Overvloedige Rijkdom. Als we klemgezet zouden worden in een hoekje van de lift en we moesten tussen de achtste en negende verdieping even snel vertellen hoe de Proefavond 2005 van het Genotschap der Fervente Wijndrinkers ook alweer was, zouden we er met deze twee woorden makkelijk vanaf komen. Want laten we er rond voor uitkomen: de imposante uitstalling van wijnen die dit jaar de tafel bedekt, kent zijn gelijke niet. Hebben we het nog niet eens over het kaasplateau gehad, rechtstreeks afkomstig uit een van de meest exclusieve delicatessenzaken van Nederland. En vooruit, laten we het dan ook gelijk maar het Design Tafelwater noemen, afkomstig uit een Noors bergmeertje waar eeuwenoud fjordenwater vanuit de hoger gelegen gletsjers wordt verzameld, om uiteindelijk door nijver doorwerkende bos-trollen gebotteld te worden.
We bedoelen maar, je denkt dat je alles gehad hebt en uiteindelijk blijk je nog niet eens de buitenwijken van Swifterbant verkend te hebben. Of kent zelfs Luilekkerland zijn grenzen? Teneinde nog een schijn van nederigheid op te houden, bedienen we ons ter gelegenheid van deze editie maar eens van in stemmige sepia-tonen omgetoverde foto's. Kleurt leuk en past bij de versobering die uw verslaglegger geheel toevallig op het moment van schrijven aan het doorvoeren is op de website.
Het Genotschap zelf versobert in ieder geval niet, laat daar geen misverstand over bestaan. Sterker nog, het breidt uit. Waar enkele jaren geleden de toevoeging van een nieuw lid nog onwaarschijnlijker werd beschouwd dan het ontdekken van leven op Mercurius, bleek de afgelopen herfst de voordracht van Berno een hamerstuk. Komt dat omdat hij als virtuele schoonzoon / zwager gaandeweg deze positie heeft verworven? Of was het toch zijn getalenteerde reactie op de mededeling van het Genotschap dat hij voortaan mee mocht doen: "ach, daar moet ik nog even over nadenken, ik vind jullie wel erg elitair".
Allemaal fraaie woorden, daar niet van. Maar nú is het nog gewoon 2005 en er ligt een decadente verzameling wijn ordinair te schreeuwen om aandacht. Wat te denken van de Chateau Lagrange 1988? Een derde cru uit de Saint Julien die op dit moment in topvorm zou moeten zijn. Meegenomen door Rick, die deze wijn 'wel leuk om mee in te komen' vindt. Edwin voelt wel aan dat de normen aan het verschuiven zijn: 'dat was vier jaar geleden gewoon de topwijn van de avond'. Hans probeert - vanuit een genetisch bepaalde drang - de zaken wat te relativeren. 'Proef jij nu het verschil met het AH huismerk?' vraagt hij Berno. Zijn bijna schoonzoon reageert opnieuw adequaat: 'die heb ik nooit in huis, maar jij wel, schijnt het'. Jeroen vindt de wijn heerlijk ruiken en smaken, maar diagnostiseert weinig afdronk. Gemiddelde waardering: een dikke 7.8.
Het gezelschap neemt een korte pauze en mijmert wat na over de spirituele kersttoespraak van Koningin Beatrix. Verdomd, helemaal waar wat ze heeft gezegd: we moeten gewoon blij zijn met wat we hebben. Toegegeven, makkelijk praten voor haar. Voor menig lid van het Genotschap ook, als je zo de anekdotes eens beluistert. Hans heeft de 1e kerstdag met de hele familie doorgebracht aan de Chef's Table van restaurant Christian. Een memorabel gebeuren 'met alleen wel heel veel witte wijn'. Moet inderdaad een nachtmerrie zijn geweest.
