Proefavond 2016 - Hoog Over!

Wat staan de mannen er weer fris bij, overduidelijk onaangetast door de jaren. Fijn bij elkaar in de woonkamer, eensgezind in hun blinde loyaliteit aan het Genotschap der Fervente Wijndrinkers en onvermoeibaar in hun quest om de schaal van Latour verder opgerekt te krijgen. De meegebrachte wijnen zijn van een ...

Oh, wacht.

Zien we hier daadwerkelijk een group selfie gemaakt met behulp van een kundig door Edwin op afstand bediende huiskamer-drone? Is de belofte daadwerkelijk waargemaakt? Is de ban gebroken? Of zou het hier simpelweg om een doorsnee camera gaan, bevestigd op een statief, staande op de tafel en voorzien van een zogenaamde timer? Dat kan natuurlijk ook.

Proefavond 2015 - Parallel-realiteit & Power-vrouwen

Ach, de Schaal van Latour. Toch een beetje het White Album, de Eva Green, de Tesla onder de wijnranglijsten. De te kloppen benchmark voor wijnliefhebbers, daar is iedereen het wel over eens.

Welnu, we hebben er goed nieuws en slecht nieuws over. Het goede nieuws: de onneembaar geachte waardering van 50 (een Chateau Latour 1994) is overtroffen. Het slechte nieuws: het gaat eveneens om een Chateau Latour. Eentje uit 1998. En het gaat om 0.17 punten hoger.

Is hier sprake geweest van voorkennis, sublimal messages, sociale peer pressure en misschien zelfs wel gevoeligheid voor fake news? Het is gecompliceerd.

Maar laten we bij het begin beginnen. We zijn op 29 december 2015 in het wel zeer sfeervolle appartement van Rick. Het is zomaar anderhalf decennium geleden dat het gezelschap zich hier voor het laatst verzamelde. De geest van de Beatles waart door het pand, getuige de vele unieke foto's, memorabilia en zelfs een klein, smaakvol altaar. Buiten is het een broeierige, nimmer vertoonde 10 graden Celcius (niks aan de hand met het klimaat verder) en binnen loopt de temperatuur ook snel op.

Jeroen heeft opnieuw indrukwekkende, kleurrijke analyses van het proefgedrag van Team Genotschap weten te produceren. Gewoon met Excel, geeft hij met tegenzin toe. Ron - altijd op zoek naar de volgende stap - suggereert de volgende keer gebruik te maken van IBM's Watson Analytics: dat is software die automatisch met suggesties kan komen welke wijnen gedronken moet worden. "Zou er wel eens op uit kunnen lopen dat we dan alleen nog maar Sauternes drinken" meent Jeroen.

Goed punt.

Rick heeft ter voorbereiding van de avond eens even flink schoongemaakt. Daarbij vond hij een fles Kaapse Pracht, de rode low-budget huiswijn van de ALDI uit het gezegende jaar 2005. Wie is er niet mee grootgebracht? Zo'n wijn zou na tien jaar rijpen nog uitstekend te drinken moeten zijn, dat is de voorzichtige hypothese. Het bouquet belooft veel: dat wekt associaties op met instant pudding, samen met een vleugje motorolie. Een eenzame vlieg begint rondjes te draaien rond de fles. Gek, niemand durft uiteindelijk een slok te nemen. "Bij het chemisch afval zetten" is Edwin's invoelende advies.

Goed. Dan niet.

Berno haalt de eerste fles tevoorschijn. Een La Tour Figeac 2009. Een Franse wijn dus, volgens de Noord-Hollander "omdat we dat niet hebben afgesproken". Kijk, zo tonen we ballen. En dat is hard nodig ook, in een jaar waarin volgens het Genotschap de ontmannelijking van de maatschappij steeds zichtbaarder wordt. De laatste uitgave van de Playboy met naakte modellen, met Caitlyn Jenner als centerfold en power-vrouw; we geven slechts een willekeurige illustratie van deze onhoudbare situatie.

Ja, een lastig jaar, dat was het. Wat kun je anders zeggen over een 2015 waarin termen als Gutmensch en Bakfietsterreur gemeengoed werden en de felste discussies werden gevoerd over de Blue Dress versus the Gold Dress?

Terwijl Berno een eerste slok neemt ("lekkel hoor", hij verwijst hier op scherpzinnige wijze naar China, een land dat stelselmatig Franse wijnen aan het opkopen is) verliezen Edwin en Ron zich in een al snel uit de hand lopende discussie over het herkennen van tannines. Het hoe en waarom blijft onduidelijk, maar de discussie is er niet minder om. Heeft de La Tour Figeac nu bijvoorbeeld veel of juist weinig tannines? Onze killer app Vivino geeft er geen uitsluitsel over. Wel wordt er daar een gemiddeld cijfer van 4.3 (uit 5) uitgedeeld, maar dat is voornamelijk door Chinezen en Japanners. Zo heeft de heer Tanaka - wie kent hem eigenlijk niet - maar liefst 5 sterren gegeven, een alles verpletterend inzicht.

Maar goed, Berno kan er ondertussen ook wat van. Na jaren van aanrommelen in het Genotschap als jongste lid - we noemen slechts het incident met een Georgische wijn - heeft hij zijn draai nu wel gevonden. De gemiddelde waardering van 41,83 spreekt boekdelen.

Ondertussen is de onvermijdelijke groepsfoto genomen. Opnieuw een stemmige selfie. Ron bezweert dat er nu toch echt een selfie-drone zal worden gebruikt bij de 2016-editie. Een gemelijk schouderophalen van diverse betrokkenen volgt. Er is nog weinig vertrouwen, om volstrekt onduidelijke redenen.

Hans haalt een Castel Giocondo, Brunello de Montalcino 2010 tevoorschijn. Ron neemt chocola waar ("maar geen tannines") Edwin neemt tannines waar ("maar geen chocola") en Jeroen houdt het op dropjes. Er worden schalen vergeleken. Hoe verhoudt die van Vivino zich bijvoorbeeld met die van Latour? Zou het zo kunnen zijn dat de 50 van de Latour-schaal eigenlijk hetzelfde is als een 5 bij Vivino? Natuurlijk niet. Er kan makkelijk boven de 50 worden gescoord, hoewel dit nog nooit bij benadering is gebeurd. Het genotschap beraadt zich over een waardering, terwijl Hans claimt het "niet over de klimaattop te willen hebben". Evengoed vraagt hij alle aanwezigen wat zij persoonlijk doen om de gemiddelde wereldtemperatuur 2 graden omlaag te krijgen. Een belangwekkende kwestie die minutenlang onbeantwoord blijft. Wel wordt er gescoord: er valt een mooie 40,83.

Edwin wil het duidelijk eens anders doen dit jaar. Hij heeft de Nieuw-Zeelandse Esk Valley 2011 meegenomen. Een wijn die op aandringen van de leverancier vooraf wordt gedecanteerd. Er wordt voorzichtig een slok genomen; de wijn lijkt in eerste instantie minder hard aan te komen dan het bouquet suggereert. "Hoe oud mag iemand in het Genotschap eigenlijk zijn?". De vraag komt uiteraard van Hans, die mogelijk ooit als eerste met dit dilemma zou kunnen worden geconfronteerd. "Ik bedoel, een rechter mag maar maximaal 70 zijn". Zolang je maar niet kwijlt, is het wat betreft de aanwezigen wel in orde; de minimumleeftijd is uiteraard 18. "Ja, en je moet wel tannines kunnen herkennen" meent Edwin. Gelukkig maar. Dan nog even stemmen. Nieuw-Zeeland krijgt een aangename 40,33 voor de moeite.

Een fijne score, maar uiteraard slechts een voetnoot in de historie van het Genotschap, vooral vergeleken met de monumentale Latour 1994 - nog steeds de basis en de te kloppen maatstaf van de Schaal Van Latour. Jeroen is diep afgedaald in de Kelders van Bergen en brengt een Chateau Latour 1998 in. Want verdomme, vandaag moet het dan maar gaan gebeuren: het glazen plafond van 50 zal worden doorbroken. De emoties lopen hoog op. Iemand tweet #jesuisbordeaux. Er loopt een druppel langs de fles. Een (senior) lid van het gezelschap likt hem zonder gêne op. Jeroen oppert een toiletverstuiver met Latour-geur ("nou, die stallucht is er al" volgens Edwin). Ook Latour winegums zouden zomaar kunnen aanslaan op de mondiale consumentenmarkt.

De wijn heeft geen eind en toont zich prachtig complex. Toch wel net iets anders dan Den Dorstige Man, een wijn die je volgens Edwin in kartonnen literpakken bij de Jumbo kunt kopen. "Ik kom ook wel bij de Jumbo" geeft Berno grif toe "maar niet op de wijnafdeling".

Terwijl bij elk slok Latour zich opnieuw een paralleluniversum ontvouwt, worden er voorzichtig voorspellingen voor het nieuwe jaar uitgewisseld. De hardnekkige trouwe lezer veert nu op, aangezien ondertussen wel bekend is hoe accuraat er door het Genotschap naar de nabije en verre toekomst wordt gekeken. Zo acht Ron het volmaakt onmogelijk dat Donald Trump de Republikeinse presidentskandidaat zal worden. Laat staan president. En als hij al de Republikeinse voorman wordt, dan zal dat zonder twijfel het einde van de Republikeinse partij inluiden, aldus het zelden falende orakel. Iedereen is het er wel over eens dat de wereld straks wordt geregeerd door power-vrouwen als Hillary Clinton en Angela Merkel. Rick ziet de PVV veruit de grootste partij in Nederland worden. Wilders zal maximaal 3 maanden premier zijn, dan zal zijn regering aan schandalen ten onder gaan. Jeroen wil graag vermeld hebben dat "Mr. Robot" de nieuwe, niet te vermijden TV-serie zal zijn, zonder meer vergelijkbaar met Breaking Bad.

Er wordt gestemd. Mede dankzij een 54 van Berno - en ondanks een 45 van Rick - knalt de wijn met een verpletterende 50,17 door de Latour geluidsbarrière. Met maar liefst 0,17 punten, dus. Het is iedereen wel duidelijk dat er vanavond een toxische mix is ontstaan van wilde onbezonnenheid en stalen zenuwen.

"Goed" zegt Edwin "welke hebben we nu?".

Nou, dat wordt een Chateau Certan de May de Certan 2004, ingebracht door Pomerol-liefhebber Rick. Hans en Jeroen beginnen de fles omstandig te fotograferen, voor Vivino en zo. "Met die camera krijg je hem niet open hoor" merkt Rick fijntjes op. Het moet natuurlijk niet te lang gaan duren. Gelukkig, daar is het bouquet dan. Rick ruikt als eerste: "tja, saai, maar dit blijft gewoon op hetzelfde niveau als daarnet". Jeroen bespeurt het stalletje van Jozef en Maria. Daar past de huisvlieg dan weer mooi bij, volgens Ron overigens een spy drone, om onduidelijke redenen gestuurd vanuit een toekomstige parallelle realiteit. Met een 46,5 hoeft de wijn zich in ieder geval - in wat voor realiteit dan ook - niet te schamen in de slagschaduw van de Latour.

Nog even door-voorspellen dan maar. Hoe lang gaat van Gaal het nog uithouden bij Manchester United? De stemmen staken. Berno gelooft in 2 jaar. Rick, Edwin en Hans houden het op het lopende seizoen. Jeroen en Ron zien geen heil in meer dan 2 weken. Het gesprek komt onverhoeds op het fenomeen Buurman en Buurman, iets waar Ron nog nooit van heeft gehoord. Edwin gebruikt Google om aan te tonen dat dit TV-verschijnsel wel degelijk verpletterend bestaat en bij werkelijk iedereen zeer bekend is. Ron wuift het bewijs op de Android weg: "in jouw realiteit is dit misschien zo, niet in de mijne".

De spionerende vlieg denkt er het zijne over. Die raakt bijna verstrikt in de net geopende Chateau Clinet 2005 van Ron. En ook al hebben we het dan over Death By Pomerol, het zou toch zonde zijn van alweer zo'n mooie Bordeaux. Ergens in het Verre Oosten wordt gemopperd. Hoe heeft deze wijn door de mazen kunnen glippen? De proevers drinken flink door, voor de zekerheid. De proefnotities sneuvelen daarbij, maar met een gemiddelde score van 44,67 is het duidelijk een gevalletje Eat Your Heart Out, mr. Tanaka.

Er worden afspraken gemaakt voor de in te brengen wijnen in 2016. Gewoon, zodat er optimaal en gedocumenteerd geen opvolging plaatsvindt. "Ron, moet jij niet eens een Petrus regelen" vraagt er een. Die tweet iets met #notmyreality en onthoudt zich verder van commentaar. Goed, klinkt als een nee. Berno zal in ieder geval een Chileen op de kop tikken. Rick gaat op zoek naar een verpletterende Bandol, Hans een Portugees, Jeroen een Pauillac. Edwin zal "kijken wat ze op dat moment in de aanbieding hebben bij de Lidl". Tja, je bent vaste klant of je bent het niet.

Er wordt nog meer voorspeld. Gewoon, omdat het kan. Nederland zal een recordaantal medailles winnen op de Olympische spelen, vooral door - daar zijn ze weer - power-vrouwen als Dafne Schippers. ISIS zal in 2016 volgens Ron verder volledig worden vermorzeld.

De afsluitende Sauternes - een Chateau Rieussec 2000 - krijgt ondertussen van kenners als Jeroen en Rick zomaar een 50. Berno zet er een 12 tegenover. Gelukkig, zo kennen we hem weer. De gemiddelde score van 40 kunnen we daarmee emotieloos wegzetten als statistisch irrelevant.

Om 12:45 is het welletjes. Van Kaapse Pracht via Death By Pomerol, Power-vrouwen en Fly Drones naar #jesuisbordeaux: het is gezellig rommelig geweest. Bovendien is het glazen plafond van de Schaal Van Latour - zij het met moeite - doorbroken. Een realiteit die we met smaak omarmen, parallel of niet.

Proefavond 2014 - Nooit Meer Naar Huis

Goed, het is de eerste Genotschap-selfie ooit. En mogelijk ook gelijk de laatste. Maar hij is tevens in gestileerd zwart-wit, gewoon voor de balans. En omdat het kan. Het ging ook zo niet langer meer, diezelfde koloniale tafel, die treurige vitrage, die meelijwekkende stoelen. En zie ze nu eens fris daar staan, onze helden, onze filmsterren, onze gelouterde wijnproevers. We zien van links naar rechts Rick, Jeroen (die met vaardige hand een smartphone van onbekende afkomst bedient), Berno, Edwin, Hans en Ron. Inderdaad, niets minder dan het vol-le-di-ge gezelschap heeft zich weten te verzamelen op deze winterse avond, 28 december 2014. Een unicum dat zich voor de laatste keer in 2007 heeft voorgedaan. Buiten valt de eerste sneeuw van het seizoen. Binnen gaat het los.

Vooral ook op social media. In de aanloop is al veelvuldig gediscussieerd via de zogenaamde group app. Hoe hebben we het ooit zonder kunnen doen, dat is de olifant in de kamer. Rick's Het Heden playlist op Spotify zorgt voor de muziek. Wisselden we vroeger echt CD'tjes? De Vivino app heeft zonder omhaal het dode papier van Hugh Johnson en Parker overbodig gemaakt. Prijzen worden ter plekke vergeleken; reputaties sneuvelen en worden gemaakt. Op Facebook druppelen gedurende de avond snedige commentaren in een opgewekt tempo binnen.

Ron haalt zijn nieuwe glazen tevoorschijn. Duits kristal, deelt hij mede. "Mooi" zegt Rick "dat wordt dus een Kristallnacht" (op Spotify wordt naar BAP gezocht). Of er zoveel aan duigen zal gaan. dat is maar de vraag. Zo staat er een verleidelijke, witte Belondrade Y Lurton 2012 te wachten als bescheiden starter. Volgens de een zonder meer een van de beste wijnen van Spanje. Volgens de ander een Spaanse blonde sloerie. Volgens een derde sluiten die eigenschappen elkaar niet uit.

Ron heeft de fles voor een nog betaalbaar bedrag bij de van der Valk slijterij weten te bemachtigen. Nou ja, flessen eigenlijk. De eerste fles stond enkele dagen daarvoor in de koelkast al op temperatuur te komen. Zoon Thijs - zoals altijd behept met gezonde ondernemerszin - was door zijn vriendin Rianne naar beneden gestuurd om een glas witte wijn te regelen. De fles met het oranje etiket zag er veelbelovend uit - en inderdaad heeft Rianne achteraf verklaard het "best wel een lekker wijntje" gevonden te hebben. Waarvan akte.

Fles twee dus. Best wel een lekker wijntje. Buiten mededinging uiteraard. Want wit en zo.

Dan zet Edwin zijn inbreng op tafel. Noemde er net iemand 2007? Welnu, geheel toevallig heeft hij een Chateau d'Aguilhe 2000 bij zich, precies dezelfde die hij 7 jaar geleden ook bij zich had. Mogen wij - kunnen wij, durven wij - te suggereren dat een en dezelfde leverancier uit Zoetermeer hierbij een instrumentele rol heeft gespeeld? Toentertijd scoorde de wijn een dikke 8.5 bij het panel. Onze vrienden van Vivino geven er bijna hetzelfde voor: 4.2 op een schaal van 5. Maar goed, dat is slechts de Vivino-Schaal. De horde trouwe lezers van dit blog weet dat er maar één schaal is die er echt toe doet: die van Latour, de genadeloze benchmark van het Genotschap Der Fervente Wijndrinkers.

De eerste slokken worden genomen. De wijn wordt mooi, lief en lekker gevonden. "Die zijn op bezoek in de Bordeaux geweest" meent Hans. Jeroen komt met een zeer interessant statistisch inzicht: zijn ondertussen befaamde Big Data analytics - uitgevoerd via in-memory Spark en op een Hadoop business data lake met daarboven een op performance geoptimaliseerde data mart volgens het beproefde snowflake schema - wijzen uit dat de waardering van de eerste wijn een aantoonbare invloed heeft op de rest van de waarderingen op een avond. "Zo haalde Barney's Block van twee jaar geleden een 46,2" verklaart hij, ogenschijnlijk met de bedoeling zijn hypothese verder te valideren. "En nu ga ik er gelijk met gestrekt been in: ik deel een 45 uit". Hans voelt zich niet aangemoedigd. Hij geeft 42 punten, volgens hemzelf "om ruimte te houden". Er wordt nog wat meer gestemd, met als uiteindelijk resultaat een uiterst behoorlijke 44,16.

Rick is aan de beurt. Hij heeft de 2001-editie van Chateau Peyros bij zich. Peyros. Klinkt als een gewest uit Game Of Thrones. Maar ligt bij Madiran, tegen de Pyreneeën aan. En ook dicht bij de Bordeaux. Terwijl Hans met de opvallend lange kurk worstelt, wordt besloten een Ellen Degeneres-style selfie te nemen van het gezelschap. Die pakt interessant uit, zoals de oplettende lezer al heeft vastgesteld. Wat zit er volgend jaar in? Een drone die de foto's neemt? Volgens Ron houdt niets dat tegen; het is slechts een onbeduidende kwestie van tijd. En als men dan toch in de media & entertainment-hoek zit: gaat het wat worden met Trijntje op het 2015 songfestival? De stoelen worden extra aangeschoven. Het is iedereen duidelijk dat met zo'n verzameling gelouterde cultuurkenners aan tafel de voorspellingen meer dan loepzuiver zullen zijn. "Goed lied" vindt Hans "ze gaat winnen". "Top 5" zegt Ron "want er is altijd wel een vrouw met een baard die de echte overwinning wegkaapt". "I couldn't care less" voegt Rick overtuigend toe, terwijl hij nadenkend op de wijn kauwt. Jeroen trekt ook een ernstig gezicht. De Peyros heeft tannines, en die eisen schreeuwerig de aandacht op. Goed, de avond zal dus niet zonder weerstand gaan verlopen. De wijn wordt na enige overleg als meer een mannending geclassificeerd. En daar kan Rick mee leven. "Laten we hopen dat de Chinezen hier voorlopig nog niet achter komen". Met een gemiddelde van 43,5 wint de Peyros weliswaar net niet de oorlog, maar zeker wel de slag. Eat that, Ramsey Snow.

De stemming stijgt. Het niveau van de wijnen is vooralsnog hoog. "Als het zo blijft, ga ik nooit meer weg" verklaart Rick. Berno haalt een Chateau Desmirail 2009 tevoorschijn. Kijk, die komt uit de Margeaux. Als het goed is, komen er vrouwelijke tegentonen aan. Berno verontschuldigt zich voor het feit dat hij zich gehouden heeft aan de afspraken van vorig jaar: "eigenlijk wilde ik niet doen wat van mij verwacht werd". Er wordt instemmend geknikt. Herkenbaar. Maar waarom dan toch deze knieval, edelachtbare? Welnu, misschien omdat de wijn elegant, fluweelzacht en gebalanceerd is, daar heeft het alle schijn van. "Margo heeft weer haar best gedaan" stelt Edwin vast. Rick lijkt zijn koffer uit te gaan pakken: "alles is geweldig tot nu toe, ik ben heel blij met het aanbod vandaag". En hij is niet de enige, getuige de indrukwekkende eindscore van 44,67.

Franse wijnen, het blijft moeilijk te kloppen spul. Hans oppert de afspraak te maken geen Franse wijnen in 2015 in te brengen: "dan wordt namelijk alles Frans".

Mag wat Jeroen betreft ook. Die geeft het goede voorbeeld door een 1972 Les Fortes de Latour mee te nemen. Een schokkend gerijpte wijn uit het jaar van Dirty Harry, Watergate en de tweede kabeljauw-oorlog tussen Groot-Brittannië en Ijsland - met name deze laatste, verpletterende geo-politiek gebeurtenis echoot nog dagelijks door in de Westerse wereld. En natuurlijk is deze wijn de understudy van Chateau Latour, de tot dusver onklopbare leidraad voor de Schaal Van Latour van het Genotschap. Typisch Jeroen, hoewel hij zich in zijn begindagen bij het proefgezelschap nog wel eens kon bezondigen aan keiharde, veel te jonge ambitiewijnen. Nu zet hij - zonder enige serieuze concurrentie - de oudste wijn ooit gedronken door het Genotschap op tafel. 42 Jaar oud. Zal wel weer geen toeval zijn. Na een moeizame ontkurking worden de eerste slokken genomen. Ron proeft dropjes. Rick haalt de laatste spullen uit zijn koffer: "eh... had ik al gezegd dat...?". Deze wijn heeft meer dan 4 decennia gewacht op zijn final destination in een sfeervol herenhuis in Voorburg. Het oude, dat wordt wel geproefd. Maar de smaak beklijft op de tong. Ron heeft ondertussen eindelijk Kristallnaach van het Duitse gezelschap BAP weten te vinden, een nummer dat Rick - ondanks zijn ronduit intimiderende muziekgeheugen - niet kent. Jeroen's Duitse reflexspieren worden blijkbaar ook geactiveerd. Hij vraagt Skandal Im Sperrbezirk aan van de zonder meer iconische Spider Murphy Gang. Hans houdt het bij All day and all of the night van The Kinks. De stemming zit er goed genoeg in om tot jurering over te gaan van een wijn die eigenlijk te gedistingeerd is om gemeten te worden. Maar vooruit, met een gemiddelde van 42,67 is deze krasse knar vol vertrouwen de confrontatie aan gegaan.

Ron's Cos d'Estournel 2006 wordt ontkurkt en ingewijd terwijl op de achtergrond A Forest van The Cure speelt. "Dit is bijna spiritueel" meent Rick, hoewel de vele updates die tegelijkertijd richting Vivino worden verzonden net een tikje prozaïscher zijn. Maar ach ja, dan de Bordeaux. Terroir. Liefde. Passie. De rest van de wereld kan er alleen maar onmachtig van dromen. De Cos d'Estournel deelt een royale schop uit aan het achterwerk van de Nieuwe Wereld. En de waardering van 44,83 markeert het hoogtepunt van de avond.

Niet dat het daarna zuidwaarts gaat. Hans komt met de opmerkelijke 2009 Cuvee X van Xavier Chateuneuf-du-Pape. Een complex verhaal - niet alleen omdat zo'n wijn uit minimaal 13 verschillende druivensoorten dient te bestaan (toch weer een leuk Wikipedia-weetje) maar ook omdat de verantwoordelijke oenoloog niet zelf deze wijn verbouwt: hij koopt wijnen in van diverse, geselecteerde boeren en combineert ze tot een uniek mengsel. Het is deze keer Jeroen die het eerst dropjes proeft. "Now we're talking" roept Hans: deze uiterst krachtige, donkere wijn ramt erin en zet moeiteloos de foutloze lijn van de  avond voort. De score van 44 op de Schaal van Latour is daarvan de niet zwijgzame getuige.

Er wordt kort geapplaudisseerd. Voor elkaar.

Het einde van de avond nadert nu snel. Een enkeling waagt zich toch weer aan een voorspelling voor het nieuwe jaar. Hans komt nog eens terug op Trijntje: die gaat het Songfestival winnen. Ron zal voor een drone zorgen en geeft Google Glass geen schijn van kans. Interstellar wordt de film van het jaar. Het kabinet gaat niet vallen. Dat soort dingen. Jeroen is beducht voor de opkomende Artificial Intelligence. In 2015 zullen we de eerste tastbare gevaren daarvan gaan ervaren, maar in 2042 - toeval natuurlijk - zal de singularity toeslaan en worden mens en machine ononderscheidbaar. Er worden schouders opgehaald. Als ze maar van onze wijnen afblijven.

De afsluitende Sauternes - een Reservé Mouton Cadet 2011 - is slechts de komma in de bijzin. Wat wil je ook, voor 22 Euro. Ja toch? Er wordt ter plekke besloten dat volgend jaar eindelijk weer eens een epische Sauternes zal worden ingebracht. Wie dit precies gaat doen blijft in het verpletterende midden.

De voetjes gaan bijna van de vloer. Underworld gaat namelijk op. Cowgirl. Born Slippery. Daar kan geen Taylor Swift tegenop. Als ze al op Spotify had gestaan. Om kwart over twaalf 's nachts is de proefsessie netjes op tijd afgerond. De wijnen waren betoverend mooi. De voornemens waren groots en meeslepend. En wat het allerbelangrijkste is: het volledige, complete gezelschap was er. Probeer dat maar eens te kloppen, 2015.

Proefavond 2013 - Big Wines, Big Data, Big Promises

2013 was het jaar van Big Data. Daar is iedereen in het gezelschap het op 28 december 2013 wel over eens, hoewel de professionele onderbouwing van deze mening bij het overgrote deel ontbreekt.

Alsof het Genotschap der Fervente Wijndrinkers zich iets aantrekt van dat soort details.

Beloftes worden ook al jaren niet nagekomen, zelfs niet als de notulist deze helder beschreven - voorzien van annotaties en voetnoten - tijdig in het verslag vermeldt. "Een fijne traditie, die afspraken van ons" meent Berno. Er wordt berustend geknikt.

Jeroen, die is zeker van de Big Data. Want een Excel-spreadsheet mogen we zonder aarzelen als geavanceerde informatietechnologie aanmerken, al helemaal als we ons realiseren dat het document mogelijk in Dropbox is opgeslagen. Alle wijnen die het Genotschap in nagenoeg ontelbare proefsessies heeft gedronken zijn door hem gecategoriseerd, geïndexeerd, getagd en vervolgens in een spreadsheet ingevoerd. Nu houdt niets het Genotschap meer tegen om innovatieve analyses op het materiaal los te laten. Welke, dat weten we nog niet precies. Maar het is wel allemaal heel cool en er zullen gegarandeerd predictive kantjes aan zitten. Dat hoort namelijk bij Big Data.

Waar we geen realtime predictive analytics voor nodig hebben is om te voorspellen hoe de twee rode Bourgognes zullen vallen bij het gezelschap. Er zijn twee flessen door een of andere onverlaat meegenomen. Eén is voor de boeuf bourguignon. Dus dat kan weinig kwaad. De ander is bedoeld als wijn bij het eten. Het gaat om een Mercurey, een volgens Bourgogne-kenners (nee, dat is geen oxymoron) uitstekend drinkbare wijn uit een van de beste plekken van de streek.

