Proefavond 2001

Proefavond Winter 2001

Op donderdag 27 december 2001, deze keer onmiddellijk na de kerst, is het de hoogste tijd voor een nieuwe proefavond van het Genotschap van Fervente Wijndrinkers. En nog wel een van de reguliere soort: geen al dan niet aangetrouwde familie, geen fruitige zomerwijntjes, maar gewoon het harde, compromisloze werk. Externe steun is er in de vorm van een toepasselijke kaart, gestuurd door Marijke: "Het leven is te kort om slechte wijn te drinken". Een waar woord, dat de leden van het Genotschap enkele ogenblikken tot diep nadenken stemt. Daarna gaat men snel over tot de orde van de dag, want evenzeer is het leven niet slecht genoeg om te kort wijn te drinken, nietwaar?

Plaats van handeling is het gloednieuwe huis van Jeroen en Sanne in Voorburg. In sommige opzichten nog letterlijk nadruipend van de verf, straalt de woning al een gedegen kerstsfeer uit - niet in het minst geholpen door het Dick Bruna kerststalletje op de schouw -. Buiten is het druilerig weer met een graad of 4. Volgens het KNMI is er zware storm en kou op komst. Een paar verlate herfstbladeren dwarrelen door de boomrijke Looierslaan.

Het overzicht van de wijnen verraadt een verpletterende realiteit. Ondanks alle ferme uitspraken en verkapte dreigementen blijkt Frankrijk bepaald niet uit het zicht verdwenen als leverancier van wijn. Alle meegebrachte flessen zijn van Franse oorsprong. En dat zonder enige vorm van overleg of manipulatie vooraf. Opvallend is de door Rick en Hans ingebrachte Magnum-fles.Virtueel komt het Genotschap zo toch weer aan zevente verwerken flessen.

Chateau Real Martin - 2000 - F 7.5, 7.5, 7, 7.5, 7.5 = 7.4 Hans heeft deze fles voor het eerst gedronken op een terras in de Provence. En dat beviel wonderwel. Afgelopen zomer heeft hij er een paar aangeschaft in Aix-en-provence, overigens niet specifiek voor een vriendenprijsje. Diverse proevers wanen zich spontaan aan de Middellandse zee. Neuriet daar iemand een chanson van Toon Hermans? In eerste instantie wordt een zoetige smaak waargenomen, maar de proefnotities gaan al snel in de richting van de citrusgewassen. Op de achtergrond is ondertussen Frank Sinatra te horen. Die zingt het origineel toch beter dan wat Robbie Williams onlangs presteerde. Williams zingt zijn duet dan weer wel met Nicole Kidman. Dus dat compenseert. Met enthousiaste omschrijvingen als 'origineel' en 'lekker' komt deze zuidoostelijke, witte landwijn er goed af. De 7.4 markeert een veelbelovend begin.

					Tijdens het proeven van de eerste wijn speelt zich een klein drama af. De volgende wijn, een Bandol uit 1982, zou wel eens omstuimig kunnen zijn. De kurk moet er daarom alvast af. Jeroen komt met een groot, ingenieus apparaat aanlopen waarvan hij beweert dat het hem al 10 jaar terzijde staat bij het razendsnel ontkurken van flessen wijn. Welnu, in het verleden behaalde successen zijn geen garantie voor de toekomst. Verbijsterd bekijkt Jeroen de halve, kapotgetrokken kurk die uit de Bandolfles tevoorschijn komt. Hans trekt zijn jas aan om zijn eigen, eenvoudig gebleven kurkentrekker uit de keukenla te gaan halen. Gelukkig woont hij om de hoek. Jeroen mompelt onverstaanbare verwensingen en smijt dan het gewraakte mechaniek in de hoek (gelukkig heeft hij massief eikenhouten parket).  Als tegenwicht lanceert de onfortuinlijke gastheer even later de waarneming van het jaar : 'deze wijn ruikt naar ganzenlever'. Wie de diepte van deze opmerking tot zich door wil laten dringen, kijkt extra aandachtig naar de foto hiernaast, met name naar de ganzenleverpaté.
			Le Galantin - Bandol - 1982 - F 7.5, 7, 7.7, 8, 7.5 = 7.54
			Als dan eindelijk de kurk van de Le Galantin zich gewonnen geeft, ontvouwt zich een zeer aardse geur. De grote hoeveelheid depot noopt tot decanteren. Hans meent alcohol te ruiken ('zou dat kunnen..?'). De proevers hebben zich ingesteld op een omstuimige aanval, maar worden in plaats daarvan op een harmonieuze, soepele wijn getrakteerd. Rick meent dat de wijn niet veel langer meer zou moeten liggen. 'De geur is mooier dan de smaak'. Naarmate de wijn langer open is, lijkt hij wat aan kracht te winnen, maar de harde klappen blijven uit. 'De beste wijn van de Provence' vindt Hans 'maar het blijft de Provence'. Met een gemiddelde van 7.54 houdt de Bandol - ingekocht door Edwin bij het Nederlands Wijn Antiquariaat - desalniettemin de stijgende lijn van de avond vast.