Er worden bijna troostende schouderklopjes uitgedeeld. Maar voor het zover is, komt gelukkig de volgende wijn op tafel. Een Chateau Margeaux '94 nog wel, een van de pronkstukken van de tegenwoordig onder vuur liggende Bordeauxstreek. Na een korte proefslok wendt Hans zich tot zijn beproefde recensietechniek: 'zou ik niet nemen als ik jullie was'. Het gezelschap waagt het er - tegen beter weten in - toch maar op en getuige het gemiddelde cijfer van 8.5 viel de wijn niet tegen. Toch merkt er een op dat de ervaring 'nét niet is wat je zou verwachten'. Met zo'n Premier Grand Cru Classé zou de hele tafel immers ondertussen moeten stuiteren. En dat doet hij eigenlijk alleen vanwege de flauwe grappen, onder andere over de onlangs verschenen hulpstukken voor de iPod en het vermoeden dat daardoor de dreunende Thunderdome beats wel ongekend populair zullen worden. Don't ask.
In zo'n gezelschap als het Genotschap van Fervente Wijndrinkers komt het makkelijk tot ontheiliging van zelfs de meest gekoesterde relikwieën. Om er zeker van te zijn dat dit nu ook weer lukt, heeft Hans een verzameling zeer smaakvolle kaarsjes meegenomen. Ware Design Objects eigenlijk, die zelfs de meest dure fles wijn nog nét even dat extra stuk uitstraling meegeven. Wie bovenstaande foto bestudeert, zal hierin grif meegaan. 'Beetje dure kandelaars, dat wel' wordt er opgemerkt. Edwin ergert zich - zoals wel vaker - aan de grondige manier waarop Ron foto's neemt. Die grondigheid manifesteert zich volgens hem vooral in de eeuwigheid die het lijkt te duren voordat er eens wordt afgedrukt. 'Volgend jaar neem ik een kookwekker voor hem mee' belooft hij.
Begrijpelijk, die ergernis. Ja toch? Want er ligt zomaar even nog zo'n eerste Cru 1994 uit de Bordeaux te wachten. Met het vooruitzicht zometeen een Chateau Haut-Brion te mogen drinken, mag je best ongedurig worden, desnoods tot op het onredelijke af. Terwijl de glazen worden gevuld, stelt het gezelschap vast dat deze wijnavond voor de tiende keer 'in deze opstelling' wordt georganiseerd, zij het voor het eerst met Berno erbij. De kazen en het brood van de firma Saskatoon zijn van een uitstekend niveau, onder dankzegging aan de eigenaresse. Het drinktempo verlaagt zich nu wat, maar Berno heeft er goede zin in. Deze Grootebroeker die als beroepen 'jurist' en 'kleiduivenschieter' opgeeft, heeft een extra fles port meegenomen en vindt dat 'die er zometeen ook nog wel even doorheen kan worden gejast'. Rick voorspelt ongelukken als het gezelschap daarna de bittere kou (het vriest 1 graad) in zal gaan. De Haut-Brion wordt ondertussen met een gemiddelde van 8.8 tot de beste wijn van de avond - tot nu toe - geklasseerd.
En dan is het cijfer nog kunstmatig laag gehouden door - daar is ie weer - Berno. 'Dat is omdat ik niet de referentie van het drinken van een Petrus heb' probeert hij. 'Die hebben wij ook niet' is de onvermijdelijke repliek van Hans. Droog is hij wel. De repliek.Tja, die Petrus. Wat wordt er eigenlijk nauwkeurig, bijna pietluttig ingeschonken naarmate avond vordert. Begint er soms een apotheose te naderen? Of is het toeval dat Rick opzichtig met een rolmaat aan het oefenen is?
Een diepe, betekenisvolle vaststelling. Het gezelschap mijmert hier nog zeker een halve seconde over door, eenieder opgeslokt door zijn eigen spirituele overpeinzingen.Dan wordt hij razendsnel tevoorschijn gehaald, de Chateau Petrus 1997. Gebrouwen op de heilige kiezelgronden van dat hele speciale plekje in de Pomerol, roept hij onvermoede dieptes op bij de aanwezige proevers. Rick gaat daadwerkelijk aan de slag met zijn rolmaat en al snel vliegen de instructies, en daarna de insinuaties, over de tafel. Iemand roept dat de tafel een lichte bolling vertoont en laten we eerlijk zijn, het is dat er niet zo snel een waterpas in Ron's huis te vinden zal zijn, anders was deze zeker te hulp geroepen.
Kunnen de dessertwijnen eigenlijk nog iets toevoegen, na zulke gewaagde taal en zulke monumentale wijnen? Ja en nee. De door Ron meegebrachte Oostenrijkse Eiswein, Seewinkler Impressionen, valt - zoals eerder al dit type wijn gebeurde - in ongenade bij het Genotschap. 'Imitatie Sauternes' en 'zoet, maar zonder finesse' zijn de nog meer milde kritieken op dit resultaat van de zogenaamde Nobele Rotting. Edwin vindt de fles vooral geschikt voor 'op de bodem van het meer'. Hoezo nobel? Een bescheiden 7.3 resteert.
De door Berno ingebrachte Warre's Vintage Port uit 1970 wordt aan de andere kant door iemand uitgeroepen tot de heerlijkste port ooit gedronken. En het gemiddelde van 8.4 illustreert die stelling. Krijgt Berno toch nog zijn zin met het voornemen de port er aan het einde van de avond nog even snel doorheen te jassen.
Want hoe dan ook, het einde nadert. De buitenwereld wacht al. Daar vriest het 1 graad en knalt er nog geen vuurwerk. De zorgtoeslag is nog niet binnen, vermoedt er een.
Conclusies? De grote verrassing is deze avond gekomen uit Spanje. En de Petrus, die heeft eenvoudigweg zijn faam volledig waar gemaakt.Ron belooft volgend jaar een bijzonder goede Sauternes mee te nemen, om naar toe te leven als het ware. En er staat nog genoeg smulwerk op het verlanglijstje. Opus One uit Californië bijvoorbeeld. Of Cheval Blanc uit St. Emilion. Of wie weet The Dead Arm, naar het verluidt een niet te missen klapper uit Australië.De voornemens laten zich samenvatten als Meer Avontuur en Minder Geld Uitgeven. Klinkt als een goed compromis na een sessie vol overvloedige rijkdom. Beatrix zou er trots op zijn. En een waardig motto bovendien voor een nieuw jaar waarin voor enkele leden van het Genotschap veel gaat veranderen. Begeleid door een stevige wind begeeft het Genotschap zich huiswaarts, op alles voorbereid.
Het Genotschap zelf versobert in ieder geval niet, laat daar geen misverstand over bestaan. Sterker nog, het breidt uit. Waar enkele jaren geleden de toevoeging van een nieuw lid nog onwaarschijnlijker werd beschouwd dan het ontdekken van leven op Mercurius, bleek de afgelopen herfst de voordracht van Berno een hamerstuk. Komt dat omdat hij als virtuele schoonzoon / zwager gaandeweg deze positie heeft verworven? Of was het toch zijn getalenteerde reactie op de mededeling van het Genotschap dat hij voortaan mee mocht doen: "ach, daar moet ik nog even over nadenken, ik vind jullie wel erg elitair".
Elitair? Het Genotschap? Zou je niet zeggen als we de dit jaar meegenomen flessen nu gewoon eens objectief bekijken. Vooruit, er moet even worden gediscussieerd over de drinkvolgorde van de wijnen. Nemen we nu eerst de Haut Brion of toch maar gewoon de Chateau Margaux? Beiden uiteraard slechts als voorgerecht voor de Petrus 1997 die bescheiden naast de andere flessen in de teakhouten boekenkast staat te prijken. Als we dan ook nog eens de 3e cru ('slechts 3e cru') Lagrange bekijken, geflankeerd door een witte blockbuster uit Australië, een port uit 1970, een Australische eiswein en een geheimzinnig ogende Spanjaard, dan wordt het iedereen duidelijk dat de term 'luxeprobleem' vanavond een nieuwe dimensie betreedt.
Zullen we eens een wijn opentrekken! Voordat je het weet ben je anders alleen maar complexe volzinnen aan het spuien in een onnodig lang verslag. Hans heeft The Hermit Crab meegenomen, een witte wijn afkomstig uit de bij het Genotschap goed bekende McLaren Vale streek in Zuid-Australië. Volgens de jolige makers van de wijn is de naam Heremietkreeft (een nijver beestje dat graag de behuizing van anderen gebruikt) gekozen 'omdat deze wijn erg goed past bij het eten van vis en ook wel bij andere activiteiten die wij vanwege juridische belemmeringen hier niet kunnen vermelden'. Laat relatief weinig aan de verbeelding over, maar zo zijn Australiërs. De Viognier en Marsanne druiven zorgen voor een mooie witte wijn met veel smaak, een 'rangetje' in de neus en wat zuren in de afdronk. Met een gemiddelde van nagenoeg 8.0 hebben we hier een waardige witte starter.
Dat van die Heremietkreeft, dat wordt dan wel weer begrepen door het Genotschap. Échte mannen, namelijk. Een korte navraag leert dat er maar liefst drie aanstaande vaders rond de tafel zitten. Edwin's gezin zal in het voorjaar van 2006 voor de tweede keer met een liefdesbaby verrijkt worden. En nu Jeroen netjes getrouwd is met Sanne, ziet hij er blijkbaar wel been in om tot gezinsuitbreiding over te gaan. Nog pril is het nieuws van Berno en Marlijn, maar ook hier is de feestvreugde er niet minder om. 'Ik denk zo rond 8 juni zeer gelukkig te worden' constateert Berno. Jeroen voelt de sterk opwaartse lijn blijkbaar ook want hij roept ter plekke 2006 uit als 'het jaar van Berno'.
Allemaal fraaie woorden, daar niet van. Maar nú is het nog gewoon 2005 en er ligt een decadente verzameling wijn ordinair te schreeuwen om aandacht. Wat te denken van de Chateau Lagrange 1988? Een derde cru uit de Saint Julien die op dit moment in topvorm zou moeten zijn. Meegenomen door Rick, die deze wijn 'wel leuk om mee in te komen' vindt. Edwin voelt wel aan dat de normen aan het verschuiven zijn: 'dat was vier jaar geleden gewoon de topwijn van de avond'. Hans probeert - vanuit een genetisch bepaalde drang - de zaken wat te relativeren. 'Proef jij nu het verschil met het AH huismerk?' vraagt hij Berno. Zijn bijna schoonzoon reageert opnieuw adequaat: 'die heb ik nooit in huis, maar jij wel, schijnt het'. Jeroen vindt de wijn heerlijk ruiken en smaken, maar diagnostiseert weinig afdronk. Gemiddelde waardering: een dikke 7.8.
Het gezelschap neemt een korte pauze en mijmert wat na over de spirituele kersttoespraak van Koningin Beatrix. Verdomd, helemaal waar wat ze heeft gezegd: we moeten gewoon blij zijn met wat we hebben. Toegegeven, makkelijk praten voor haar. Voor menig lid van het Genotschap ook, als je zo de anekdotes eens beluistert. Hans heeft de 1e kerstdag met de hele familie doorgebracht aan de Chef's Table van restaurant Christian. Een memorabel gebeuren 'met alleen wel heel veel witte wijn'. Moet inderdaad een nachtmerrie zijn geweest.
Er worden bijna troostende schouderklopjes uitgedeeld. Maar voor het zover is, komt gelukkig de volgende wijn op tafel. Een Chateau Margeaux '94 nog wel, een van de pronkstukken van de tegenwoordig onder vuur liggende Bordeauxstreek. Na een korte proefslok wendt Hans zich tot zijn beproefde recensietechniek: 'zou ik niet nemen als ik jullie was'. Het gezelschap waagt het er - tegen beter weten in - toch maar op en getuige het gemiddelde cijfer van 8.5 viel de wijn niet tegen. Toch merkt er een op dat de ervaring 'nét niet is wat je zou verwachten'. Met zo'n Premier Grand Cru Classé zou de hele tafel immers ondertussen moeten stuiteren. En dat doet hij eigenlijk alleen vanwege de flauwe grappen, onder andere over de onlangs verschenen hulpstukken voor de iPod en het vermoeden dat daardoor de dreunende Thunderdome beats wel ongekend populair zullen worden. Don't ask.
In zo'n gezelschap als het Genotschap van Fervente Wijndrinkers komt het makkelijk tot ontheiliging van zelfs de meest gekoesterde relikwieën. Om er zeker van te zijn dat dit nu ook weer lukt, heeft Hans een verzameling zeer smaakvolle kaarsjes meegenomen. Ware Design Objects eigenlijk, die zelfs de meest dure fles wijn nog nét even dat extra stuk uitstraling meegeven. Wie bovenstaande foto bestudeert, zal hierin grif meegaan. 'Beetje dure kandelaars, dat wel' wordt er opgemerkt. Edwin ergert zich - zoals wel vaker - aan de grondige manier waarop Ron foto's neemt. Die grondigheid manifesteert zich volgens hem vooral in de eeuwigheid die het lijkt te duren voordat er eens wordt afgedrukt. 'Volgend jaar neem ik een kookwekker voor hem mee' belooft hij.
Begrijpelijk, die ergernis. Ja toch? Want er ligt zomaar even nog zo'n eerste Cru 1994 uit de Bordeaux te wachten. Met het vooruitzicht zometeen een Chateau Haut-Brion te mogen drinken, mag je best ongedurig worden, desnoods tot op het onredelijke af. Terwijl de glazen worden gevuld, stelt het gezelschap vast dat deze wijnavond voor de tiende keer 'in deze opstelling' wordt georganiseerd, zij het voor het eerst met Berno erbij. De kazen en het brood van de firma Saskatoon zijn van een uitstekend niveau, onder dankzegging aan de eigenaresse. Het drinktempo verlaagt zich nu wat, maar Berno heeft er goede zin in. Deze Grootebroeker die als beroepen 'jurist' en 'kleiduivenschieter' opgeeft, heeft een extra fles port meegenomen en vindt dat 'die er zometeen ook nog wel even doorheen kan worden gejast'. Rick voorspelt ongelukken als het gezelschap daarna de bittere kou (het vriest 1 graad) in zal gaan. De Haut-Brion wordt ondertussen met een gemiddelde van 8.8 tot de beste wijn van de avond - tot nu toe - geklasseerd.
En dan is het cijfer nog kunstmatig laag gehouden door - daar is ie weer - Berno. 'Dat is omdat ik niet de referentie van het drinken van een Petrus heb' probeert hij. 'Die hebben wij ook niet' is de onvermijdelijke repliek van Hans. Droog is hij wel. De repliek.Tja, die Petrus. Wat wordt er eigenlijk nauwkeurig, bijna pietluttig ingeschonken naarmate avond vordert. Begint er soms een apotheose te naderen? Of is het toeval dat Rick opzichtig met een rolmaat aan het oefenen is?
Nee, waarde lezers. Dat is om den drommel geen toeval. Maar voordat er zometeen wijn per mililiter gaat worden verdeeld, is er eerst nog een andere wijn aan de beurt. En niet zomaar een bescheiden type. De mysterieuze, ja bijna zwijgzame Spaanse Iugiter uit het jaar 2000 is door Edwin ingebracht en is duidelijk niet van plan de underdog te spelen. Niks verpieteren in de slagschaduw van de beste wijn ter wereld. Hans heeft nog nooit zoveel chocola geproefd ('is dit chocomel?') en Ron vindt dat hier sprake is van een uitgesproken smulwijn. Ook Berno blijft niet onberoerd door het gooi-en-smijt-werk en wil wel kwijt 'geen probleem' met deze wijn te hebben. Een beetje sloerie-achtig, vindt het gezelschap. En ook bijzonder verleidelijk. En van grote klasse, want met een 8.81 passeert de onbekende Spanjaard met een fractie van een neuslengte de hiervoor gedronken Bordeau Premier Cru.
Een diepe, betekenisvolle vaststelling. Het gezelschap mijmert hier nog zeker een halve seconde over door, eenieder opgeslokt door zijn eigen spirituele overpeinzingen.Dan wordt hij razendsnel tevoorschijn gehaald, de Chateau Petrus 1997. Gebrouwen op de heilige kiezelgronden van dat hele speciale plekje in de Pomerol, roept hij onvermoede dieptes op bij de aanwezige proevers. Rick gaat daadwerkelijk aan de slag met zijn rolmaat en al snel vliegen de instructies, en daarna de insinuaties, over de tafel. Iemand roept dat de tafel een lichte bolling vertoont en laten we eerlijk zijn, het is dat er niet zo snel een waterpas in Ron's huis te vinden zal zijn, anders was deze zeker te hulp geroepen.
Eindelijk is de wijn dan toch verdeeld. Nadat Rick nog heeft voorgesteld ter plekke een willekeurig lid te royeren ('dan houden we per persoon meer over'), vangt het proeven aan. En waar in een vroegere jaargang een klinkende naam nog wel eens door het ijs kon zakken, liegen de recensies er deze keer niet om. 'Het hoeft nog niet eens je smaak te zijn" weet Jeroen uit te brengen "maar het is wél mijn smaak". Hoe ver kun je eigenlijk gaan met wijn, vraagt hij zich af. Kan het nog wel lekkerder? Hans lijkt te vinden van niet. Althans, zijn analyse ('toegang tot de hemel') klinkt niet echt afkeurend. Een ontroerend moment, vindt er een. Berno oppert dat het misschien een enorm altruïstisch gebaar zou zijn om enkele druppels voor morgen over te houden. Voor de partners, zeg maar. Een hele lieve gedachte, die emotieloos in totale consensus van tafel wordt geschoven. Er wordt niet eens gelachen. Een begrijpende glimlach is er wel als Berno naar de WC moet en - zo te zien voor de zekerheid - zijn glas met Petrus meeneemt. Hans vat bondig samen: 'geniet extra van deze Petrus, want zo vaak zul je dit niet meer drinken'. Nog duidelijkere taal spreekt het gemiddelde cijfer: met een 9.6 gaat de Chateau Petrus de historie van het Genotschap in als de lekkerste wijn ooit.
Na zulke gelukzalige momenten, lijkt het een perfecte timing om de blik te werpen op het komende jaar. Hoewel in het verleden niet elke deelnemer even acuraat is gebleken, wordt er toch met belangstelling naar elkaars voorspellingen voor 2006 geluisterd. Edwin is er van overtuigd dat zijn zoon op korte termijn zijn bril te pakken zal krijgen en zal vermorzelen. Hans ziet in zijn glazen bol het smadelijke aftreden van Rita Verdonk. Rick ziet visioenen van Huntelaar die topscorer wordt op het wereldkampioenschap voetbal. Jeroen is iets minder prozaïsch: 'op natuurkundig en ook wel biologisch vlak voorzie ik een belangrijke paradigmaverschuiving waar we allemaal wat aan zullen hebben'. Er wordt begrijpend geknikt. Ja, dat hing wel in de lucht, goedbeschouwd. Hans weet redelijk zeker dat hij opa gaat worden. Een knappe, bijna gewaagde analyse. Berno voegt daaraan toe dat hij 'rond 8 juli' zeer gelukkig denkt te worden.
Kunnen de dessertwijnen eigenlijk nog iets toevoegen, na zulke gewaagde taal en zulke monumentale wijnen? Ja en nee. De door Ron meegebrachte Oostenrijkse Eiswein, Seewinkler Impressionen, valt - zoals eerder al dit type wijn gebeurde - in ongenade bij het Genotschap. 'Imitatie Sauternes' en 'zoet, maar zonder finesse' zijn de nog meer milde kritieken op dit resultaat van de zogenaamde Nobele Rotting. Edwin vindt de fles vooral geschikt voor 'op de bodem van het meer'. Hoezo nobel? Een bescheiden 7.3 resteert.
Want hoe dan ook, het einde nadert. De buitenwereld wacht al. Daar vriest het 1 graad en knalt er nog geen vuurwerk. De zorgtoeslag is nog niet binnen, vermoedt er een.
Conclusies? De grote verrassing is deze avond gekomen uit Spanje. En de Petrus, die heeft eenvoudigweg zijn faam volledig waar gemaakt.Ron belooft volgend jaar een bijzonder goede Sauternes mee te nemen, om naar toe te leven als het ware. En er staat nog genoeg smulwerk op het verlanglijstje. Opus One uit Californië bijvoorbeeld. Of Cheval Blanc uit St. Emilion. Of wie weet The Dead Arm, naar het verluidt een niet te missen klapper uit Australië.De voornemens laten zich samenvatten als Meer Avontuur en Minder Geld Uitgeven. Klinkt als een goed compromis na een sessie vol overvloedige rijkdom. Beatrix zou er trots op zijn. En een waardig motto bovendien voor een nieuw jaar waarin voor enkele leden van het Genotschap veel gaat veranderen. Begeleid door een stevige wind begeeft het Genotschap zich huiswaarts, op alles voorbereid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten