Wat kijkt het Genotschap van Fervente Wijndrinkers op de avond van 27 december 2006 toch weer vertrouwenwekkend de camera in. Zou het zijn omdat het hier zo'n beetje om de allereerste foto van een gloednieuwe Canon EOS 400D gaat, of weet het gezelschap eenvoudigweg meer dan de argeloze toeschouwer? Zal er deze avond bijvoorbeeld eindelijk worden onthuld hoe het zit met global warming? Welke mondiale politieke, culturele en sociale aardverschuivingen mogen er in 2007 worden verwacht? Valt dat nou mee, een eerste kind krijgen? Is de groepsfoto door Edwin genomen of via de zelfontspanner? En voor we het vergeten, wat is er precies met de Old Amsterdam kaas gebeurd?
Allemaal brandende vragen waarop u en ik korte, bondige antwoorden verlangen. Blijf daarom vooral lezen, hoewel er rond de genoemde bijvoeglijke naamwoorden weinig garanties gegeven kunnen worden. Hebben we het nog niet eens gehad over de Moeder van alle Vragen: zijn de wijnen nog een beetje te drinken dit jaar? De voortekenen zijn in ieder geval goed. In de ons ondertussen maar al te bekend voorkomende boekenkast (we ontwaren onder andere het monumentale standaardwerk 'digitale fotografie voor gevorderden' en ook zien we 'the world is flat' van Thomas Friedman) zien we - toch weer - opmerkelijk veel Fransozen staan, vanuit de Nieuwe Wereld geflankeerd door een geïsoleerd opererende witte starter uit Chili. Wel is er wat Portugees gooi-en-smijt-werk aangerukt en is er gezorgd voor 30 jaar oude Sherry.
We hebben vandaag wel met een speciale editie te maken. Buikklachten na de pré-proefavond begin december (een er verraderlijk langzaam insluipende gewoonte om enkele weken vantevoren alvast teveel wijn te drinken) hebben Edwin doen besluiten deze keer niet mee te doen. 'Het kan ook gewoon teveel kaas zijn geweest' merkt er een op. Waarna een deel van de rode draad door de hele avond heen is gevonden. Nou ja, draad. Noem het maar gerust een kabeltouw, als elke tweede zin vanuit een nieuwe, creatieve optiek op hetzelfde onderwerp terugkomt. Om de meelezers niet teveel te bruuskeren wijden we er in dit verslag slechts beperkt - zij het steeds met veel enthousiasme - aandacht aan.
Want er moet natuurlijk ook nog geproefd worden, en wel van 's werelds beste wijnen. Neem bijvoorbeeld deze niet te versmaden witte starter uit Chili, de Vina Casas del Bosque uit 2004. Berno neemt een eerste slok en en kijkt dan benauwd op 'ik heb een beetje buikpijn, geloof ik'. Flauw Berno, bah. Gelukkig komen er anderen met serieuze proefnotities. Rick bespeurt bijvoorbeeld Granny Smiths. En Jeroen ruikt grapefruit ('gelukkig smaakt hij niet zo'). Hoewel de door Hans meegenomen wijn 9 maanden op eikenhout heeft gerijpt, domineren de vanilletonen niet. Rick zit er in eerste instantie wat onderuit gezakt bij, moe als hij is van een bedrijfsborrel van de HTM (de Haagse bus- en trammaatschappij). 'De schalen bitterballen werden me letterlijk uit de handen gerukt; en iedereen maar zeuren over agressie in de bus. Maar wie let er op de chauffeurs? Niemand natuurlijk. Ik voelde me net een ambulancebroeder, zo bedreigd'. Ron en Hans springen snel bij. Een schande is het inderdaad, dat openbaar vervoer. Als Jeroen vragend opkijkt, voegt Ron snel toe dat hij wel eens een bus voorbij heeft zien rijden op straat. Een typisch geval van ervaringsdeskundigheid. Met een gemiddelde waardering van 7.1 komt de eerste wijn goed uit de startblokken.
Gek trouwens hoe er tussen de ene zin en de volgende soms - voor je gevoel dan - maanden tussentijd kan liggen. Maar dit even terzijde. Hoogste tijd om 2006 in retrospectief eens wat na te kneden. 2006 Is eigenlijk het jaar van 'zeg maar', constateert Jeroen. Achter elke derde zin volgt wel deze toevoeging, ogenschijnlijk zonder enig nut. Het is iedereen wel duidelijk: de rest van de avond zal het taalgebruik op een gouden schaaltje gewogen worden.
Ron vertelt over zijn nieuwe website 'http://www.mierenneuken.com/', een site die beoogt de wereld duidelijk te maken hoeveel CO2 er wel niet door mieren wordt geproduceerd. Mieren zijn slecht, daar komt het eigenlijk op neer, en daarom mag er best een beetje gedemoniseerd worden. Vandaar waarschijnlijk ook de slagzin 'Ant Incoveninent Truth' op de hoofdpagina van de site. Ach, eigenlijk zijn we bij voorbaat kansloos, besluit het populistisch redenerende gezelschap. Je kunt wel lekker groen gaan fietsen, maar ondertussen werken de verzamelde industrieën van China en India op volle kracht door. Daar moet je heel wat kilometers op je fiets voor compenseren, zeg maar.
Op de tafel verschijnt een Chateau Du Tertre 1997. Hans heeft ooit op een blinde proeverij deze fles herkend ('hoewel ik moet toegeven dat er niet zoveel 5e cru's zijn'). Berno brengt deze fles in en hij heeft gelijk ook maar een stapeltje printouts van wijnrecensies meegenomen. Rick neemt de lijst van Bordeaux cru's door en stelt vast dat hij nog altijd wat te wensen heeft, 'maar niet veel'. Er wordt geproefd en het bouquet wordt geprezen. De bekende stal komt langs, evenals vanille. Eigenlijk valt een echt goede Bordeaux nog steeds niet te overtreffen, wordt er gemompeld. De wijn begint met een lichte impressie maar hakt er daarna alsnog stevig in. 'Ik voel toch wat krampjes nu' klaagt Hans. Jeroen snijdt ondertussen een opvallend groot stuk kaas af, hetgeen hem op de opmerking komt te staan dat 'Edwin er niet is'. De recensies blijken van de Amerikaanse wijnrecensent Parker te zijn, in zijn eentje verantwoordelijk voor het werkwoord 'Parkerization' (lees: wijnen worden steeds vleziger, voller en fruitiger, want Parker houdt daarvan). Wat vinden we eigenlijk van deze wijn, wordt er gevraagd. 'Moment' zegt Hans 'ik begin nu aan het deel van Edwin'. Toch weer drie EdwinMomenten in minder dan een minuut. De vanille verdwijnt langzaam, zo luidt de opinie, en de wijn wordt nu alengs milder.'Aangenaam. Mooi. Een wijvenwijntje'. We doen maar even een greep uit de talrijke opmerkingen. Terwijl op de achtergrond de Blue Note Trip voortkabbelt, wordt er een gemiddelde waardering van 7.9 uitgeperst.
'We drinken wel traag dit jaar' vindt Rick 'jullie worden blijkbaar een dagje ouder'. Zonder veel omhaal zet hij een Cos d'Estournel 1994 op tafel, toch maar even de beste St. Estèphe die er te krijgen is en gewoon weer zo'n echte, klassieke Bordeaux. De wijn is zeer donker van kleur en belooft intensiever te zijn dan zijn voorganger. Jeroen proeft dropjes. Hij vertelt zwijmelend over zijn dochter Lily 'nu al echt zo'n vrouw, met pieken en dalen en zo'. Ja kerel, dat is iets met Himmelhoch, schijnt het.
Berno vertelt over Yilva, die na een wat moeizame start nu kerngezond is en op volle toeren draait. 'De darmen werken ook wel goed, ik wist niet dat een mens zulke luchten kon produceren'. Leuk begeleidend praatje voor bij het proeven. Het panel laat zich gelukkig niet afleiden en werkt stug door aan de proefnotities. Parker zou er een puntje aan kunnen zuigen. Met een gemiddelde van 8.3 worden superlatieven als 'heel mooi', 'klassiek' en 'kiezel' recht aangedaan.
Laat ons raden: de volgende wijn is een klassieke Bordeaux? Inderdaad, de Vieux Chateau Certan 1990 is na Petrus zo'n beetje de best bekend staande Pomerol. De kleur is mysterieus donker en Jeroen merkt na de eerste slok op dat 'deze wijn weer niet te zuipen is'. 'Kolere' roept Hans, zo te zien met een goedkeurende intentie. Sommigen vinden dat deze wijn opmerkelijk dicht in de buurt van de legendarische Petrus van vorig jaar komt. Dan gaan de gedachten - geheel verrassend - uit naar Edwin, die het op dit moment waarschijnlijk moet doen met een Bordeaux Superieur uit de kampwinkel. De aanwezigen geven zich over aan een minuut van ingehouden, bespiegelende stilte. Daarna wordt er hartverscheurend, snikkend en krijsend gelachen. 'Vieze wijn behoeft geen krans' roept er een. En terwijl op de achtergrond ondertussen de Brand New Heavies hun Greatest Hits afdraaien, wordt er gestemd over de Vieux Chateau Certan, een 'magistrale, complete wijn' die er uiteindelijk met een 8.6 vanaf komt, in waardering in feite nog geremd door Berno die een en ander 'wat zuur' vindt smaken.
'Klap dat notitieblok maar open' zegt Hans 'we gaan voorspellingen doen; nu zijn we nog helder, zeg maar'. Ah, de voorspellingen. Jammer toch dat alle sessies voor het nageslacht op Internet worden bewaard. Zo wordt het pijnlijk duidelijk hoe weinig accuraat het gezelschap tot nu toe de toekomst heeft geduid. Gelukkig heeft dat niemand tot nu toe tegengehouden zijn mening te verkondigen. Berno is er van overtuigd dat we in 2007 opnieuw naar de stembus zullen gaan. En een kabinet met de Christen Unie, dat komt er nooit. 'Nederland wordt een politiestaat' wordt ergens geroepen. Hans waagt zich aan een extreem visionaire voorspelling: 'ik denk dat Saddam Hoessein wel wordt opgehangen'. Als het gezelschap zo nog eens op 2006 terugkijkt, valt het eigenlijk mee 'hoe weinig aanslagen er worden gepleegd'.
Er is al weer een paar keer 'zeg maar' gezegd volgens Jeroen. Rick reageert begrijpend 'nog één keer daar iets over zeggen en we rammen je met zijn allen in elkaar'. Terug maar weer naar de voorspellingen dan. Revolutie in Cuba, dat zit er duidelijk aan te komen. En Noord-Korea gaat binnen 5 jaar vallen, volgens Hans. De toekomst van het Genotschap wordt kort doorgesproken. Thijs, de zoon van Ron en vooralsnog zo'n beetje de enige mannelijke troonopvolger in het hele ecosysteem, taalt met zijn 13 jaar nog in het geheel niet naar wijn. 'Geeft niks' vindt Hans 'ik ben ook pas op mijn 26e gaan drinken, nadat Marlijn was geboren, zeg maar'. Heerlijk, van die mijlpalen in je leven.
Gelukkig is er nog wijn. Daarvan kunnen we in ieder geval met grote stelligheid beweren dat deze straks soldaat zal zijn gemaakt. Hans haalt een Côte Roties 1993 tevoorschijn. Volgens hem de beste Rhône-wijn die er te koop is. Er wordt een aards, krachtig bouquet geproefd. Mag ook wel, met een wijn die van bijna 100% Syrah is gemaakt. Sommigen maken een vergelijking met de indrukwekkende Vieux Chateau Certan van zojuist. Berno meent sigaartjes te ruiken. Jeroen vindt de wijn - na een paar slokken - zachter aanvoelen dan verwacht. Eigenlijk heeft de wijn veel meer weg van een Bordeaux dan je zou verwachten. Het gesprek komt weer eens terug op Edwin: we missen zijn ontnuchterende opmerkingen toch wel. 'En dat hebben we nodig ook met al die drank' constateert Hans. Met een gemiddelde waardering van 8.5 komt de Rhône-wijn er fraai vanaf. Er wordt een verlanglijstje opgesteld van wijnen die er volgend jaar best in zouden gaan: nu toch eindelijk eens een kraker uit St. Emilion, bijvoorbeeld Cheval Blanc of Aussone. Ook de Amerikaanse Opus One scoort hoog, evenals een 'top Brunello' uit Italië. Jeroen biedt groothartig aan een en ander via het Internet te regelen 'behalve het geld dan'.