"Slap", "drama", "smakeloos", "dun" en "zuur" zijn de invoelende reacties na de eerste slokken. Verrassend. "Toch kun je heus wel goede wijn maken van Pinot" claimt Hans. Berno doet alsof hij de wijn nadrukkelijk proeft en weegt. "Toch wordt hij met elke slok beter" probeert hij doorzichtig. Hans gaat mee in de farce. "Ja, ik geef hem het voordeel van de twijfel" beweert hij. Het feit dat hij tegelijkertijd zijn glas leeggooit voegt daar op de een of andere manier geen diepte aan toe.

Waar in een grijs verleden ooit nog wel eens een overjarig exemplaar van Hugh Johnson's wijngids (of een stenciltje van de wijnleverancier) werd gebruikt als achtergrondinformatie, kunnen sommigen ondertussen al niet meer zonder Vivino: een app die volgens Jeroen zijn leven heeft veranderd.

Het zijn tijden van monumentale verschuivingen. Toch? Hans stelt voor een weddenschap af te sluiten op wie het eerst een fles met een schroefdop zal meenemen naar de proefavond. Jeroen komt terug op zijn foutloze voorspelling van vorig jaar dat Ron hopeloos verslingerd zal raken aan de televisieserie Breaking Bad. Ook de impact van Game Of Thrones heeft hij al jaren geleden zien aankomen, toen iedereen Sean Bean alleen nog kende van James Bond en Lord Of The Rings. Ron haalt zijn schouders op "ik ken de moeder van Daenerys persoonlijk, just saying".

Er valt een korte stilte.

Berno haalt een Chateau Laroze 2005 tevoorschijn. "Zullen we anders eens wijn gaan drinken?" stelt hij voor. Zijn reden om een Franse wijn mee te nemen: er werd op Whatsapp wel heel erg veel gepraat over de Nieuwe Wereld. Dus gewoon, als tegenwicht zeg maar. Een fantastisch Bordeaux-bouquet ontvouwt zich onmiddellijk. We zijn weer thuis, na de karakterloze limonade van zojuist. Willekeurig welke rode wijn smaakt niet alleen goddelijk na witte wijn, stelt het gezelschap vast; dat geldt ook voor na rode Bourgogne.

Maar de Laroze is verre van een willekeurige rode wijn, make no mistake. De wijn toont zich niet kinderachtig, met een weliswaar fluwelen neus maar ijzersterke tannines. "Een sexy Saint Emilion" meent er een. Er wordt ongebruikelijk lang over deze heerlijke wijn gedaan. Men is het er over eens dat als hiermee de toon gezet is, het nog een interessante avond kan worden.

Er wordt gestemd - conform de Schaal Van Latour natuurlijk - en met een eindoordeel van 42 komen we vernietigend goed uit de startblokken.

Rick heeft een Chateau Moulinet 2006 meegenomen. Waarom? "Omdat er nog maar één van was". Ijzersterke redenatie. En trouwens, als je op zoek bent naar een klassieke wijn dan kom je al snel terecht in de buurt van Pomerol. Dat weet iedereen. De neus komt vertrouwd over, maar de eerste slok doet Rick twijfelen: is dit brouwsel nu gewoon over zijn dronk of zit de Moulinez dit jaar alleen even in een gesloten periode? De kleurige Big Data statistieken van Jeroen worden ondertussen nader bestudeerd. Fascinerend wat je zo allemaal te weten komt. De oudste fles die het gezelschap ooit blijkt te hebben gedronken is een port uit 1970 (soldaat gemaakt in 2005). Uit hetzelfde jaar stamt een Gruaud Larose, gedronken in 1997.

Het Genotschap verplaatst zich kort naar de voorkamer van Ron voor de staatsiefoto, want altijd dezelfde pose aan de tafel in de achterkamer: we weten het nu wel. Er wordt gemijmerd over 2014. Wordt dit wellicht al het jaar van 3D-printing? En als we het dan toch over toekomstige technologie hebben: zou er ooit een computer mee kunnen doen aan een proefavond? Er wordt meewarig gelachen - in ieder geval door Ron die nog steeds geen glimp heeft gezien van een computer - al dan niet voorzien van artificial intelligence, bayesian algoritmen, adaptive filtering en cognitive learning - die het aantoonbaar leuk vindt om over Sartre te kletsen in een nachtcafé in Parijs onder begeleiding van een grote bel rode wijn. Als het zover is, verneemt hij dat graag via Whatsapp.

De Moulinez is gaandeweg een tikje beter gaan smaken maar met een gemiddelde score van 34 komt deze niet in de buurt van de benchmark van 50 van de Schaal Van Latour.

Nu is het de beurt aan Jeroen. Als eerbetoon aan Nelson Mandela - doodleuk toch overleden het afgelopen jaar, terwijl niemand van het Genotschap dit had voorspeld - heeft hij een Zuid-Afrikaanse wijn meegenomen: een Boekenhoutskloof uit 2004. Bovendien - zo wijzen zijn uitgebreide analytics genadeloos uit - heeft het gezelschap in al die jaren van zijn bestaan slechts één keer eerder een wijn uit Zuid-Afrika gedronken. Een onhoudbare situatie. De Boekenhoutskloof blijkt de grote broer te zijn van de bij sommige leden uitstekend bekende Chocolate Block wijn: en dat is al driekwart liter onversneden, ordinair gooi-en-smijtwerk. De spanning stijgt.

Ondertussen worden er nog wat meer bespiegelingen over het komende jaar uitgewisseld; zoals de trouwe lezer wel weet vormen toekomstvoorspellingen een niet te missen specialiteit van het gezelschap. Zeker nu het wereldkampioenschap voetbal eraan komt. Iedereen is het er wel over eens dat het dit jaar niets zal worden met Nederland: een zootje dertigers op zijn retour. Nee dan België, dat zou wel eens dé verrassing kunnen worden. Brazilië aan de andere kant, gaat er ook niets van bakken. Van Uruguay zou dan nog meer moeten worden verwacht.

Hoe gaat het ondertussen met de wijn? Welnu, die hakt er flink in. Gemaakt van Shiraz verspreidt hij na opening de kenmerkende slootjesgeur, vermengd met accenten van modder. Maar de smaak wordt als mooi en verleidelijk beschreven met een heel subtiel zoetje. "Een lepeltje-lepeltje wijn" meent Ron. "Een Grindr wijn" verkondigt Rick. "Een lieflijke godendrank" claimt Hans. Maar vooral toch een uitstekend eerbetoon aan Mandela deze wijn, die met een gemiddelde waardering van een dikke 43 vooralsnog deze avond de leiding neemt.

Hoe was 2013 trouwens? Het was het jaar van Miley Cyrus. De aanwezigen zouden niet weten waarom, maar toch is het zo. Tevens heeft het Nederlandse volk Geert Wilders gekozen als politicus van het jaar. Go figure.

Gauw maar weer terug naar de wijn. Ron heeft een Sori Tildin 2004 van zijn favoriete Italiaanse wijnhuis Gaja ontkurkt en neemt een eerste slok. "Een dropdoos" vindt hij. De wijn ontwikkelt zich snel breed en in alle richtingen. "Zo'n wijn heb ik dus nog nooit gedronken" zegt Hans "hoewel dat niet per sé een aanbeveling hoeft te zijn". Eigenlijk vindt iedereen deze wijn zo anders dat er stemmen opgaan om een alternatieve schaal op te richten, eenvoudigweg omdat men nu eenmaal niet appels met peren moet vergelijken. De Schaal Van Berlusconi wordt geopperd. Of gewoon heel stijlvol: de Bunga Bunga schaal. Op de achtergrond speelt Eleanor Rigby. Er wordt gestemd en met een exact gemiddelde van 43 doet deze wijn het goed, zij het dat de prijs/prestatie-verhouding peinzend wordt betwijfeld.

Hans heeft - net als Jeroen - dit jaar een licht a-typische wijnkeuze gemaakt. Althans, een Australische Shiraz blockbuster als de Kilikanoon Attunga 1865 uit 2009 zien wij doorgaans niet zomaar uit zijn binnenzak komen. Nu dus wel. En de emoties, die komen los. "Zit hier nog wijn in?" vraagt er een "het lijkt wel een vloeibare bonbon". Weer zo'n Grindr wijn, vindt een ander. De onmiskenbare lellebellerigheid van de wijn brengt het gezelschap om onverklaarbare redenen bij - daar is ze weer - onze vriendin Megan Fox. "Gelukkig hebben we geen last van sletvrees" meent Rick en inderdaad: het leed zou anders niet te overzien zijn geweest. Goed, deze wijn mag dan een fenomenale knaller zijn maar "de beste wijnen komen gewoon al 2000 jaar uit de Bordeaux", aldus opnieuw Rick. Jeroen valt hem bij: leuk al dat spul uit de Nieuwe Wereld, maar er moet gewoon meer Bordeaux worden gedronken. Berno sluit zich erbij aan: "na 5 van dit soort wijnen heb ik het wel gezien". Met een gemiddelde score van bijna 43 weert de Australië zich ondanks alles bijzonder goed, dat dan weer wel.

Wacht, als we dan toch overmoedig zijn geworden, zullen we dan maar weer eens hele grote beloftes gaan maken voor de volgende sessie? Goed, dat dachten wij ook. Er zal in 2014 alleen Bordeaux worden gedronken. Er wordt zelfs een gedetailleerde indeling afgesproken. Ron zal een Ducru Beaucaillou inbrengen, een oude klassieker uit Saint Julien. Jeroen doet Pauillac, Rick - uiteraard - Pomerol, Hans - uiteraard - Graves en Berno - uiteraard - Margaux. Mocht Edwin volgend jaar weer meedoen, dan rest hem Saint Estephe.

Ook zal er weer met een rode Bourgogne worden begonnen, gewoon omdat alle andere wijnen erna dan zoveel lekkerder smaken.

Er wordt - opnieuw - besloten in 2014 een zomer BBQ te organiseren. De datum wordt ter plekke geprikt: 13/7. Dan schijnt ook de finale van het wereldkampioenschap voetbal te zijn, geheel toevallig. De finalisten volgens het Genotschap: België en Duitsland.

Er wordt nog iets zoets gedronken, een Carmes de Rieussec 2009. Sleept er 36 punten uit op die nagenoeg onneembare Schaal Van Latour. We vermelden het maar even.

Het is 1:16 's nachts. De temperatuur buiten is onbestemd maar niet onverdraaglijk koud. Het wordt tijd om op te stappen. Berno's wijn - een baken van verfijning temidden van veel geweld - wordt tot morele winnaar van de avond uitgeroepen. De aantekeningen van uw notulist zijn zo in de loop van de uren verworden tot wilde krabbels en onbegrijpelijk anekdotes in een buitenformaat font. Gelukkig hebben we de foto's nog. Met Google's Auto Awesome kun je een hele rits foto's maken en de software zet dan automatisch in één foto alle geslaagde smiles bij elkaar, zo weet Jeroen te vertellen. Misschien dat we dat volgend jaar maar eens moeten proberen. Of zouden al die nagekomen beloftes dan automatisch tot een brede glimlach leiden?

Proefavond 2012: 50 Tinten Bourgogne

Het zal de trouwe lezer onmiddellijk opvallen na het lezen van het motto van dit jaar: het Genotschap is letterlijk van alle markten thuis, kent zijn klassiekers en beschikt nog steeds over dat opmerkelijk scherpe, collectieve gevoel voor humor.

Maar goed.

Het is gewoon weer eind december (de 28e om precies te zijn) als de heren zich verzamelen in Ron's huis. Buiten zijn er lichte aanwijzingen dat global warming toch een succes gaat worden: met 12 graden stormachtig weer is er in ieder geval niet sprake van een typerend klimaat. Hans bekijkt de glas-in-lood constructie van de ruit in de voorkamer en ziet het geheel vervaarlijk naar binnen bollen met de harde wind. 'Ben ik nu al dronken?' vraagt hij zich af. Een doordacht antwoord komt er niet op deze strikvraag, ook al omdat de anderen het te druk hebben met het bewonderen van de uitstekende biologische spaghetti bolognese, bereid en meegenomen door Jeroen.

Het spul valt meer dan goed in de smaak, ook al omdat de begeleidende Pouilly Fumé bepaald niet moeilijk doet.

Het is een avond van primeurs. Voor het eerst zijn alle wijnen van deze eeuw: een situatie waarvan de proevers zich ooit niet eens konden voorstellen dat hij zou plaatsvinden. Welnu, het blijkt gewoon een kwestie van afwachten te zijn. Verder is het nog nooit voorgekomen dat er geen enkele Cru Classé is ingebracht. Ook voor het eerst: de staatsiefoto wordt ter plekke op Facebook gepubliceerd. Hoewel het hier niet om een Project X Feest gaat (woord van het jaar trouwens, wat de heren betreft), wil het gezelschap toch een klein gebaar maken naar de buitenwereld. Suggesties dat een en ander te maken zou hebben met het ontijdig publiceren van het uiteindelijke verslag zijn uiteraard geheel speculatief. Ook is er deze keer geen Old Amsterdam kaas, een unieke breuk met het verleden die aan zwaarte wint als we ons realiseren dat zowel Ron als Rick (misverstanden, veronderstellingen, halve waarheden) kaas hebben gekocht. Edwin heeft dus waarschijnlijk groot gelijk niet mee te doen dit jaar; er is opnieuw sprake van een kwintet.


Nog voordat er serieus is geproefd verschuiven de discussies richting cruciale onderwerpen als Ray Kurzweil die zich bij Google heeft gevoegd en of er nu wel of niet ooit een 'singularity' komt waarin mens en computer gelijkwaardig zijn geworden. Ron laat het ter plekke voor de eeuwigheid vastleggen: mocht een computer ooit de Tolido Test doorstaan (een apparaat dat het aantoonbaar leuk en inspirerend vindt om wijn te drinken met het Genotschap), dan zal de singularity een feit zijn. Wat hem betreft gebeurt dat nooit, in geen enkele dimensie. En nu we het dan toch over IT hebben: Berno heeft een briljant idee voor een app die 'gebruiksvoorwaarden van apps leest' en vervolgens een management summary verstrekt aan de gebruiker.

Maar ja, tussen droom en daad staan wetten in de weg. En praktische bezwaren. Of zoiets. Zo zou Berno in 2012 de eerste Midsummer BBQ organiseren en is er ergens onderweg iets misgegaan. Om herhaling te voorkomen wordt ter plekke een datum geprikt: op 29 juni 2013 zal deze keer - echt waar - de BBQ door Berno worden georganiseerd.

Mooi. Zo is er vroeg op de avond toch al van alles bereikt. En er zit nog meer in, aangezien Rick zojuist de eerste fles heeft ontkurkt: de 2000 editie van Chateau Petit Village, een niet geheel onbekend fenomeen voor het Genotschap. Het zal de eerste van de twee Pomerol-wijnen worden deze avond. Ondanks de leeftijd van de wijn laten de tannines zich flink gelden. Er wordt een prachtig bouquet waargenomen, inclusief de lucht van 'pruimedanten' (hoe dat dan ook ruikt). Langzaam geeft de wijn zich meer prijs, terwijl Berno trots vertelt over dochter Jylva die doodleuk en routineus songs als 'backspacer' van Pearl Jam opzet. Met de opvoeding gaat het blijkbaar behoorlijk de goede kant op. Als we het dan toch over muziek hebben, besluit Rick 3FM's Serious Request op te zetten, terwijl Jeroen aan Ron een niet te missen tip geeft voor een TV-serie: 'Breaking Bad'. Jeroen vindt deze tip zo belangwekkend dat hij de notulist zelfs formeel verzoekt een en ander niet te vergeten in het verslag "gewoon omdat ik het vastgelegd wil hebben voor later".

Grappen over Trijntje Oosterhuis en de zangkwaliteiten van Carice van Houten rollen over tafel en Rick geeft zijn uiterst succesvolle recept voor Glühwein vrij: "maken, laten walmen, door de plee spoelen en vervolgens echte wijn drinken". Heel bruikbaar.

Er wordt gestemd, en met een nagenoeg unanieme beoordeling (Berno stelt zich - zoals het naar verluidt eerder is gebeurd - dissident op) van bijna 46 op de Schaal Van Latour is hier sprake van een baanbrekende, succesvolle eerste wijn.

Nu er dan toch door heel Nederland plaatjes worden aangevraagd, lijkt dit een mooi moment om de muzikale voorkeuren van het gezelschap eens vast te stellen. Wat zouden de heren van Serious Request willen horen? 

Jeroen: Time van Pink Floyd

Berno: iets van Muse

Hans: Norwegian Wood van The Beatles

Rick: Everlong van Foo Fighters

Ron: Paranoid van Black Sabbath

Het valt in de smaak, het maken van lijstjes. Vlot komen nu ook de favoriete films van 2012 ter tafel:

Hans: Amour ("hoewel ik hem nog wel moet gaan zien")

Ron: Intouchable

Berno: Skyfall ("want die heb ik gisteren gezien, overigens moet ik bekennen dat ik gedwongen naar Twilight heb moeten kijken")

Concerten van het jaar? Hierbij:

Berno: Muse

Rick: Pearl Jam op Werchter

Jeroen: Coldplay op het Malieveld ("ook IQ in de Boerderij, maar ik denk niet dat jullie dat goed vinden")

Terwijl er ijverig gevinkt wordt, is de tweede wijn aan de beurt: een Tignanello 2001, die volgens iemand "ruikt als verderop in de Bordeaux", maar dan met meer bite en agressie. Het zachtmoedige van de Pomerol is op slag een verre herinnering geworden. Deze wijn is stevig, komt een tikje wrang over maar maakt met zijn onmiskenbare Italiaanse trekjes toch een uitstekend indruk. Het gemiddelde van 44,5 onderstreept dit.

Het blijkt alles bij elkaar tot nu toe onmogelijk om de benchmark van 50 op de Schaal Van Latour te kloppen. Er wordt besloten dat iemand volgend jaar een Latour '94 zal inbrengen, gewoon om eens even te herijken (niet dat iemand ter plekke opspringt om deze zware taak op zich te nemen, we moeten ons dus zorgen maken over de praktische kant van dit voornemen). Hoe dan ook zal er ooit ook weer een Petrus op tafel komen, in ieder geval als Hans het Genotschap zal verlaten ("maar dat doe ik niet, want dat is veel te duur").

Voor dit jaar heeft Hans zich beperkt tot een buurman van de Petrus: een Vieux Chateau Certan 2007, eveneens uit de Pomerol. Die hoeft zich wat betreft de proevers niet te schamen, gelet op de waardering van 45,6. "Het is hier een Victoria's Secret Fashion Show voor wijnen" roept er een. De gespreksonderwerpen gaan wat schichtig heen en weer. Op het ene moment wordt besloten dat de bekende karakter-actrice Megan Fox een 44 zou scoren op de Schaal Van Latour ("maar goed, wie is er dan 50?"), op het andere moment wordt de verpletterende realiteit besproken dat elk atoom in het zichtbare en meetbare universum een IPv6 adres zou kunnen hebben (Hans:"geldt dat ook voor gesplitste atomen?").

Gelukkig is er ook nog wijn, in dit geval de Clos Les Lunelles 2003 van Berno. Deze outsider maakt onmiddellijk indruk. "Ruikt naar wijn" meent Hans. "Ruikt naar ECHTE wijn" vult een ander aan. "Lijkt wel een stier" vindt Berno, "een korte nek en gedrongen". "Hier wil ik wel een kistje van" stelt Hans "deze wijn kun je zo op een boterham doen".

Kijk, dat zijn de betere quotes. Genoeg moed verzameld om de traditionele - zo heel nu en dan falende - voorspellingen voor het komende jaar ter verzamelen. Syrië gaat kapot, dat is zeker. En de dreigende fiscal cliff in Amerika, daar gaat met succesvol uit komen. Jeroen geeft toe al enkele malen de dood van Mandela te hebben voorspeld, "maar deze keer gaat het echt gebeuren". Hij wil ook wel graag kwijt dat 2042 het jaar van de singularity zal worden, gewoon voor de archieven. Tevens voorziet hij - om onduidelijke redenen - een ramp in Noord-Duitsland. Berno verwacht een saai 2013, hoewel het hem niet onmogelijk lijkt dat Bush sr. aan het kortste eind gaat trekken. Hans is er zeker van dat een volksopstand zal uitbreken, "ik weet alleen niet waar". Ook vermoedt hij 65 te worden "als ik blijf leven, natuurlijk".

Terwijl Alice Cooper's 'Halo Of Flies' weerklinkt via Spotify wordt er gestemd over de Clos Les Lunelles: zonder meer de verrassing van de avond, gezien de 45,8 die wordt gescoord.

Eens kijken of Ron's onvermijdelijke blockbuster, toepasselijk gedoopt Two Hands Barney's Block (jaargang 2008 uit McLaren Vale) daar nog iets tegenover kan stellen. "In ieder geval lekker op een pannenkoek" is Hans' kennerstip. Is het toeval dat op de achtergrond Wolfmother tekeer gaat? Van een afstand lijkt de wijn een zwarte kleur te hebben. De smaak is bijna port-achtig, waarbij het gevolgde Amarone-procédé (dit houdt onder andere het drogen van druiven in) zeker een rol speelt. Met een 46,2 valt de wijn zo wat later op de avond blijkbaar uitstekend in de smaak.

Er worden plannen gemaakt voor de proefavond van volgend jaar. Het is - zoals eerder besproken - tijd voor een herijking, en daarom zullen Hans en Ron gezamenlijk een Latour '94 inbrengen (en daarnaast natuurlijk een andere wijn). Ergens in de komend jaren zal bovendien ook een 'verticaaltje' worden uitgevoerd: iedereen dezelfde wijn, maar van verschillende jaargangen.

Zal het ooit zover komen dat er 5 Latours op de tafel staan?

Voor dit jaar resteert in ieder geval alleen nog de afsluiter: een Chateau Gireaud uit 2000. Terwijl er wat aarzelend aan de zwaveltonen wordt geroken, bekent Jeroen dat hij regelmatig 'obscure muziek' afspeelt in zijn auto op weg naar zijn werk.

Werkelijk niemand blijkt dit te hebben verwacht.

De sauternes valt goed bij het gezelschap zonder dat er zware emoties worden losgeweekt: "deze is heel aardig in zijn soort, maar ja". De 40,6 waardering vermelden we hier dan ook vooral als statistische voetnoot.

Het is een fantastische proefavond geweest. Rick verklaart het niet erg te vinden als hij morgen een kater heeft: "dan is het in ieder geval een kater met een tevreden gevoel". Het gezelschap ontbindt zich rond kwart voor 2, het vizier al gericht op 2013: het jaar van De Grote Herijking.

Proefavond '2011': Dag der Verfijning

Wat zeiden we ook alweer precies de vorig keer? Ah ja, wacht even: we vonden het heel bijzonder dat de jaarlijkse proefavond niet gelijk na Kerstmis 2010 maar pas eind Januari van het nieuwe jaar had plaatsgevonden. Schokkend was het, ondenkbaar eigenlijk. Maar als je ergens goed over nadenkt en het echt wil, kan het altijd beter. Vandaar waarschijnlijk dat het Genotschap der Fervente wijndrinkers deze keer pas op zaterdag 18 februari 2012 bij elkaar weet te komen.

We moeten wel gelijk toegeven dat Hans en Jeroen er een bijzonder gelegenheid van maken. Er zal deze keer - bij wijze van experiment - uitgebreid worden gegeten voordat de wijnen aan de beurt komen. In het bescheiden, benauwde pijpenlaatje dat Ron aanduidt als 'keuken' slagen beide waaghalzen er in gekonfijte eendenbout met romige aardappelzalf en knisperende haricots verts te produceren. Een imponerende aftrap die zich gewillig laat begeleiden door de witte starter-wijn, te koop bij de firma Sligro voor 4.95 en die door een van de aanwezigen wordt aangeduid als een 'Chardonnay voor slobbervrouwen'. Dat er toch merkbare leeftijdsverschillen tussen de proevers onderling zijn, wordt duidelijk als Berno geen idee blijkt te hebben wat voor impact sherryverslaving in de jaren '60 en '70 had op menig Nederlandsche huisvrouw. Hans en Ron leggen het hem geduldig uit.

Er wordt rond de tafel gekeken. Edwin is opnieuw verhinderd. Welnu, een kwintet zal het dus zijn vanavond. Op de stemmige staatsiefoto zorgt de firma Apple ervoor dat hij toch een beetje aanwezig is. Wanneer kunnen ingrijpende verschuivingen in de samenstelling van het Genotschap worden verwacht? Ron's zoon Thijs is ondertussen 19 (vooralsnog zonder zelfs maar een atomaire affiniteit met wijn te hebben overigens). Zou hij - hypothetisch gezien - Hans kunnen vervangen als hij binnenkort op zijn 65e met pensioen gaat? Er worden lichte twijfels uitgesproken. "Hoe dan ook" stelt Hans "als ik uitstap, wil ik wel een Petrus drinken". "Geen probleem" zegt Rick "je weet wat zo'n fles kost". Hans lijkt deze stelling te overpeinzen. Zijn blik is echter op de wijnglazen gericht: "zeg Ron, gaan we nou echt diezelfde glazen gebruiken?".

Goed, het is blijkbaar hoog tijd voor de rode wijn.

Een speciaal jaar wordt dit, ook al omdat de vorige keer is besloten deze sessie tot de "Dag van de Verfijning' te bombarderen. Na jaren van een ongemakkelijke verstandhouding tussen het Genotschap in het bijzonder en Franse, chauvinistische boeren in het algemeen zullen er deze keer uitsluitend wijnen uit de glorieuze Bordeaux worden gedronken. Geen ordinaire knallers uit de nieuwe wereld, geen dikdoenerige smaken uit Italië of Spanje, alleen maar de Koningen en Koninginnen van de wijn komen deze avond aan bod.

Alles is ervoor gereed. Hugh Johnson's wijngids is definitief passé: de benodigde kennis komt tot ons via de iPad. De muziek komt uit de Cloud en is aan het begin van de avond van Aphex Twin en 4 Hero. En waar is eigenlijk de eigen Facebook-pagina van het gezelschap? Geen probleem, Jeroen zal hier snel voor gaan zorgen.

Rick heeft 'uit de kelders van Verbunt' (lees: huisdealer Jeroen) een Chateau Batailley 2001 meegenomen. Mooi, vindt iedereen. Maar Rick aarzelt. "Wat valt er eigenlijk nog met topwijnen te beleven?" vraagt hij zich hardop af. Men kijkt elkaar aan. Er lijkt sprake van een strikvraag. "Alle premier cru's zijn al verdwenen naar Azië voordat ze geproduceerd zijn" claimt Rick. Toch neemt hij maar een slok van de ingebrachte, bescheiden 5e cru. "Die heeft in ieder geval geen kurk" stelt hij vast, decennia van ervaring verradend. Het gaat hier om een typisch Bordeaux-bouquet: een combinatie van de stal en boter. De smaak lijkt in eerste instantie niet gelijke tred te kunnen houden met de reuk. Maar laten we eerlijk zijn, niet alles kan een premier cru zijn vanavond. Niet meer te betalen tegenwoordig, net zomin als de meeste 2e cru's. "Het is al bijzonder genoeg dat we vanavond Bordeaux drinken" stelt er een "dat zie je tegenwoordig alleen nog in China op de kaart".

Nee, dan vroeger. De gedachten gaan terug naar de sessie in 1995, toen er bijna achteloos een Chateau Mouton Rothschild '85 doorheen ging. Berno hoort het met verbazing aan: "zo'n eerste keer en dan gelijk van die topwijnen drinken". De rest van het gezelschap zwijgt slechts, schuldbewust.

Ondertussen is de Batailley steeds meer gaan bevallen. Zoals Rick al voorspelde, is de laatste slok de mooiste. En met een 39,4 op de Schaal van Latour, mag er niet bepaald geklaagd worden.

Dat smaakt naar meer. Ron zet een Chateau Petit Village 1995 op tafel (geen zorgen, dit is nog geen jaar met alleen maar wijnen uit de nieuwe eeuw). Aangeschaft bij de heer van Dop in Voorburg, die verklaarde vorige week er zelf nog een met succes te hebben gedronken. Klinkt een beetje als de Auto en het Oude Vrouwtje, maar vooruit. De eerste indrukken hebben we wel vaker bij een wijn uit de Pomerol: fluwelig en zacht. Hans neemt een poepjeslucht waar (Berno, die een zwaar jaar met weinig slaap achter de rug heeft: "vanavond even niet, die lucht heb ik al genoeg thuis"). Om onduidelijke redenen wordt er kort verkast naar de banken in de woonkamer. Daar wordt op de wijn gekauwd - de Petit Village verlangt duidelijk meer tijd - en er wordt gefilosofeerd over voetbal. Hans is ervan overtuigd dat Heerenveen landskampioen gaat worden. Dan begint hij met Ron een gedragen discussie over de diepte en dimensies van een relatie. Jeroen kijkt om zich heen: "eh, zit er nog wijn in die fles?". Nee? Jureren dan maar. Met een gemiddelde van 37.6 blijft deze wijn een tikje teleurstellend achter op diens voorganger.

Jeroen komt met 'andere poep': een Chateau Canon-La-Gaffeliere 2001 uit Saint-Emillion. Een bliksems mooie wijn die in zijn fruitige heerlijkheid en perfecte balans bijzonder goed valt bij de proevers en uiteindelijk tot de topwaardering van de avond leidt: een blozende 45 op de Schaal van Latour. Er wordt volop genoten en nu is er kapsones genoeg om, tegen beter weten in, voorspellingen te gaan doen. Ron - vroeg op de avond probeerde hij al uit te leggen wat Salesforce.com precies doet - gooit er wat IT-voorspellingen tegenaan: 2012 wordt het jaar van Kinect, UltraBooks en Windows 8. Voorts zal er een 'iPad 3' komen met een schitterend HD scherm. Hans en Rick zijn er beiden van overtuigd dat het huidige gedoogkabinet zal sneuvelen. Het land zal verscheurd worden tussen de neo-marxisten van de SP en de neo-fascisten van de PVV. Iemand meent dat Iran in 2012 zal breken, niet alleen door militaire machten maar vooral door de kracht van het Internet en ordinair geld. Obama gaat de verkiezingen winnen, zonder twijfel! Ron pent voor de geschiedenisboeken alvast neer dat in 2016 de Republikein Marco Rubio de nieuwe president zal worden. Dan natuurlijk ook nog even voetbal: Duitsland wordt Europees kampioen en Barcelona wint de Champions League.

Het is de beurt aan Hans die - opmerkelijk genoeg - zijn meegebrachte fles weet te ontkurken met een knal. We hebben hier dan ook te maken met een Chateau Pichon Longueville Comtesse de Lalande 1986, een wijn met 25 jaar op de teller. 1986! Het jaar van Tsjernobyl. Berno meent gelijk een metaalluchtje te bespeuren. Hans vindt de wijn ronduit stinken. Maar de smaak, daar gaat het natuurlijk echt om. Terwijl op de achtergrond de formatie Underworld de 'klassiekers van nu' (Rick) speelt, verschuift het gesprek op onnavolgbare wijze van Guantanamo Bay (een potentiële toeristische trekpleister, vooral voor liefhebbers van waterboarding) naar Brazilie: volgens Ron het nieuwe voorbeeld als het gaat om economische activiteit en politieke verdraagzaamheid. Uiteindelijk wordt de veteraan onder de wijnen van vanavond met een 43 uitstekend gewaardeerd.

Terwijl Ron hardnekkig aan het sms'en is met Mary (Jeroen: "gebruik je niet eens Whatsapp?") zet Berno een Chateau Gruaud Larose 2006 neer. Deze wijn is bij het gezelschap ondertussen zo bekend en geliefd dat hij rustig als de huiswijn van het Genotschap kan worden aangemerkt. Onmiddellijk valleen de krachtige tannines van deze nog relatief jonge wijn op. Tegelijkertijd wordt het besluit genomen om bij wijze van extreem hoge uitzondering Mary, net in dienst bij restaurant Ivy en pas laat klaar, toe te laten tot de allerlaatste fase van de proefavond. Dan moet er wel een extra fles tevoorschijn worden gehaald. Dat spreekt. Hoewel heel even aan de verleiding van een rasechte JP Chenet wordt gesnuffeld, komt er uiteindelijk een Amarone 1997 van Masi uit Ron's kelder. Buiten mededinging is deze krachtpatser, dus we zullen wel nooit weten in welke mate hij kan tippen aan de mooie 42.2 van de Gruaud Larose.

Het slagveld wordt nog eens overzien. Weinig is er meer over van de uitstekende kazen, waaronder zich deze keer onder andere een 'Echte Limburger' en een 'Oude Rotterdammer' bevonden.

Harmonisch en Euforisch, dat zijn toch wel de sleutelwoorden van deze avond der Verfijning. De kater komt immers altijd pas later. Toch mist Berno de contrasten: al die wijnen uit dezelfde regio zijn het wel irritant roerend met elkaar eens. "Toch ben ik een Bordeaux-fan" verklaart Jeroen. Kan wel zijn, maar het wordt steeds moeilijker om aan mooie wijnen te komen. Zouden we misschien van tevoren Bordeaux-wijnen bij de van der Valk slijterij  moeten bestellen? De 2012 sessie, het is nog wat onduidelijk hoe deze zal gaan verlopen. Men moet zelf maar weten welke wijn wordt meegenomen, daar komt het in het kort op neer. Om misverstanden en excuses bij voorbaat uit te sluiten, wordt wel ter plekke een datum vastgesteld: donderdag 27 december, dat gaat het worden. Zal het verslag van de 2011-sessie deze keer op tijd worden geschreven? Er wordt gezonde twijfel geuit op basis van langdurige, bittere ervaringen. Moeten we dan maar in kleine stukken gaan bloggen over de sessie? No way! Berno komt met het idee om de Midsummer-proeverijen nieuw leven in te blazen. Hij werpt zich op als vrijwilliger om 'BBQ 1' te organiseren, de datum zal later worden bekendgemaakt.

Met 5 graden is het bepaald niet koud buiten. Een half uur na middernacht trekt Hans als eerste zijn jas aan. Dat lijkt vroeg, maar met de aangepaste aanvangstijd van vandaag is het in feite virtueel al 2 uur. De Dag de Verfijning is daarmee al ruim in blessuretijd. Op naar de volgende keer.

Proefavond '2010': Supersized

We schrijven vrijdag 28 januari 2011. Het Genotschap der Fervente Wijndrinkers heeft zich vol goede moed verzameld in het nieuwe huis van Jeroen te Voorburg. Het stokbrood staat op tafel, de eerste kazen beginnen al uit te lopen, de eerste flessen draaien hun warmlooprondjes. Men heeft er zin in en...

Wacht. Even terug.

Zei daar iemand 'januari'? Jawel, lezer, u leest het goed. Voor het eerst in de toch niet geringe geschiedenis van het Genotschap vindt de jaarlijkse proefsessie niet tussen Kerst en Oudjaar plaats maar is er verplaatst naar het nieuwe jaar. De redenen liggen in fysiek ongemak van diverse leden van het Genotschap. Zo kon er een in december nog geen molecuul van een roodgewassen kaas ruiken (hetgeen licht zou afdoen aan de smaakbeleving) en had een ander zoveel last van zijn maag dat alleen zijn 'vrienden Rennie en Zantax' er nog toegang toe hadden. Een onhoudbare situatie, daar waren de anderen het na enig verwijtend gemopper toch wel over eens. De pogingen om tot een nieuwe datum te komen waren vervolgens illustratief voor de moderne, steeds drukdoenerige levens van de leden: langdurige, allengs slinkende lijstjes van beschikbare datums werden uitgewisseld. Uitvluchten en drogredenen bepaalden het straatbeeld. Uiteindelijk bleek 28/1 haalbaar. Ook voor Rick, die zich na enkele jaren van retrospectief mediteren weer aansloot bij de professie maar deze keer niet voor Edwin, de alles kunnende doch zeer drukke vader die voor de gelegenheid alsnog moest bedanken.

Goed, een kwintet is het dus deze keer geworden. Vijf veelbelovende flessen rode wijn getuigen hiervan, plus de onvermijdelijke zoete afmaker. Nadat Sanne snel met de huiscamera een aantal foto's heeft genomen (om daarna - uiteraard - discreet andere oorden op te zoeken) geeft Jeroen nog even een rondleiding door zijn imposante nieuwe woning. Mogen wij hier van 'supersized' spreken? We denken van wel. In de keuken ontwaren we maar liefst twee ovens temidden van de nieuwste garnituur, hulpmiddelen en culinair gerichte apparaten. Veel wordt opgeslagen in extra brede keukenlades waarvan het bestaan tot nu toe alleen werd vermoed in grootstedelijke apotheken en A0 lichtdrukkerijen. Aan de muur prijkt een TV-scherm dat zo groot is dan het achterliggende behang goedbeschouwd niet eens gesausd hoefde te worden.

Zullen de wijnen dit jaar net zo groot zijn? Wordt het 'ietsje meer' deze keer?

Er is maar een manier om daarachter te komen.

Rick ontkurkt zijn bijdrage: een Chateau Cantenac Brown uit 2000. Volgens hem gekocht bij 'Drinkland', niet onmiddellijk een naam voor een upbeat retailketen, maar schijn zou hier wel eens kunnen bedriegen. Aan de royaal uitgevoerde eettafel worden de eerste slokken van de 2010 sessie genomen. Verfijnd en elegant, daar is iedereen het snel over eens. "Dat gaan we zometeen nog missen" meent Rick. Berno is toch al een beetje in Franse sferen. Hij heeft een huis in de Voorburgse wijk Essesteijn gekocht. Interessant genoeg stierf de conifeer in zijn nieuwe voortuin spontaan na het vertrek van de vorige eigenaar. Een laatste saluut van de buurman - een Fransoos - zo klinkt de eensluidende hypothese.

De gezondheid van de Genotschapleden is ondertussen wel een gespreksonderwerp aan het worden. Hans mag nog maar 2 glazen per dag drinken ('maar ja, er zitten er 4 in een fles') en ook Ron is enige tijd geleden bij de dokter geweest met pijnlijke katerklachten na het drinken van wijn (het antwoord van de voormalige legerarts: 'ja, drink dan geen wijn'). Voorzichtig en met mate slobberen wordt daarmee het devies; supersized drinken kan eigenlijk niet meer hoewel de opmerking van de huisarts van Hans ('ach, hoe kun je sowieso van meer dan twee glazen wijn nog genieten?') met bijtend ongeloof wordt begroet.

De opmerkzaamheid wordt er alleen maar hoger van. Toch? Hans waardeert de Bordeaux als 'lekker en met verfijning'. Jeroen ook, getuige zijn kwalificatie van 'wijvendrankje". Er moet gestemd worden. Zoals de oplettende lezer nog wel weet, is vorig jaar besloten over te gaan op een nieuw waarderingssysteem. De 'Schaal van Latour' meet alle wijnen af tegen de memorabele benchmark van 50 punten voor de Chateau Latour 1994, zoals gedronken tijdens de 2009 proefsessie. De flexibiliteit van deze schaal is duidelijk aangezien er op het eerste oog geen limieten zijn, zowel niet omhoog (100 is geen maximum) als omlaag (niemand zegt dat we niet onder de 0 kunnen duiken).

Met een gemiddelde van 41 trapt deze allereerste wijn in het nieuwe systeem in ieder geval meer dan uiterst verdienstelijk af.

Hans heeft een Opus One 1993 ontkurkt, een wijn die al langere tijd op het verlanglijstje van het Genotschap staat en anno nu nog de enige wijn uit de vorige eeuw is. Terwijl de eerste slokken worden genomen, wordt gemijmerd over de verwachtingen van de vorige sessie. Er is toch meer veranderd dan velen op dat moment vermoedden. Berno verwekte opnieuw met succes een nazaat en kocht een nieuw huis (dat met die Vergiftigde Conifeer en de Franse Buurman, Kuifje-episodes eigenlijk), Hans schafte eveneens een ander huis aan, Jeroen verhuisde naar zijn supersized woning en Ron ging internationaal werken. De verbazing over de Californische wijn groeit ondertussen. De wijn toont zich van zijn beste Franse kant en bij een blinde proeverij zou menigeen zich vergissen. Toch komt er na enige tijd een Amerikaans gevoel in de vorm van een 'Disney nasmaakje'. Ook worden er 'koekjes', 'zoetjes' en 'Fruitella' waargenomen, zodanig dat hier rustig van Bordeaux on Steroids kan worden gesproken: zo mag je een Bordeaux wel noemen waarin 'een marshmallow is verdronken'. U merkt het al, aan stijlfiguren en creatieve metaforen geen gebrek in dit immer goedgeluimde gezelschap.

Wat dit allemaal waard is? Volgens het Genotschap een dikke 37 op de Schaal van Latour.

Terwijl Jeroen zijn Ducru Beuacaillou 2001 (kijk eens aan, alweer een Bordeaux) inschenkt, wordt er gediscussieerd over de razendsnelle opmars van de Smartphone, een bron van verslaving voor velen, hoewel niet voor wijnrecensent Parker die het nog steeds houdt bij stenciltjes. Ter plekke wordt een nieuwe Killer App voor Google bedacht: een Man-VrouwVertaler die gaat helpen om Mars en Venus dichter bij elkaar te brengen. Auto-correct, ook zo'n ding: de toch alom gerespecteerde familienaam 'Tetteroo' wordt door de firma Google omgezet naar 'Hetero' en 'Berno' wordt 'Porno'. Ogenschijnlijke toevalligheden die toch tot diepe bespiegelingen leiden. Alles natuurlijk tijdens het proeven van de illustere, bijzonder verfijnde Sain-Julien die na enig soebatten wordt beloond met een gemiddelde waardering van 40.

Teneinde een surplus aan subtiliteit te vermijden, heeft Berno via zijn huisdealer Jeroen gezorgd voor een Dead Arm 2004, een ronduit gewelddadige bijdrage uit Australië. De wijn wordt geschonken in glazen die elk in hun eentje waarschijnlijk een gehele fles zouden kunnen bevatten. Er komt zo genoeg lucht bij, maar de kracht van het brouwsel (Berno: 'deze klok je dus niet zomaar even weg') doet het gezelschap zich wel afvragen bij welk gerecht je zo'n wijn eigenlijk zou kunnen drinken. Misschien wel bij niets: de bol van de Shiraz staande Dead Arm is eten, drinken, kaas en dessert tegelijkertijd.

De op niets gebaseerde overmoed slaat - zoals gewoonlijk rond dit tijdstip - toe bij de heren. U raadt het al, men waagt zich tegen beter weten in aan voorspellingen. Ron en Rick roepen het nieuwe jaar alvast uit tot het Jaar van de Foo Fighters. Volgens Jeroen moeten we in 2011 helaas Nelson Mandela gaan missen (Rick: 'sure, die wordt minstens 100'). Sommigen menen zeker te weten dat er verkiezingen zullen komen in het nieuwe jaar. Noord-Afrika wordt volgens Hans nu wel heel instabiel en Jolande Sap gaat gewoon voor de Afghanistan-missie stemmen (in Kunduz gaat er op dat moment een siddering door een ruggengraat). Volgens Ron gaat er in 2011 in Florida een Latino opstaan die de volgende president van Amerika wordt. Of in termen van Nostradamus te blijven "In de schaduw van de Grote Muis daagt de Zuiderling de Halfbloed uit".  Over terroristische aanslagen wil niemand het meer hebben ('we weten het nu wel'). Nog maar even terugkijken op 2010 dan. Ellen ten Damme wordt om ongedocumenteerde redenen uitgeroepen tot Karaktervrouw van het Jaar.  En Inception gaat de boeken in als de beste film.

Vervolgens wordt de Dead Arm met een bescheiden 41 goed gewaardeerd, maar niet zo goed als de verfijnde Cantenac Brown van het begin van de avond. Dit stemt opnieuw tot peinzend nadenken. Ter plekke wordt besloten om de volgende proefsessie te bombarderen tot Avond van de Verfijning. Er zal uitsluitend wijn uit de Bordeaux worden gedronken, waarbij de verdeling van de subregio's als volgt wordt besloten: Ron - Pomerol, Hans - St. Emilion, Jeroen - Pauillac, Rick - St. Julien en Berno - St. Estephe. Als Edwin onverhoopt weer meedoet, mag hij zich richten op een wijvendrankje uit de Margaux.

Terwijl het concept 'Drinkland' nog eens wordt doorgezaagd op mogelijke alternatieve benamingen (wij noemen DrinkWereld, DrinkKosmos, DrinkEiland, DrinkKneiter, DrinkPakker) en Loungeradio.com voor passende achtergrondgeluiden zorgt, komt er nog een schreeuwend wijnmonster op de tafel. Van Ron natuurlijk, opnieuw via de bekende huisdealer. Het betreft hier een Spaanse Numanthia 2004 die door meneer Parker - die van de stencils -  met overslaande stem met 98 punten werd gewaardeerd. De wijn geeft zich niet zomaar prijs, in eerste instantie valt er weinig bouquet te bespeuren. Sterker nog, ook na enig aandringen, geduld en diverse zuurstofbehandelingen blijft de wijn zich in strakke, meedogenloze stilzwijgendheid hullen. Kom over een jaar of vijf nog maar eens terug, zo luidt het advies van het gezelschap na een hardvochtige jurering die tot 32 punten leidt.

De spruit van Berno, die moet maar eens degelijke, Hollandse naam krijgen stellen de proevers vast. Een meisje? We stemmen voor Toos, Greet, Miep, Bep, Jet of zelfs het schilderachtige Zus. Als het een jongen wordt - en dat lijkt de meesten toch onvermijdelijk - dan is er maar een keuze: Jan.

Ja, Jan Mulder, die gaat het helemaal maken. Kan makkelijk 1000 jaar worden. Maar over 20 jaar zal hij eerst de Benjamin zijn in het Genotschap 2.0, tegen die tijd gevormd door de (achter)neven Thijs, Jesse en Jan. Natuurlijk is het originele gezelschap tegen die tijd ook nog immers actief, ook al zal de wijn waarschijnlijk uit de borrelglaasjes worden gedronken die overdag voor de Advocaatjes met Slagroom worden gebruikt.

Om half 2 verlaat het gezelschap Jeroen's woning, elkaar verzekerend dat er hoe dan ook geen Genotschap App gaat komen. Buiten vriest het stevig: zelfs de winter doet dit jaar supersized mee.