Tijd voor het onvermijdelijke groepsportret. Nog steeds in dezelfde samenstelling, van links naar rechts:Edwin ('Caneille is toch de duurste wijn ter wereld?'), Hans, Rick, woordvoerder Ron ('ik weet hoe je Chazia Mourali schrijft') en gastheerJeroen ('mijn kurkentrekker kan in ieder geval nog meedoen aan Battlebots'). In een zijkamertje verbergt zich discreet Sanne, die zich de hele avond bezighoudt met het downloaden van muziek via Kazaa.

Chateau Gruaud Larose - 1993 - F 7, 8.3, 8.2, 8, 7.8 = 7.86 Chateau Gruaud Larose is met recht een klassieker: door de jaren heen heeft het Genotschap meerdere jaargangen geproefd, in alle gevallen met hoge waarderingen. Daarom konden Hans en Rick dit speciale aanbod van leverancier van Dop niet missen: maar liefst anderhalve liter Gruaud Larose 1993 - de eerste magnum die tot het Genotschap weet door te dringen -. Hans is na de eerste slokken niet enthousiast. Hij vraagt zich af of de wijn in zo'n grote fles wel genoeg lucht krijgt. Opnieuw lijkt decanteren de oplossing te zijn. Ook de anderen nemen nu hun eerste slokken, waarbij onder andere amandel en pruimen worden waargenomen. Het proeven gaat allengs over in slempen, want een dubbele fles heb je niet zomaar op. Ondertussen wordt unaniem besloten ook in 2002 weer een Midzomerfestijn te organiseren ('we gaan door, want de dames en Berno vonden het leuk'). De zeer grote tuin van Sanne en Jeroen zal deze keer de plaats van handeling zijn, datum mogelijk 22 juni. De Gruaud Larose komt er uiteindelijk redelijk, maar niet overtuigend af. 'Mooie wijn, harmonieus, maar niet erg sterk'. 'Dun'. Hans' inschatting: 'het is niet de jeugdigheid van de wijn, het is gewoon een licht jaar'. Met 7.86 zit er toch nog steeds een opwaartse beweging in de wijnen van de avond.

Chateau Pontet-Canet - 1982 - F 8.5, 8.3, 8.7, 9, 8.5 = 8.6 Zal Jeroen zijn plechtige belofte van vorig jaar om eindelijk eens een wijn-op-dronk in te brengen, gestand doen? Hans ( 'zal wel weer niks zijn') heeft er alvast het volste vertrouwen in. Leverancier van Dop is er speciaal zijn geheime kelder voor in geweest, dus aan de voorbereiding heeft het niet gelegen: een Chateau Pontet-Canet uit het topjaar 1982 zou toch succesvol moeten zijn.  Jeroen aarzelt na de eerste slok ( 'toch niet ..... te jong?'), maar gaat dan overstag. Het bouquet ontvouwt zich snel en blijkt rijk aan aarde, bosbessen, vanille en chocola. Wijngoeroe Hugh Johnsson is maar beperkt enthousiast over deze wijn, maar so what! Sinds wanneer trekken we ons iets aan van die bekakte Britten die Bordeaux aanduiden als 'claret'? Nee, dat zit helemaal goed met deze wijn. Het Genotschap spreekt van een vitale, complete wijn met body. Jeroen zelf sputtert voor de vorm tegen: 'dit is wel een hele harmonieuze wijn, zo wordt het een zacht avondje, ik mis toch een beetje de jonkies'. Met een gemiddelde van 8.6 doet de Pauillac het uitstekend en wordt unaniem besloten dat Jeroen mag blijven.

Chateau Petit Village - 1982 - F 9.5, 9.5, 9, 9, 8.5 = 9,1 Ron en Rick hebben ooit een onvergetelijke Pomerol Petit Village gedronken (in die onbedorven tijden dat er nog op willekeurige avonden geproefd werd, en zonder de agenda's getrokken te hebben). Dat was toentertijd in het midden van een hittegolf en de fles was uit 1976. Nu zijn we vele jaren verder, de fles is uit het topjaar 1982 en buiten begint de winter op te rukken. Zoek de verschillen! Ron bespeurt een onmiskenbaar bouquet van pruimen, maar vindt de afdronk op het eerste gevoel wat lightish. De wijn lijkt minder compact dan zijn broer uit 1976, die destijds slechts met veel water tussendoor kon worden weggewerkt. Ook Jeroen roept dat hij de tannines mist ('shit, alle wijnen zijn op dronk'). Naarmate de minuten verstrijken, worden de reacties echter steeds positiever. Terwijl op de achtergrond Jestofunk al uren lijkt te spelen, daalt een totaalgevoel, een sfeer van harmonie en vrede neer over het gezelschap. Hans claimt nog nooit zo'n wijn gedronken te hebben: 'dit is nou geinig bij wild'. Met een gemiddelde van 9.1 nestelt deze wijn zich alsnog onder de allergrootsten van de afgelopen jaren.

Chateau Lafaurie-Peyraguey - 1989 - F 8.2, 8.4, 8.5, 8, 8.3 = 8,28 Tja, en voor je het weet nadert het einde van de proefavond alweer. In eerdere jaargangen kon de afsluitende dessertwijn nog wel eens op laaiend enthousiaste reacties rekenen. De vraag die altijd bleef hangen was in hoeverre de hoge cijfers werden beinvloed door het oplopende alcoholpercentage (in de proevers). Vandaag wordt een tipje van de sluier opgelicht. Want de Lafaurie-Peyraguey Sauternes is lekker en staat ook nog eens bekend als een van de beste Premier Cru's uit de streek (volgens dezelfde Hugh Johnsson, dat wel). Toch zijn de kritieken niet overdadig positief. Op de klanken van Bob Marley (Edwin: 'hee, dat heeft wel een hoog 10cc gehalte, zeg'), laten de leden van het Genotschap de indrukken van de avond nog eens voorbij trekken. De fles is harmonieus en evenwichtig, en daarmee geheel in de lijn van deze wel zeer vredelievende bijeenkomst van het Genotschap. Maar veel meer kan er niet van gezegd worden. De vraag 'wanneer komt er eens een d'Yquem' valt daarom niet zomaar uit de lucht. Toekomstig gastheer Ron, werkzaam in de momenteel licht problematische IT-branche, belooft volgend jaar serieus de optie te bestuderen ('als het tenminste een beter jaar is geweest dan 2001').

	Afsluitend

Een gelijkmatige, harmonieuze avond. Zo is het geweest. Mooie, politiek correcte wijnen die zich in meditatieve afzondering tot evenwichtige producten hebben ontwikkeld. Misschien passend na de chaos van het rampenjaar 2001. Maar in de coulissen valt vaag gemor te horen. Jeroen kijkt triomfantelijk rond. Zijn bruuske, veel te jonge wijnen worden bijna gemist. Dan heeft hij ook nog de afdronk van de Sauternes van zojuist op overtuigende wijze vergeleken met die van UHU Maatje (een handige alleslijm, uitwasbaar bij 60 graden). Waar is die onverwachte, grote wijn uit Nieuw-Zeeland, Cuba of Liechtenstein? De aanwezigen besluiten volgend jaar meer spanning en sensatie in te brengen; het zal een aflevering voor degeharde thrillseeker worden. Mocht een enkeling toch de Franse toer op willen, dan wordt de streek Saint Emilion van harte aanbevolen.  Niet al te zwaar door de alcohol aangeslagen, maar voldaan, breekt het gezelschap rond kwart over 1 's nachts op. Buiten trekt de storm aan. Morgen Windkracht 10.