Proefavond zomer 2003

Midsummernight 2003

Wat kan er in een jaar toch veel veranderen! Voor de tweede keer vindt de Midsummernight-gebeurtenis plaats in het huis van Sanne en Jeroen; vele aanwezigen zijn diep getroffen door de spectaculaire metamorfose die de tuin heeft ondergaan. Van een desolate woestenij naar een weelderig woekerende natuurtuin waarin Vingerhoedskruid en diverse exotische brandnetelvarianten de overhand hebben. De schuur is er niet meer, evenmin als de matrassen en de flipperkast in het zijkamertje. Maar de zon schijnt op 21 juni 2003 een stuk beter dan vorig jaar en de fleurig gedekte eettafel staat te wachten op het terras.

Sanne en Jeroen - bijgestaan door Hans en Marlijn - hebben zich deze keer gestort op het thema 'Tapas': van oorsprong een verzameling kleine tussenhapjes voor Spanjaarden die pas tegen middernacht gaan dineren. Hans oogt veel bijval met zijn dienblad met glazen Sherry, elk glas afgedekt met een stuk gerookte ham dat in feite bedoeld is om de vliegen op afstand te houden. De Sherry blijkt slechts tot beperkt enthousiasme te leiden, zelfs bij de planten in de tuin die onverwacht mogen meedoen met de proeverij. Een fantastisch begin in een zeer originele stijl, maar de Sherry blijft vanaf nu voor 'verveelde huisvrouwen'.

Evengoed leidt de combinatie van een goudgeel flonkerend glas Sherry en zo'n schotel met plakken Chorizo tot een fraai stilleven. Maar de eerste commentaren liegen er niet om. 'Ik heb één slok genomen' verklaart Karen. 'Woorden schieten me tekort' claimt een anders zo mondige Rick. 'Echt iets voor oude mensen' vindt Sanne, waarbij ze steelse blikken rond de tafel werpt. Terwijl Meeko de raskat aan een tuigje door de tuin slentert blijft de discussie hangen rond de vraag of Sherry nu juist de oorzaak is van het ongeluk van huisvrouwen of slechts de bevestiging ervan. Misschien dat een gevoelige Haiku ooit de oplossing brengt?

Aan het horloge te zien, weet Marijke precies hoe laat het is. Samen met (vlnr) Berno, Sanne, Jeroen en Hans geniet zij van de eerste 'echte' wijn: een witte Chardonnay van Torres en - voor de liefhebbers - een iets meer zoete, bijna Elzas-achtige variant. Beide wijnen gaan er met veel instemming in, waarbij de Chardonnay als iets vettiger wordt beoordeeld. Ondertussen verschijnt ook een heerlijke frisse salade op tafel, gebrouwen door Marlijn. Ron meent pasta-achtige slierten te proeven, maar het basisbestanddeel blijkt wel degelijk worst te zijn.

	Ziehier het allesomvattende tableau d.d. 21-7-2003. Van links naar rechts Edwin, Karen, gastheer Jeroen, notulist Ron, Marijke, Hans, Berno - omringd door Marlijn en Sanne - en Rick. Tanya en Thijs kijken binnen naar de DVD 'Mathilda' en hebben begrijpelijk geen tijd om te poseren.

Anno 2003 zou het Wijngenotschap wel heel ontrendy bezig zijn als er geen rosé op tafel zou komen. En gelukkig, zowel de firma Torres als het Spaanse gebied Rioja en het merk Fausto hebben vandaag hun inbreng geleverd. Het gezelschap in de tuin heeft het prima naar de zin terwijl de glazen een veelbelovend rozige tint beginnen te vertonen. De rosé uit de Rioja wordt door de aanwezigen als slap, dun en eigenlijk 'nogal teleurstellend gekarakteriseerd. Torres doet het al een stuk beter. Het is echter de rosé van Fausto (natuurlijk weer de duurste) die er het beste vanaf komt.

Voor Tanya en Thijs verschijnt ondertussen het onvermijdelijke tussengerecht op tafel: ovenfrites met knakworst. Zeker niet te versmaden, al helemaal niet als je dikke pret hebt met een buitenmodel plasmascherm en een bijbehorende bank. Tanya buigt zich regelmatig over de Britse aristocrate Meeko, die zich gedwee door een tuigje in haar bewegingsvrijheid laat beperken. Buiten gaat de laatste druppel Fausto er met veel smaak in. 'Uiteindelijk is het natuurlijk allemaal niks' relativeert Hans 'rosé is alleen een opstapje naar de echte wijn, en die is nog altijd rood'.

Terwijl de zon maar langzaam daalt verspreidt zich een gouden tegenlicht over het terras. Warempel een echt Midzomer-effect, hoewel Ron (tot vervelens toe, volgens sommigen) claimt een nog veel mooiere midzomernacht vorige week in Finland te hebben aanschouwd. Op tafel verschijnen kunstig gemaakte tonijnballetjes in witte wijnsaus. Ze smaken bovendien meer dan uitstekend, al helemaal in de zomerse buitenlucht. 'Kan zo bij ons op de kaart' meent Rick die alweer enige tijd de keuken van etablissement 'Naast de Paap' bestiert.

	Het wordt frisser buiten en het gezelschap maakt zich op om naar binnen te verhuizen. Maar dan moeten wel eerst de toortsen aan. Koren op de molen van Edwin die - als zoon van een brandweerman - steevast vooraan staat als er iets in brand moet worden gestoken. Samen met Sanne maakt de in stemmig zwart-Gothic geklede Rijswijker/Hagenees/Zoetermeerder er een complete vuurvretersact van.

Buiten komen dan nog wel de Rode Wijnen op tafel, begeleid door Jeroen's broodjes met mozarella, chorizo en pesto. De begeleidende wijn is van het type puur Italiaans: een Casa Girellio 2000 van Puglia. 'Geheel in mijn straatje' verklaart Marijke. De rode Bourgogne die snel hierna wordt geschonken doet de wenkbrauwen fronzen: kan deze Ranja het wel bolwerken? 'Een lekker tussendoortje' vindt iemand, dus dat valt niet tegen. Nadat de tafel al een keer verschoven is om de laatste zon op te vangen, is het nu dan echt tijd om naar binnen te gaan. Op het terras blijven de toortsen branden.

Binnen wordt een heerlijk zalmpakketje vergezeld door een Chateau de Fieuzal 1989: een echte volle, Franse wijn. De discussies scherpen zich aan, onder andere rond de plaatselijke middenstand van Loch Ness. Spannend wordt het als het onderwerp komt op de feminisering van het basisonderwijs: met maar liefst 3 juffen (al dan niet in spé) aan tafel lijken de kaarten op voorhand geschud. Maar met een powerwijn als de Australische Ebenezer Barossa Valey 1998 als begeleiding, blijkt de discussie alle kanten op te kunnen schieten. 'Zet maar opwww.rarestandpunten.nl' roept er een. Warempel een domein dat nog niet eens geclaimt is.

	Het is later op de avond, en dus komt de kaas op tafel. Op het plateau treffen we uiteraard ook een groot stuk Old Amsterdam aan, ondertussen een onbetwiste Must Have op de proefavonden van het Wijngenotschap. De begeleidende wijn is een Mas Daumas 1998, een zeer krachtige, ongeklasseerde wijn die zich goed staande houdt temidden van allerlei dominante smaken kaas.

Terwijl buiten de schemering onverbiddelijk inzet, ontbindt het gezelschap zich binnen in diverse richtingen. Aan tafel ontwaren we nog Sanne, Berno, Jeroen en Marlijn. De laatste staat op het punt te vertrekken naar de woonkamer, waar ze zich samen met Thijs een overtuigd verslaafde van Monopoly op de Playstation zal tonen. Er komen natuurlijk Sauternes wijnen op tafel; een beter toetje is er niet. Marijke denkt daar iets anders over: veel verder dan even ruiken aan het glas komt ze niet. Edwin proeft ook: 'Hans, wat is ie weer verschrikkelijk smerig' is zijn ervaren analyse.

Ook de tweede fles Sauternes vindt bij de meeste aanwezigen gretig aftrek. 'Perfect' volgens Jeroen. Terwijl de laatste druppels uit de fles worden geperst, vult Sanne de voederbak van Meeko. De tapas-hapjes waren immers niet besteed aan dit adellijke, kieskeurige type. Zo komt iedereen aan zijn trekken op deze prachtige, perfect verzorgde avond. Sleutels worden opgezocht, jassen tevoorschijn gehaald. Een klein groepje hardnekkigen zal nog tot half 5 's morgens kaarten. Dat daarbij de wijn noodgedwongen van het type 'geinige schenkwijn' is, doet er niet toe: de kritische noten worden bewaard voor de volgende sessie - nog ver weg - in de duistere dagen na kerst. Voorlopig is het zojuist officieel zomer geworden.