel Rick ook geen 20 meer is, bivakkeert hij samen met Jeroen overduidelijk aan de onderkant van de leeftijdsgrens van het Genotschap. De vraag is hoe lang dat blijft, want in de periferie van de succesformule rommelt het. Er zouden vrouwelijke partners zijn die een alternatieve zusterschap willen oprichten (allen vinden de laffe werktitel 'Het Likeurgenotschap' wel aardig, ook de 'Bailey Bitches' landt zo vroeg op de avond al heel verdienstelijk). Of Rick's vriendin Andrea de Zusterschap zal willen aanvoeren, is bij dit alles zeer de vraag. Over luttele dagen zal ze afreizen naar Cuba voor een antropologische studiereis van een paar maanden, in de eerste paar weken vergezeld door Rick. Naar het verluidt heeft ze haar helblonde haar laten omkleuren naar een diepbruine tint. Dit om de plaatselijke bevolking te helpen focussen. Zou dat nu Zeitgeist zijn, of juist een universeel fenomeen?

Wat in iéder geval een teken van de tijd is, is het diepe gesprek over relaties waarin het Genotschap verwikkeld raakt. En dat tijdens het nuttigen van Rick's Brunello di Montalcino (Pian delle Vigne 1997). Rick heeft volop vertrouwen in Toscane's trots ('niet bedorven, hij kan door') en bespeurt een bijna Bordeaux-achtige neus. Edwin en Jeroen maken onderling nagenoeg overeenstemmende analyses (respectievelijk 'rond' en 'hoekig').Maar vooruit, terug naar de relaties. Edwin is zoals zo vaak bondig, in dit geval over zijn nog prille huwelijk: 'mijn hele leven op gewacht'. Hans meent dat een goede relatie begint met open ogen en later zeker ook gebaat is bij 'de ogen soms half-dicht'. Rick mompelt iets over topsport. Allen houden het bij vooral veel praten. Wijze woorden, maar zo nu dan moet er ook nog eens wat geproefd worden. De Brunello komt er goed vanaf: klassiek, heerlijk, elegant, harmonieus. Met een 8.1 uitstekend gewaardeerd, met de kanttekening dat de 8.5 van Hans door hemzelf als geflatteerd wordt beschouwd 'omdat ik een fan van dit type wijn ben'.

Er is in de verslagen al vaak melding van gemaakt van Jeroen's wilde experimenten met wijn. Soms bracht hij geslaagde flessen in. Vaker werd er zonder gêne gehuild van ellende. Dat de laatste jaren de harmonie en de warme empathie de overhand hebben gekregen, kan niemand ontgaan zijn. Nu gaat hij in april ook nog trouwen, uiteraard met zijn enige, echte liefde Sanne. Het gezelschap zou er bijna weemoedig van worden. Er wordt teruggedacht aan de begintijd van de relatie. Toen was Jeroen ook al zes jaar ouder dan Sanne 'maar op de een of andere manier oogde ik veel jonger dan ik werkelijk was'. Of dat nu ook nog zo is blijft temidden van somber gepeins boven de tafel zweven. We staan op de drempel van een nieuw tijdperk, daar is iedereen het wel over eens. Jeroen trouwt en - ook ingrijpend - Studio Sport verliest het voetbal. Zoals altijd om 7 uur op zondagavond voor de buis zitten en dan voortaan moeten kijken naar korfbal en badminton.

Of zou dat nou ook Zeitgeist zijn, van die nieuwe, spannende sporten? Hoe dan ook, van sommige bewezen waarden kun je nog steeds op aan. De door Jeroen ingebrachte Chateu Lafite Rotschild 1994 is immers een Bordeaux Premier Cru Classé, en dat betekent zelfs in deze ontkoppelde, volatiele tijden nog steeds heel wat. Toch? Hans is trots op zijn aanstaande schoonzoon: 'je komt er wel, hoor'. Gehard door de bittere ervaringen van vorig jaar verwacht Jeroen toch echt een laffe wijn. De verrassing is daarom groot als de wijn gewoon lékker blijkt te zijn. Ron mompelt 'aards... aards.... aards....' (Edwin: 'eh, je vindt hem aards?'). Hans durft te spreken van een Frankrijk-revival. De afdronk is lang. De wijn maakt indruk, toont kracht en is verre van ordinair. 'Een echte vrouwenwijn' vindt Rick en dat kan wel kloppen, als het spul uit de buurt van Margaux komt. Met een 9.2 scoort deze wijn nog zo vroeg op de avond bijzonder goed.

Als het gezelschap er zó geposeerd bij zit, weten we ondertussen hoe laat het is. Er gaan toekomstvoorspellingen worden gespuid. En dát op de drempel van zulke nieuwe, ongewisse tijden: daar is diep inzicht of totale zelfoverschatting voor nodig. Of beiden. Aan de andere kant zijn zulke eigenschappen niet nodig voor Jeroen om te voorspellen dat hij in 2005 gaat trouwen. 'En iemand gaat met mijn Internet-idee aan de haal' kondigt hij overtuigend aan. Zijn uitleg over het briljante concept (iets met 'usbabies') gaat helaas verloren, ergens tussen de slordige krabbels van de notulist en het door drank gesmeerde geroezemoes in. Rick voorziet avontuur. Naar Cuba! 'Maar ja' mompelt hij 'zoals het zo vaak gaat, het begint met ambitie en het eindigt met Ronald Koeman'. Edwin voorziet vol zelfvertrouwen in 2005 een nieuwe zwangerschap van zijn vrouw. Ron komt vanavond niet veel verder dan 'aanslagen', 'nog meer rampjaren' en het volharden in een stoïcijnse blik. Erg opwekkend. Visioniar ook. Rick doet een duit in het zakje met het voorspellen van tegenspoed voor Hirschi Ali. En opnieuw een zware, terroristische aanslag. Gelukkig is er altijd nog sport, ook wordt het wat meer biljarten en ijsdansen dan vroeger. Christian Albers zal nu écht gaan schitteren in de Formule 1. En die andere Christian, die van Villa Rozenrust, gaat zijn eerste Michelinster halen. Als het aan Hans ligt. Jeroen denkt wat verder vooruit: 'in 2150 bestaat er iemand die in 2000 is geboren'. Interessant idee. Wie weet is het wel iemand uit de eigen familie die per ongeluk in oude, vorige eeuwse Internetarchieven deze verslagen aantreft. Lachen, zoals dat vroeger ging met computers die nog gewoon kloksnelheden hadden die je in Gigaherz kon uitdrukken en authentiek schijfgeheugen om gegevens op te slaan (ja, informatie stond op een zogenaamde 'harde schijf', onvoorstelbaar dat dat werkte).

Er zal ondertussen toch ook nog wel een fles wijn open staan? Edwin heeft zich in ieder geval alvast op de Old Amsterdam gestort, hetgeen hem na bijna een kilo op de opmerking brengt 'dat ik hem niet teveel moet eten, anders gaat hij tegenstaan'. Na het voorproeven van de door hem ingebrachte Chianti van het type 'Castello di Fonterutoli' uit 1999 is hij de vreselijke smaak gelukkig snel vergeten. 'Een fruitig wijntje met een somber karakter' luidt zijn doordachte analyse. Jeroen begint met een anekdote over natuurrampen in Yellystone Park, maar haast zich te vermelden dat dit niets met wijn te maken heeft. Hans houdt van dit type Italiaanse wijn en wil alleen maar kwijt dat hij blij is dat er anderen zijn die meedrinken ( 'in mijn eentje zou het toch wat veel zijn geweest'. Met een 8.4 blijft de opmerkelijk hoge lijn van de avond moeiteloos gehandhaafd.

Tja. Edwin. Altijd bereid om op de foto te gaan. Evenzeer niet te beroerd om een leuk scheikundig experiment uit te voeren. Kunnen kaasschillen branden en zo ja, ruikt dat ergens naar?. Welnu, beide vragen kunnen wij na deze avond volmondig met een 'ja' beantwoorden. Zelfs de volgende dag hangt de geur van ernstig verbrand haar nog in alle vertrekken. De stemming gaat er snel verder op vooruit. De Chianti van zojuist slaat hard toe en de laatste deciliters uit de fles laten zich niet zomaar wegklokken. Rick komt terug op het idee van een 'Lex Jeux Amies des Vin' genotschap voor junioren. 'Eerst maar eens beginnen met Lambrusco' is zijn op ervaring gebaseerde advies. En reken maar dat er sprake is van ervaring! Eigenlijk kunnen alle aanwezigen er best wat van, luidt de consensus. Hans kijkt tevreden naar de resultaten tot dusver van deze avond: 'we hebben geleerd van vorig jaar'.

In zo'n winnaarsstemming kan er eigenlijk niet veel meer fout gaan. Als zelfs de kurken er vanavond allemaal zonder noemenswaardig verzet uitkomen, hangt de totale victorie in de lucht. Niemand trapt dan ook in Hans' doorzichtige proefnotitie van de door hem zelf ingebrachte Chateau Angelus 1990 ('Zou ik niet nemen als ik jullie was'). Ron meent dat dit nu eens een wijn met een echt bouquet is. De tannines spatten er bij het proeven vanaf, ook al stond deze wijn al 15 jaar te rijpen. Krachtige wijnen zijn het allemaal vanavond, en het genotschap wordt zomaar op de proef gesteld (Edwin: 'Uithoudingsv... eh.. tja'). De tongen komen los en dan kan het zomaar gebeuren dat via Google's Zeitgeist-webpagina van meest gezochte termen op het Internet het gesprek komt op Britney Spears ('mijn wijndepot is nog interessanter') en daarna op Irene van der Laar ( 'die met dat IQ'). Diep metafysisch allemaal, maar zo zijn de tekenen van de tijd. De wijn komt er met weer zo'n 9 fantastisch af. Ron speelt een dubieuze troefkaart uit door de wijn te vergelijken met een Chateau Petrus die hij ooit dronk. Dat kan geld gaan kosten in de komende periode.

Maar goed. Daarin zal hij niet de enige zijn. Zo bracht Hans dit jaar single-handed de Chateau d'Yquem in. Ook niet van het type Gedachtenloos Slobberwijntje. De prijs is er dan ook naar. Sommige sensaties zijn nu eenmaal nagenoeg onbetaalbaar. De stemming wordt er met dit alles in de loop van de avond steeds beter op. Na het gezamenlijk becommentariëren van Nico Dijkhoorn's hilarische Internetcolumn over Walter de Hamster komt het gesprek op de grote verzameling spreukentegeltjes in Ron's toilet. Deze bevatten zonder uitzondering diepzinnige, tot nadenken stemmende levenswijsheden (van het type 'De wereld is geweldig maar de mensen kunnen beter' tot invoelende versjes van Toon Hermans). Hans bedenkt ter plekke een nieuwe spreuk: 'Zoals het paard is, berijdt hij zijn gasten'. Nadere uitleg lijkt hem overbodig. Ook wil hij wel kwijt waarom hij zich vanavond nauwelijks aan voorspellingen waagt: 'we weten zelfs niet zeker in welk huis we volgend jaar de proefsessie doen'.

Allemaal ware woorden. Maar dan de wijn. Die is de hele avond al afkomstig van de Oude Wereld. Want laten we er niet omheen draaien, ook de Italianen kunnen we bezwaarlijk aanduiden als aanstormende nieuwlichters. Gelukkig is daar dan toch De Chileen. "Mabel, ken je me nog' is de onvermijdelijke uitroep aan tafel. Lachen hoor. Dan gaat de kurk af van de Almaviva 1997. Inderdaad een wijn uit de nieuwe wereld, maar wel hoogstpersoonlijk geplant en verzorgd door ene Philippe de Rothschild. Ron vindt het bouquet 'paars'. Hans vindt de reuk ook wel apart, 'duidelijk geen Bordeaux', ondanks de gebruikte Cabernet Sauvignon. De wijn wordt intrigerend gevonden, en wat valt er dan eigenlijk nog meer te wensen? Edwin moet morgen nog werken claimt hij, en daarom neemt hij wat minder volle glazen. De rest van het Getnotschap steunt hem zonder aarzelen in deze strategie. Met een 8.6 als gemiddelde blijkt ook deze wijn van hetzelfde sublieme niveau die de hele avond al kenmerkt.

Het huis van Ron lijkt ondertussen de vaste stek te worden voor de jaarlijkse eindejaarssessie. Een beetje op dezelfde manier als Jeroen's huis dat voor de midzomeravond is. In de achterkamer zijn tafel, boekenkast en schilderijen in de loop van de jaren ingrijpend veranderd, hetgeen niemand van de aanwezigen ontgaat. Ook wordt de woonkamer steeds minimalistischer ingericht, maar dat valt weer niet op als er een grote kerstboom en een olieradiator in zijn geparkeerd. Uw notulist heeft ondertussen een twijfelachtige reputatie opgebouwd waar het gaat om het tijdig publiceren van het verslag. Enkele leden van het Genotschap zien er geen been in om via vriendelijke, doch licht geagiteerde emailtjes de last in de eerste maanden van het nieuwe jaar steeds verder op te voeren. Dat leidt tot druk. En druk leidt tot ruimhartige interpretaties van de toch al onleesbare krabbels. Afijn, met de publicatie van het verslag nog vóór Pasen mag eigenlijk niemand klagen. En het waarheidsgehalte, daar moet maar niet teveel over worden gepeinsd. Al helemaal niet rond Pasen.

Wat een gedoe eigenlijk. De hele avond beleefd converseren in een moeizaam verwarmd huis onder begeleiding van best wel goede wijnen en een enkel blokje kaas, allemaal om uiteindelijk de dessertwijn te mogen drinken. Doorzichtig. Aan de andere kant, voor een Chateau d'Yquem 1999 mag je wel even wat ongemak doorstaan. De beste zoete witte wijn ter wereld heeft volgens Rick houttonen in haar bouquet ('of zijn het je glazen?'). Iemand roept 'sjesus!'. Er maakt blijkbaar iets indruk. De wijn uit de Sauternes is zonder twijfel overweldigend rijk. Ook al heeft het chateau uitgerekend sinds 1999 een nieuwe eigenaar, er lijkt nog niets van de magie verdwenen te zijn. Rick kan niet anders dan beamen dat d'Yquem zijn reputatie eer aandoet. Edwin zit vol en roept dat hij niet meer hoeft ('Ron: 'ja, dat is goed hoor'). Uiteindelijk moet er worden gestemd. Met een dikke 9.2 komt deze wijn in de bovenste regionen van het klassement aller tijden terecht.

Overigens nog nét onder de nu al legendarische Chateau Coutêt van de proefsessie 2000. Maar tienden van punten horen in de categorie statistische nukken. Meer dan tevreden leunt het Genotschap naar achteren. In vergelijking met vorig jaar is er sprake van een schril contrast. Er waren eigenlijk alleen maar uitstekende wijnen. Zó uitstekend dat elke willekeurige volgorde van de flessen goed zou hebben uitgepakt (hoewel het doorgaans geen goed idee is om met een Sauternes te beginnen). Het wordt een taaie uitdaging om volgend jaar in Zoetermeer (...) deze ervaring te evenaren. Hans en Ron besluiten een Chateau Petrus aan te schaffen: de Final Frontier van het wijnproeven, zeg maar. Deze wijn zal echter bedoeld zijn voor de opleg om pas in 2013 (Hans wordt dan 64) soldaat te worden gemaakt door het Genotschap. Over uitgesteld genoegen gesproken.

Het is kwart voor 2 's nachts. Buiten is het een nietszeggende 4 graden. Tijd voor de laatste filosofische opmerkingen. Hans wil wel kwijt dat hij een kerstboom met kluit heeft. Het Genotschap is blij met een dergelijk krachtig ecologisch besef. Die gaat natuurlijk naderhand de tuin in? 'Welnee' zegt Hans 'maar hij valt wel minder uit zo'. Weer een illusie armer. Jeroen is 'bijna teleurgesteld', zo foutloos is de avond. Hij maakt sterk de indruk volgend jaar ouderwets bitter te willen toeslaan. En dat zet Hans' concluderende vaststelling dat 'wijsheid blijkbaar met de jaren komt' toch weer in een heel ander daglicht. Jawel, het Genotschap heeft veel geleerd van de vorige sessie. Men is als het ware één geworden met de ingebrachte wijnen. Maar of deze holistische Zeitgeist blijft hangen, is nog maar zeer de vraag. Wie weet kan er volgend jaar iets zinnigs over worden gezegd. Ergens in Zuid-Holland.