Ron heeft op het vliegveld van Lissabon een oude bekende gevonden: de Mouchao is al twee keer eerder gedronken en maakte toentertijd veel indruk met zijn ondoorzichtige, alles verslindendende kracht.Ook de 2001 jaargang maakt op het eerste gezicht een verwoestende impressie. Jeroen claimt alleen maar zwarte duisternis te zien en vraagt of het licht aan mag. Hans vindt de wijn aards smaken 'goedbeschouwd wijkt deze helemaal niet zoveel af van eerdere wijnen vanavond'. In de boekenkast staat ondertussen een Chateau d'Yquem opzichtig te lonken. 'Je mag nu afhaken hoor' zegt Hans vaderlijk tegen Berno. Die blijft toch nog maar even zitten, maar niet nadat hij heeft vastgesteld dat hij in 2006 'nog nooit zo gelukkig is geweest'. Dat kon dus slechter blijkbaar. Aangezien het Genotschap in de loop van de jaren een steeds hechter team is geworden, komt naast de voorspoed echter ook de tegenspoed ter sprake op tafel. Het heeft Rick duidelijk minder meegezeten in 2006 en menig indringend woord wordt gewijd aan de grilligheden van het leven in het algemeen en relaties in het bijzonder. Er wordt nog maar eens een slok op genomen, waarna de jurering een gemiddelde van 8.1 voor de Portugese geweldenaar oplevert.
Tja, die Chateau d'Yuem. Die moet eh... ook nog op. 'We moeten eigenlijk vaker d'Yquem drinken' merkt Jeroen op, blijkbaar in een zeldzame bui van verlichting. De fles gaat met enige moeite open, na een bitter, zwijgend gevecht met het door Hans meegenomen 'snelontkurkapparaat'. Gelukkig wordt er geen druppel gemorst, zodat het proeven een aanvang kan nemen. Berno merkt op dat 'dit toch wel erg goed is'. Hans kijkt naar zijn glas, dat opvallend snel leeg is 'Sorry, welke wijn bedoel je?'. Onder invloed van het oplopende alcoholgehalte worden steeds flauwere grappen gedebiteerd. Een creatieveling heeft zelfs het mierenthema met Edwin weten te verbinden en komt tot de zogenaamde 'Antwin' humor. Uiteindelijk weet men zelfs 'Antwerpen' in dit steeds complexere bouwwerk te betrekken. Over humor gesproken, het gesprek komt weer terug bij politiek. Berno gelooft er niets van dat er een kabinet kan komen met de Christen Unie. Herverkiezingen, er zit niets anders op. Rick bekent D'66 te hebben gestemd (Jeroen: 'Oh, was jij dat!'). Dan nog even terug naar de wijn, waarvan volgens Jeroen de fles opgloeit. Met 5 unanieme negens kunnen we de d'Yquem zonder aarzeling tot de overwinnaar van vanavond uitroepen.
Ron heeft nog een 30 jaar oude NOE sherry achtergehouden, een stroperige bom vol met honing en chocolade. 'Dit heeft eigenlijk weinig meer met druiven te maken' vindt Jeroen. Berno heeft nog steeds een beetje pijn in zijn buik en slaat dit decadente toetje af. Terwijl het buiten een nietzeggende 0 graden is, wordt zo langzamerhand de balans opgemaakt. Het cynische gehalte was lager vandaag, zonder twijfel door het ontbreken van Edwin. Het dissidente lid wordt nog niet ter plekke afgeschreven. 'Is er misschien een datum volgend jaar die Edwin wel goed uitkomt?'. We zullen het vanzelf zien. Het gezelschap ontbindt zich gaandeweg, en uiteindelijk zijn alleen Rick en Ron (uw onverdroten, doch traag producerende notulist) nog aanwezig. Er is immers nog genoeg te bespreken, tot kwart voor 4 's nachts om precies te zijn. Vanuit de voorkamer komen flarden van een onsamenhangend zingende Jim Morrisson aandrijven. Jim was een poëet, een onsamenhangende gek en een ironische ruziezoeker. In ons achterhoofd neuriet hij zachtjes door, betoverend, mijmerend, berustend: This is the Ant..... my only Friend: the Ant.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten